Είναι ανάγκη να χρησιμοποιούνται και οι Ολυμπιονίκες;

Είναι ανάγκη να χρησιμοποιούνται και οι Ολυμπιονίκες;
Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Καλή σας ημέρα, αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, και καλή βδομάδα.

Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά σε δυο μέρες ο Αύγουστος παραδίδει τα κλειδιά (μαζί με κάτι εκκρεμότητες…) στον διάδοχό του τον Σεπτέμβρη.

Καλώς να τον δεχθούμε λοιπόν.

Η Ολυμπιάδα του Ρίο μπορεί να τελείωσε, αλλά στην Ελλάδα ξεκίνησε (παλιά μας τέχνη…) και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, ένας –ακόμα- ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος από την έκβαση του οποίου, το βέβαιο είναι, ο νικητής θα δρέψει πύρρειο νίκη.

Επειδή κάποιοι θέλοντας να χτυπήσουν την κυβέρνηση, η οποία πάντως δίνει τόσες αφορμές για κριτική, αλλά σε άλλα επίπεδα, είναι ανάγκη να χρησιμοποιούνται και οι Ολυμπιονίκες;

 Άλλοτε ερήμην τους και άλλοτε με την πρόθυμη συνδρομή μερικών;

Έτσι, όμως, σκιάζεται η συνολική εικόνα που είδαμε πρόσφατα. Με τα μετάλλια και το ήθος που την συνέθεταν. Το να συστήσει κανείς νηφαλιότητα, σύνεση και υπευθυνότητα προς κάθε κατεύθυνση, δεν ξέρω πόσο χρήσιμο είναι, αλλά θα ήταν ευχής έργον να εισακουστεί. Για να μη χαραμίζουμε τις πολύτιμες δυνάμεις μας αντιδικώντας εκεί όπου θα έπρεπε να τις ενώνουμε.

 Εννοείται ότι εξαιρούνται οι –κρυφοί και φανεροί- υποβολείς, γιατί θα ήταν σαν να τους ζητούσε κανείς ν’ αφήσουν το επάγγελμά τους και ν’ αναζητήσουν νέο… 

Άλλο μέτωπο σκληρής αντιπαράθεσης συνεχίζει να είναι η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, στην οποία, εντελώς ωμά και απροκάλυπτα, επενέβη η Κομισιόν, αξιώνοντας ή, καλύτερα, υπαγορεύοντας στη δικαιοσύνη τι πρέπει να πράξει.

Κάποιοι επιχαίρουν μ’ αυτή την επέμβαση, ενώ μερικοί άλλοι (αμετανόητοι) δηλώνουν ότι επιτέλους δικαιώνονται.

Δικαίωμά τους να ζητήσουν ακόμα και την ανακήρυξή τους σε εθνικούς ευεργέτες, για να μην πούμε… αγίους, επειδή παρέδωσαν τη χώρα ως πρόβατον επί σφαγήν στους επικυρίαρχους. Αλλά και δικό μας δικαίωμα ν’ ασκούμε κριτική και ιδίως να αποδοκιμάζουμε την ωμή επέμβαση και να απαιτούμε το αυτονόητο: να αφεθούν τα θεσμικά όργανα μιας κυρίαρχης πολιτείας να λειτουργήσουν. Όποιος κι αν είναι ο υψηλός προστατευόμενος. 

Και βέβαια casus belli, όχι μόνο για τους αμέσως ή εμμέσως εμπλεκόμενους κι ενδιαφερόμενους, αλλά και για την αντιπολίτευση συνολικά είναι οι περίφημες τηλεοπτικές άδειες.

Προτιμότερη γι’ αυτούς η συνέχιση της ανομίας και του χάους. Διαφορετικά, θα είχαν επιχειρήσει, προ πολλού, οι ίδιοι να βάλουν κάποια τάξη στο τοπίο.

Τι άλλο, άραγε, τους εμπόδιζε πέρα από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα;