Mε αφορμή μια δίωξη και κάποια σχόλια

Mε αφορμή μια δίωξη και κάποια σχόλια

Η ποινική δίωξη (και κυρίως ο λόγος που την προκάλεσε) κατά του δημάρχου Πατρέων κ. Κώστα Πελετίδη είναι ένα ζήτημα που δικαιολογημένα κινεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Και προκαλεί ποικίλα σχόλια. Ανεξαρτήτως του αν και σε ποιον βαθμό τα συμμερίζεται κανείς, έχουν, σε κάθε περίπτωση, την αξία τους. Κι αυτό γιατί γίνεται επιτέλους μια συζήτηση στην ευρύτερη κοινωνία, πράγμα που και στον διάλογο και την κριτική ασκεί και συνηθίζει τους πολίτες και τη δημοκρατία υπηρετεί.

Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Ο δήμαρχος Πατρέων διώκεται για πράξεις που ναι μεν μπορούν τυπικά να πληρούν την νομοτυπική –όπως λένε οι νομικοί- μορφή εγκλημάτων του ποινικού νόμου, στην ουσία όμως έχουν ιδιάζοντα πολιτικό χαρακτήρα.

Η μη συμμόρφωσή του, ειδικότερα, να ανταποκριθεί σε αιτήματα της Χ. Α. είναι πολιτική στάση που υπερκαλύπτει τον όποιον άλλο χαρακτήρα, ακόμα και τυπικά άδικο- της πράξης του. Σκεφτείτε μόνο τι θα συνέβαινε αν είχε δώσει στους αιτούντες τα στοιχεία που του ζήτησαν και είχαν αξιοποιηθεί απ’ αυτούς δεόντως…

Επομένως ο δήμαρχος, στην προκειμένη περίπτωση, έπραξε, ως δημόσιος λειτουργός και δημοκρατικός πολίτης, το αυτονόητο και το επιβαλλόμενο. Σκέφτηκε και λειτούργησε κατά συνείδηση ο δήμαρχος. Επομένως, δεν μπορεί κανείς παρά να επιδοκιμάσει και να επαινέσει την πράξη του. Και μάλιστα σε μια εποχή που τίποτα τελικά δεν είναι αυτονόητο, δεδομένο και εγγυημένο.

Ωστόσο μηνύθηκε από τους «θιγόμενους» (η αδικία σκοτώνει τον μέσα κόσμο τους!) και του ασκήθηκε η ποινική δίωξη που αναφέρεται παραπάνω. Τώρα, αν πούμε ότι στο ακροατήριο τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται θα καταπέσουν, κάποιοι θα το εκλάβουν ως απόπειρα να επηρεαστεί η δικαιοσύνη;

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπως την κατάντησαν διαχρονικά οι κυβερνώντες της, όλα μπορούν να εννοηθούν και να συμβούν. Μάλιστα να ενοχληθούν, ως συνήθως, κάποια ευαίσθητα ώτα και όμματα από την έκφραση ευχής και ελπίδας, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η ωμή παρέμβαση μπορεί να περνάει απαρατήρητη ή να καταπίνεται από τους κατόχους τους, γιατί στις περιπτώσεις αυτές, προφανώς, υπάρχουν άλλες προτεραιότητες και άλλες προτιμήσεις. Τέλος πάντων. Αυτά είναι πράγματα γνωστά και τετριμμένα και γι’ αυτό δεν χρειάζονται ιδιαίτερο σχολιασμό.

Αυτό που μόλις που χρειάζεται να σημειώσουμε (και να ευχηθούμε συγχρόνως) είναι ότι η δικαιοσύνη, σύμφωνα με την αποστολή της άλλωστε, θα πράξει, και εν προκειμένω, το χρέος της, με μοναδικό γνώμονα και πυξίδα τη συνείδησή της. Για να οδηγηθεί τελικά σε κρίση δίκαιη εμπεδώνοντας έτσι την πεποίθηση και την εμπιστοσύνη των πολιτών στην απρόσκοπτη και ανεπηρέαστη λειτουργία της.

Ως εδώ όλα καλά θα έλεγε κανείς. Πλην όμως το πρόβλημα στην υπό συζήτηση υπόθεση βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, σε μια άλλη προσέγγιση που επιχειρείται από την πλευρά εκείνη που προσπαθεί να αξιοποιήσει πολιτικά τη συγκεκριμένη δίωξη κατά του δημάρχου.

Και προέρχεται από τον πολιτικό χώρο στον οποίον ανήκει πολιτικο-ιδεολογικά ο δήμαρχος. Έτσι, κάποιοι με τα σχόλιά τους (γραπτά ή προφορικά) ή τις ανακοινώσεις και δηλώσεις, δίνουν, σε μένα τουλάχιστον, την εντύπωση ότι σαν να επιδίωκαν αυτή τη δίωξη. Για να αποδειχθεί ενώπιον της κοινής γνώμης ότι ο πολιτικός χώρος τους όχι μόνο διώκεται ακόμα και στις μέρες μας, επιλεκτικά και σκόπιμα, με την αναμφισβήτητη σύμπραξη ή την ανοχή της κυβέρνησης, η οποία, ως γνωστόν, τα κάνει όλα στραβά κι ανάποδα, πιο πολύ και από τις προκατόχους της.

Εν πάση περιπτώσει μια καταδίκη του (δικού μας) δημάρχου θα δείξει πόσο ηρωικός είναι αυτός ο πολιτικός χώρος και πόσο αμείλικτα τον πολεμάει ο ταξικός εχθρός. Και κάτι τέτοιο (φαίνεται ότι) βολεύει περισσότερο από μια αθωωτική απόφαση που οι περισσότεροι και την εύχονται και την προσδοκούν. Όπερ έδει δείξαι όπως μαθαίναμε στα μαθητικά μας χρόνια.

Ειλικρινά θα ευχόμουν (οπότε ας μην μου αποδοθούν τυχόν, από υποστηρικτές του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, προθέσεις και σκοπιμότητες που δεν έχουν καμία βάση, άλλο η διαφωνία και άλλο η διαβολή) να μην είναι έτσι όπως τα περιγράφω παραπάνω τα πράγματα. Πλην όμως, οι μαρτυρίες (γραπτές και προφορικές), που προσκομίζονται, άλλα κελεύουν. Έτσι ώστε τα συμπεράσματα που συνάγει κανείς ούτε αυθαίρετα να είναι, ούτε κακόβουλα.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

18/09/2016