Ο χημικός πόλεμος και ο παραμυθάς κύριος Τράμπ

Ο χημικός πόλεμος και ο παραμυθάς κύριος Τράμπ

Στις 7 Απριλίου οι Η.Π.Α επιτέθηκαν εναντίον του Συριακού Αραβικού Στρατού (SAA), στην αεροπορική βάση Σαϊράτ στην επαρχία της Χόμς στην κεντρική Συρία.

ΑΡΘΡΟ Του Γιάννη Χουβαρδά
Πολιτικού Επιστήμονα

Η επίθεση πραγματοποιήθηκε με 59 πυραύλους Τόμαχοκ που εκτοξεύθηκαν από δύο αμερικανικά πλοία, τα USS Porter και USS Ross, που βρίσκονται στα ανοιχτά των ακτών της Συρίας στην Αν. Μεσόγειο.

Το αποτέλεσμα ήταν ο θάνατος αδιευκρίνιστου αριθμού στρατιωτών και αμάχων, ενώ προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές στην αεροπορική βάση.

Το … πρόσχημα

Οι Η.Π.Α αξιοποίησαν ως πρόσχημα γι’ αυτή τους την ενέργεια, την ανάγκη τιμωρίας του Συριακού καθεστώτος, το οποίο κατηγορούν ότι στις 4 Απριλίου με εφαλτήριο την αεροπορική βάση της Σαϊράτ, εξαπέλυσε χημική επίθεση εναντίον αμάχων στην περιοχή Χαν Σεϊχούν της επαρχίας Ιντλίμπ στη βόρεια Συρία, με αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 86 ανθρώπων, ανάμεσα τους και  πολλά παιδιά.

Προβοκάτσια τα χημικά;

Καθώς δεν έχουμε επαρκή στοιχεία, δε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν το Συριακό καθεστώς έκανε χρήση χημικών όπλων όπως ισχυρίζεται η «δύση» ή αν στήθηκε κάποια προβοκάτσια από την «αντιπολίτευση» όπως ισχυρίζεται η Ρωσία και το Ιράν.

Ωστόσο μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως το συγκεκριμένο συμβάν λειτούργησε ως μια πολύ καλή δικαιολογία για την κυβέρνηση Τράμπ ώστε να προχωρήσει τα σχέδια που έχει για την ενεργότερη συμμετοχή των Η.Π.Α στο Συριακό πόλεμο.

Λέμε ενεργότερη γιατί στην πραγματικότητα οι Η.Π.Α ποτέ δε σταμάτησαν να χρηματοδοτούν, να εξοπλίζουν και να εκπαιδεύουν μαχητές της «αντιπολίτευσης».

Καρπός των δικών τους ενεργειών είναι η γιγάντωση τερατόμορφων οργανώσεων, όπως το μέτωπο Αλ Νούσρα (Συριακή πτέρυγα της Αλ Κάιντα) και το Ισλαμικό κράτος (ISIS).

Εκμετάλλευση του δράματος των αμάχων

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που το δράμα των αμάχων αξιοποιείται με θρασύτητα από τις Η.Π.Α, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε για τη μεθόδευση εξελίξεων στο Συριακό έδαφος.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την περιβόητη χημική επίθεση του Συριακού καθεστώτος στη συνοικία Γκούτα της Δαμασκού τον Αύγουστο του 2013, η οποία παραλίγο να αποτελέσει δικαιολογία για την εξαπόλυση ολοκληρωτικού πολέμου εναντίον της Συρίας εκ μέρους του ΝΑΤΟ;

Λίγο αργότερα βέβαια η κ. Κάρλα Ντελ Πόντε, μέλος της επιτροπής του ΟΗΕ για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Συρία, (γνωστή και από τη θητεία της ως γενική εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου) δήλωνε ότι οι αντάρτες ήταν εκείνοι που έκαναν τη χρήση χημικών κατά αμάχων!

Οργανωση «εθελοντών διασωστών» που… σκότωνε!

Επιπρόσθετα αξέχαστες θα μείνουν οι ανατριχιαστικές εκκλήσεις προς τη διεθνή κοινότητα που απηύθυνε η οργάνωση «εθελοντών διασωστών» Λευκά Κράνη, με σκοπό την ανάληψη δράσης για τον τερματισμό της πολιορκίας του ανατολικού Χαλεπίου από το καθεστώς Ασαντ, το Δεκέμβρη του 2016.

Πρόσφατα όμως οι «Σουηδοί Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» (SWEDHR), αποκάλυψαν πως σε πολλές περιπτώσεις η οργάνωση στην πραγματικότητα σκότωνε τους ανθρώπους που «βοηθούσε», είτε σκόπιμα, είτε από άγνοια.

Τα συνεργεία της έκαναν ενέσεις αδρεναλίνης σε παιδιά δίχως να πιέζουν το έμβολο της σύριγγας, ή παρίσταναν πως δίνουν πρώτες βοήθειες σε παιδιά που ήταν ήδη νεκρά ή ήταν ναρκωμένα.

Παράλληλα σε βίντεο της οργάνωσης ακούγονται στα αραβικά άτομα να δίνουν οδηγίες σκηνοθεσίας προς τα θύματα, ενώ κάποια φέρουν ως έμβλημα τη σημαία της «Αλ Κάιντα»! ⃰

Η επιχείρηση της 7ης Απρίλη εξυπηρετεί την κυβέρνηση Τράμπ με δύο τρόπους.

Ο πρώτος είναι πολιτικός και επικοινωνιακός. Αφορά στην εδραίωση της κυριαρχίας της στο εσωτερικό των Η.Π.Α, αφού την απαλλάσσει από τις κατηγορίες των αντιπάλων της για ύποπτες συναλλαγές με τη Ρωσία.

Επιπλέον λειτουργεί συσπειρωτικά προς τους συμμάχους των Η.Π.Α ανά τον κόσμο, οι οποίοι προσδοκούν πολλά από τις επενδύσεις τους στη συριακή κρίση.

Συμπτώσεις…

Δεν είναι τυχαίο ότι η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία ακόμη και η μακρινή Αυστραλία χαιρέτησαν την αμερικανική επίθεση. Τέλος στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στη Ρωσία και την Κίνα ότι οι Η.Π.Α διατηρούν την πρωτοκαθεδρία στο σύστημα ασφαλείας του πλανήτη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρόεδρος Τράμπ κατέληξε στην απόφαση για την επίθεση στη βάση Σαϊράτ, λίγο πριν τη συνάντησή του με τον Κινέζο ομόλογό του, ενώ στη διάρκεια αυτής δεν υπήρξε ενημέρωση του Κινέζου προέδρου για τις αμερικανικές προθέσεις.

Ο δεύτερος σχετίζεται με τη νέα αμερικανική πολιτική στο συριακό εμφύλιο, όπως αυτή διαμορφώνεται μετά και την πετυχημένη εμπλοκή της Ρωσίας και του Ιράν σε αυτόν.

Βασικό της στοιχείο αποτελεί η αναδίπλωση από το στόχο της πλήρους κυριαρχίας των Η.Π.Α και των συμμάχων τους στη Συρία και η αποδοχής ενός συμβιβασμού συγκυριαρχίας σε αυτή, περισσότερο με τη Ρωσία και λιγότερο με το Ιράν.

Διπλωματικό παζάρι στην πολύπαθη Συρία

Σε αυτό το σημείο για να βοηθήσουμε καλύτερα στην κατανόηση των Αμερικανικών ενεργειών, θα παρουσιάσουμε την κατάσταση που επικρατεί στο συριακό έδαφος.

Παράλληλα θα αναδείξουμε και τις προοπτικές που διαφαίνονται αυτή τη στιγμή για την πολύπαθη χώρα, με βάση την πορεία των πολεμικών επιχειρήσεων και το διπλωματικό παζάρι που διεξάγεται.

Αρχικά η Ρωσία, με το Ιράν και τη Χεσμπολάχ του Λιβάνου διατηρούν και διευρύνουν την επιρροή τους στα εδάφη που ελέγχει το καθεστώς Άσαντ, το οποίο μάλιστα επιτυγχάνει διαρκώς νέες στρατιωτικές επιτυχίες.

Τα εδάφη αυτά αν και περιλαμβάνουν το σύνολο σχεδόν των μεγάλων αστικών κέντρων και είναι με διαφορά τα πολυπληθέστερα της χώρας, αποτελούν μόλις το 25% του συριακού εδάφους.

Παράλληλα προχωρούν τα σχέδια ομοσπονδοποίησης της χώρας. Στο βορρά διαφαίνεται η δημιουργία αυτόνομου κράτους με κυρίαρχο στοιχείο τους Κούρδους υπό την πολιτική ηγεμονία του κόμματος PYD, αδελφού κόμματος προς το PKK.

Τα εδάφη που σήμερα κατέχουν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) με επικεφαλής το κόμμα PYD φτάνουν το 25% των εδαφών της χώρας.

Τη μεγαλύτερη επιρροή σε αυτά ασκούν οι Η.Π.Α, οι οποίες στήνουν εκεί 5 καινούριες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, που μπορούν να λειτουργήσουν ως εναλλακτικές επιλογές στη νατοϊκή βάση του Ιντσιρλίκ που βρίσκεται στην Τουρκία.

Πρόσθετα με πρόσχημα την ασφάλεια της συριακής «αντιπολίτευσης» και του πληθυσμού που εκτοπίστηκε από τα σπίτια του εξαιτίας του πολέμου, σχεδιάζεται η δημιουργία γεωγραφικών ζωνών ασφαλείας που δε θα τελούν υπό τον έλεγχο του Συριακού κράτους και ίσως να απολαμβάνουν καθεστώς αυτονομίας.

Οι ζώνες αυτές αποτελούν πρωταρχικό στόχο της κυβέρνησης Τράμπ και πάγια απαίτηση της Τουρκίας. Θα διοικούνται από την «αντιπολίτευση» και κατ’ επέκταση τις Η.Π.Α, αλλά και την Ε.Ε, την Τουρκίας, την Σαουδικής Αραβία και το Κατάρ.

Πιθανότατα θα περιλαμβάνουν περιοχές που σήμερα ελέγχονται από τους «μετριοπαθείς» τζιχαντιστές, όπως η Hayat Tahrir al-Sham (πρώην μέτωπο Αλ Νούσρα, Συριακή πτέρυγα της Αλ Κάιντα), η Faylaq Al-Sham, αλλά και άλλες συμμορίες που απαρτίζουν το λεγόμενο Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA).

Οι περιοχές αυτές αποτελούν το 25% των εδαφών της χώρας και βρίσκονται βόρεια και νοτιοανατολικά.

Τέλος από τη νέα Συρία απουσιάζει το ISIS, τουλάχιστον ως συμπαγές κρατικό  μόρφωμα, το οποίο σήμερα όλες οι υπερδυνάμεις θέλουν να αποδυναμώσουν. Τα εδάφη όμως που κατέχει είναι ακόμη αρκετά. Πρόκειται για το 25% του συνολικού εδάφους της χώρας, κύρια στα κεντροανατολικά.

Πετρελαιομοναρχίες

Όπως προκύπτει από όλα τα παραπάνω αυτή τη στιγμή γίνεται ένας αγώνας δρόμου ανάμεσα στο Συριακό καθεστώς (Ρωσία – Ιράν), τους Κούρδους (Η.Π.Α) και την «αντιπολίτευση» (Χώρες Ε.Ε, Τουρκία, Πετρελαιομοναρχίες και λιγότερο οι Η.Π.Α) για το ποιος θα καταλάβει τις περιοχές που χάνει το ISIS, καθώς αυτό υποχωρεί προς την έρημο αλ Καΐμ στο ανατολικό Ιράκ.

Η διαμάχη αφορά ιδιαίτερα τις περιοχές που βρίσκονται ανατολικά του ρου του ποταμού Ευφράτη, όπου και βρίσκονται τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα.

Συνεπώς η πολιτική της νέας αμερικανικής κυβέρνησης στη Συρία συνίσταται στην επίτευξη τριών στόχων.

  • Πρώτον να αυξήσει τη δική της επιρροή στη χώρα, βοηθώντας τους Κούρδους να καταλάβουν περιοχές στα βορειοανατολικά.
  • Δεύτερον να αποδυναμώσει τη Ρωσία και το Ιράν καθηλώνοντας το Συριακό Αραβικό Στρατό ή ακόμα και αφαιρώντας του περιοχές.
  • Τρίτον να ικανοποιήσει τους συμμάχους της επεκτείνοντας τα εδάφη που κατέχει η αντιπολίτευση.

Όπως βλέπουμε όλοι οι στόχοι και ιδίως οι δύο τελευταίοι συναντώνται μεταξύ τους. Με βάση αυτούς τους στόχους πρέπει να ερμηνευθούν οι δηλώσεις που έκανε πριν λίγες ημέρες η πρέσβειρα των Η.Π.Α στον Ο.Η.Ε Ν. Χάλεϊ.

Σύμφωνα με αυτές πρώτη προτεραιότητα για τις Η.Π.Α δεν αποτελεί η ανατροπή του Άσαντ αλλά η συντριβή του ISIS.

Ο βομβαρδισμός της βάσης

Ο βομβαρδισμός της βάσης Σαϊράτ εξυπηρετεί απόλυτα τη νέα αμερικανική πολιτική. Χωρίς τη συγκεκριμένη βάση ο Συριακός Αραβικός Στρατός (SAA) δε μπορεί να προελαύσει εύκολα προς τη γεμάτη πετρέλαιο περιοχή της Ντερ εζ Ζορ στα ανατολικά της χώρας, η οποία βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια σε πολιορκία από το ISIS.

Η συγκεκριμένη περιοχή είναι ο τελευταίος θύλακας του συριακού καθεστώτος στην ανατολική Συρία και συνδέεται με τα υπόλοιπα εδάφη του μόνο αεροπορικά. Παράλληλα η βάση παίζει καθοριστικό ρόλο στις επιχειρήσεις του SAA στις επαρχίες της Ιντλίμπ, της Χόμς και της Χάμα στη βόρεια και κεντρική Συρία, τόσο ενάντια στο ISIS όσο και ενάντια στις Hayat Tahrir al-Sham και Faylaq Al-Sham.

Η μια αλήθεια του Τραμπ

Το διάγγελμα Τράμπ που συνόδευσε την επιχείρηση της 7 Απρίλη εμπεριείχε μία και μόνο αλήθεια. Την αλήθεια ότι η επιχείρηση συνδέεται με τα ζωτικά συμφέροντα των Η.Π.Α στην περιοχή. Τα συμφέροντα αυτά δεν είναι άλλα από αυτά που έχουν τα αμερικανικά μονοπώλια, ιδιαίτερα αυτά που δραστηριοποιούνται στον κλάδο της ενέργειας.

Αυτό που προκύπτει από την ενεργότερη πολεμική εμπλοκή των Η.Π.Α στη Συρία, ζήτημα που έρχεται σε αντίθεση με τις προεκλογικές εξαγγελίες του Αμερικανού προέδρου, είναι ότι τα ταξικά συμφέροντα των μονοπωλίων καθορίζουν την εξωτερική πολιτική μιας χώρας και όχι η ιδιοσυγκρασία και οι ιδιαίτερες πολιτικές απόψεις των ηγετών της, ακόμη και αν αυτή η χώρα είναι η μεγαλύτερη υπερδύναμη.

Οι πολιτικές απόψεις των ηγετών όπως και η ιδιοσυγκρασία τους είτε προσαρμόζονται στις επιδιώξεις των μονοπωλίων, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση του Αμερικάνου προέδρου, είτε τους οδηγούν στον πολιτικό ενταφιασμό.

Σήμερα τα ταξικά συμφέροντα των μονοπωλίων μεταμορφώνουν την Αν. Μεσόγειο σε μια θάλασσα από φωτιά, σίδερο και αίμα. Ο κίνδυνος γενικότερης ανάφλεξης είναι υπαρκτός. Ιδιαίτερα τα ελληνοτουρκικά ζητήματα φαίνεται ότι βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με τα όσα γίνονται στα ανατολικά και νότια σύνορα της Τουρκίας.

Η Σούδα και ο ρόλος της

Η λειτουργία της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, όπου μάλιστα ελλιμενίστηκαν λίγο πριν πλεύσουν για τη Συρία τα δύο αμερικανικά πλοία που επιχείρησαν την Παρασκευή, η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και οι διάφορες νατοϊκές υποδομές που διαθέτει η χώρα αποτελούν πηγή κινδύνου για το λαό και όχι παράγοντα ασφάλειας όπως ψευδώς προπαγανδίζεται.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει κανένα όφελος να πληρώνει το 2% του ετήσιου Α.Ε.Π για τις πολεμικές ανάγκες του ΝΑΤΟ σε μια εποχή που το εισόδημα του έχει εξαϋλωθεί. Ακόμη περισσότερο δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα από την ανάμειξη της χώρας σε πολεμικές αναμετρήσεις εκτός συνόρων.

Η ιστορική εμπειρία του 1922 επιβεβαιώνει αυτόν τον ισχυρισμό, γι’ αυτό και χρειάζεται να μελετηθεί καλά από όσους ονειρεύονται ότι με αφορμή τις μεγάλες γαιοπολιτικές αλλαγές που συντελούνται στη Μ. Ανατολή, θα αναβιώσει και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία.