Αλέξανδρος Πέννας: Ο διεθνούς φήμης Σερραίος φωτογράφος, που ακόμη δεν έχει τιμηθεί από τη γενέθλια πόλη

Αλέξανδρος Πέννας: Ο διεθνούς φήμης Σερραίος φωτογράφος, που ακόμη δεν έχει τιμηθεί από τη γενέθλια πόλη

[Γράφει ο Βασίλης Τζανακάρης]

Στη σημερινή μας δημοσίευση συνεχίζουμε το μικρό αφιέρωμα τιμής στον διεθνούς φήμης σερραίο, φωτογράφο Αλέξανδρο Πέννα δημοσιεύοντας τέσσερις φωτογραφίες που τράβηξε στη διάρκεια του Μεσοπολέμου.

Χαμένο το τεράστιο φωτογραφικό αρχείο

Ο γράφων διατηρεί ολοζώντανη την ανάμνηση από τις γεμάτες με φωτογραφίες προθήκες που στόλιζαν ένθεν και ένθεν την είσοδο του σπιτιού των δύο συνεταίρων φωτογράφων και αδελφικών φίλων του Αλέξανδρου Πέννα και του Πέτρου Δαϊρετζόπουλου στο οποίο στεγαζόταν ταυτόχρονα και το ατελιέ τους, με το καταστόλιστο με βραβευμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες σαλόνι. Και λυπάται βαθύτατα που από το τεράστιο φωτογραφικό τους αρχείο δεν έχουν διασωθεί παρά μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού “τζάμια” και ελάχιστο υλικό από την φωτογραφική τους δουλειά.

Οι φόρμες του Αλέξανδρου Πέννα

Ο Αλέξανδρος Πέννας υπήρξε περισσότερο ευαίσθητος και συγκεκριμένος στις φωτογραφικές του φόρμες τις οποίες χρησιμοποιούσε με μια εξέχουσα και ιδιότυπη συναισθηματική φόρτιση, την οποία εξωτερίκευε μέσα από τους ασπρόμαυρους τόνους και παιχνιδίσματα της φωτογραφικής τέχνης αλλά και ευλαβικά καδραρίσματα του φακού.

Στην ουσία το φωτογραφικό έργο του Αλέξανδρου Πέννα υπήρξε τεράστιο. Ένα έργο φωτογραφικής τέχνης που λόγω της ιδιότυπης σχέσης συνεργασίας των δύο δημιουργών δεν θα μπορούσε να αξιολογηθεί ξεχωριστά και μεμονωμένα ούτε για τον Αλέξανδρο Πέννα, το κύριο δημιουργό του, ούτε για τον Πέτρο Δαϊρετζόπουλο.

Αριστουργήματα και βραβεύσεις

Η μητέρα με τα δύο παιδιά της που δημοσιεύουμε έχει τίτλο “Χωρίς προστάτη” και είναι ένα πραγματικό αριστούργημα φωτογραφικής τέχνης.

Η φωτογραφία εκτέθηκε στις διεθνείς φωτογραφικές εκθέσεις στο Ντουαί και στο Ελμπέφ της Γαλλίας καθώς και στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας αποσπώντας διθυραμβικά σχόλια.

Η δημοσίευσή της στο εξώφυλλο του αθηναϊκού περιοδικού “Καινούργια Τέχνη” πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1933 και είχε ενθουσιάσει τον κριτικό του περιοδικού που έγραψε:

Το δημοσιευόμενο στο τεύχος αυτό εξώφυλλο είναι από τα έργα που μιλούν βαθιά μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου. Σ΄ ένα αρμονικό σύνολο μας λέει περισσότερα απ΄ όσα θα μας έλεγαν χίλια λόγια. Η φτώχεια, η αγωνία του ψωμιού, η μητρική στοργή, η τραγωδία της ζητιανιάς, το παιδικό παράπονο και η έλλειψη του προστάτη μιλάνε εύγλωττα. Πιο ανθρώπινο έργο δεν μπορούσε να γίνει κ. Πέννα…”.

Εξίσου διθυραμβικά λόγια θα μπορούσαν να γραφούν και για τις άλλες φωτογραφίες που δημοσιεύουμε, όπως εκείνη του ζητιάνου με το μπαστούνι, του άντρα μπροστά στο μαγκάλι αλλά και για το ηλικιωμένο ζευγάρι που απολαμβάνει το καφεδάκι του.

Η… ελάχιστη τιμή που δεν του έχει αποδοθεί

Υ.Γ. Ο γράφων από εικοσαετίας περίπου επιμένει απευθυνόμενος προς τις σερραϊκές δημοτικές αρχές για την μετονομασία της οδού Τσαλοπούλου, όπου το σπίτι και το ατελιέ των δύο εκπληκτικών σερραίων φωτογράφων σε οδό “Αλ. Πέννα – Π. Δαϊρετζοπουλου”, μη έχοντας όμως εκ των προτέρων καμιά ελπίδα να εισακουσθεί!