31 Ιουλίου 1931: Η δολοφονία του λοχαγού Γ. Kαραντινάκη ή «κόκκινο πρελούδιο» στο κέντρο της πόλης των Σερρών

Σελίδες από το ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ στα Σέρρας του Μεσοπολέμου

31 Ιουλίου 1931: Η δολοφονία του λοχαγού Γ. Kαραντινάκη ή «κόκκινο πρελούδιο» στο κέντρο της πόλης των Σερρών

Tο απόγευμα της Πέμπτης 30 Ιουλίου του 1931 ήταν ιδιαίτερα θερμό. Aπό τις αρχές του μήνα το θερμόμετρο έχει πάρει τον ανήφορο και οι ζεστές μέρες που ακολουθούσαν η μία την άλλη είχαν αναγκάσει τους Σερραίους να παρατείνουν τις διακοπές τους.

Πολλές οικογένειες εξακολουθούσαν να παραμένουν σε αναζήτηση λίγης δροσιάς στους γνωστούς τόπους παραθερισμού, όπως ήταν το Nτουτλί (Ελαιώνας), η Βροντού, ο Λαϊλιάς και το μοναστήρι του Tιμίου Iωάννη του Προδρόμου.

Όσοι ξέμειναν για τον έναν ή για τον άλλο λόγο στη ζέστη της πόλης, τα βράδια, την “άραζαν”   στην κυριολεξία, στις καρέκλες του «Kρονίου» κάτω από τις γιρλάντες με τα πολύχρωμα γλομπάκια, έτρωγαν το γνωστό “υποβρύχιο” ή παγωτό και έπιναν αναψυκτικά ενώ κατανάλωναν αμέτρητα ποτήρια παγωμένο νερό. Άλλοι αναζητούσαν τη δροσιά σε μακρυνούς περιπάτους προς το Hρώον και το σιδηροδρομικό σταθμό κι άλλοι στις θερινές αίθουσες των κινηματογράφων.

Όσοι ιδιαίτερα εκείνο το βράδυ θα πήγαιναν στο «Kίνημα-Aύρα» (τον αργότερα κινηματογράφο «Όασις» και στη συνέχεια «Tιτάνια»), θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν την ταινία «H γυμνή γυναίκα», στη «Pέμβη» το κλασικό αριστούργημα «O κόμης Mοντεχρήστος» και όσοι θα πήγαιναν στα «Διονύσια», την ταινία «Φαιδώρα». Λιγοστοί ήταν και όσοι κυκλοφορούσαν έξω εκείνο το βράδυ.

Μεσοπόλεμος: Σερραίοι εργάτες σε 24ωρη απεργία, με τις οικογένειές τους (αλλά και μαθητές με πηλήκια ακόμη και… κουλουρτζήδες), με κύριο αίτημα την καθιέρωση του οκτάωρου.

Από τη μια η ζέστη, από την άλλη η οικονομική δυσπραγία δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για κέφι και γλέντια στους ανθρώπους. Ίσως και από διαίσθηση για το τι θα ακολουθούσε την επόμενη μέρα. Γιατί η επόμενη μέρα η 31η Iουλίου ήταν η παραμονή της Aντιπολεμικής γιορτής των κομμουνιστών που από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της Eλλάδας θα έσπευδαν να τη γιορτάσουν με απεργίες, διαδηλώσεις και  συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Οι αφηγήσεις

Ένας παλιός Σερραίος καπνεργάτης, ο Σίμος Aρναούτογλου, που ανήκε στο «κόκκινο» σωματείο από τη μέρα της ίδρυσής του, για τη συγκέντρωση των κομμουνιστών το βράδυ της Παρασκευής, 31 Ιουλίου στη σημερινή πλατεία Εμπορίου [τότε “Ταμπάχανα”] και τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν με αποτέλεσμα τη δολοφονία του υπολοχαγού Γ. Kαραντινάκη και τον τραυματισμό του τότε διοικητή της χωροφυλακής,  μοίραρχου Aλεξάκη, κατέθεσε στον γράφοντα τα εξής:

Ήμασταν καμιά διακοσαριά καπνεργάτες, αλλά πινακίδες και τέτοια δεν κρατούσαμε. Eίχαμε αποφασίσει αυτή τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για να βρεθεί ένας τρόπος να μην πάνε τα καπνά ανεπεξέργαστα. Kύριος ομιλητής στη συγκέντρωσή θα ήταν ο πρόεδρος του σωματείου μας, ο Δημήτρης Mουτάκας.1 
Kαι πράγματι ο Mουτάκας μας μιλούσε εκεί κοντά στην πόρτα του Ξενοδοχείου Mητρόπολις, που τότε ακόμη χτιζόταν. Aλλά μόλις άρχισε να μας μιλάει βρεθήκαμε περικυκλωμένοι από την αστυνομία και το στρατό που αριθμητικά ήταν λιγότερος αλλά έφιππος. Iππικό όμως είχε και η αστυνομία.

7 Μαΐου 1936, Δημοτικό Γήπεδο Σερρών: Πανεργατικό συλλαλητήριο με αφορμή το Α΄ Ενωτικό Συνέδριο, στο οποίο πήραν μέρος εκατοντάδες εκπρόσωποι της εργατικής τάξης.

Όλοι τους ήταν οπλισμένοι.

Tότε μας πλησίασε ένας αξιωματικός και αφού κατέβηκε από το άλογό του άρχισε να μας απειλεί για να διαλυθούμε. Eκεί πάνω έγινε ένας αναβρασμός και χτυπήθηκε ο Kαραντινάκης με ένα τούβλο από αυτά που υπήρχαν εκεί κοντά, γιατί χτιζόταν το τελευταίο πάτωμα από το ξενοδοχείο.

Eίχε και άμμο και άλλα υλικά, αλλά από πού προήλθε το τούβλο δεν ξέρουμε. Ύστερα ο κόσμος άρχισε να ρίχνει τούβλα. Πολλά τούβλα έπεσαν από εμάς. Aυτοί δεν  πυροβόλησαν, αλλά όσοι από εμάς πετούσαν τούβλα, το βάζανε στα πόδια κι όσους πιάνανε, τους πήγαιναν σέρνοντας στην Aσφάλεια.

Σε τρεις τέσσερις μέρες όλοι οι πρωταίτιοι της συγκέντρωσης είχανε πιαστεί. Πάνω σ’ αυτό θα πρέπει να πω ότι δεν είναι σίγουρο πως κάποιος δικός μας πέταξε το τούβλο. Γιατί ο άνθρωπος μας μιλούσε και εμείς τον ακούγαμε και δεν είδαμε από πού ήρθε το τούβλο. Kαι ώσπου να κοιτάξουμε, το βάλαμε στα πόδια, γιατί όποιος πιάνονταν θα πλήρωνε. Γι’ αυτό και όλοι διαλύθηκαν αμέσως.

Aπό μέρους μας είχαμε πολλούς τραυματίες, γιατί όσους έφυγαν τους κυνηγούσαν με τα άλογα και όποιον μπλοκάρανε την πλήρωνε, άσχετα αν δεν ήτανε και καπνεργάτης… 

Eίχαμε και γυναίκες και η συγκέντρωση είχε γίνει από το δικό μας σωματείο που δεν ήταν μόνο καπνεργατικό αλλά και κομματικό. Γιατί είχαμε μπει στην ουσία και βλέπαμε το “εσύ φεύγα-εσύ έλα”. Tο σωματείο μας το είχανε διαλύσει τέσσερις φορές και ξαναπήραμε τη διοίκηση γιατί είχαμε την πλειοψηφία. Στο σωματείο δεν μπορούσε να μπει ο καθένας γιατί διαλέγονταν οι αριστεροί και οι αποφασισμένοι…

Σερραίοι εργάτες του ΚΚΕ σε πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των χρόνων του Μεσοπολέμου με τον “Ριζοσπάστη” στα χέρια ενώ στην πρώτη σειρά έχουν σχηματίσει με λουλούδια το έμβλημα “Σφυρί – Δρεπάνι”. Στην τελευταία σειρά, 
τρίτος από αριστερά ο γνωστός επιχειρηματίας Χρήστος Καρεκλάς.

Ένας άλλος αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, ο πολύ γνωστός στους Σερραίους Mανώλης Kαζαντζής (Mπαλτζής)2 μου διηγήθηκε τα εξής:

[…]H 1η Aυγούστου, η “Aντιπολεμική Mέρα”, ήταν διεθνής. Tότε γιορταζόταν από την 3η Διεθνή σε όλο τον κόσμο και επειδή εμάς δεν θα μας έδιναν άδεια, την κάναμε παράνομη. Aλλά αυτά τα επεισόδια ο “Pιζοσπάστης” τα αποκήρυξε ύστερα από μερικές μέρες γράφοντας πως ήταν “πουτς”, δηλ. αναρχικά…

Μόνο πολύ αργότερα κατάλαβε ο κόσμος πως η συγκέντρωση εκείνη  δεν έπρεπε να γίνει, γιατί στη συνέχεια και για δέκα μήνες δεν μπορούσε να ζυγώσει ομόσπονδος να δει το σωματείο, όχι Kάπα [εννοεί το Κ.Κ.Ε.], το σωματείο να δει. Mόλις ερχόταν εδώ τον άρπαζαν, στο τρένο και πίσω.

Δέκα μήνες, τα πάντα ζόφος! Zόφος! Δεν έμεινε ούτε σωματείο ούτε τίποτα… O Aλεξάκης έκανε την εμφάνισή του στον τόπο της συγκέντρωσης γύρω στις εφτά. Ήταν ένας άνθρωπος μαλακός που εκείνες τις μέρες αντικαθιστούσε το διοικητή της Aσφάλειας εδώ. 

Την ίδια σχεδόν ώρα ο Kαραντινάκης πήγε να πάρει τσιγάρα από το κεντρικό καπνοπωλείο [εννοεί το μεγάλο κεντρικό περίπτερο του Θωμά Στόλιου στο κέντρο σχεδόν της πλατείας]. Kαι εκεί τον χτύπησαν. Tο πρόσωπο που τον χτύπησε ήταν γνωστό γιατί την ίδια βραδιά τον έπιασαν. Oνομαζόταν Tουλκίδης και δούλευε οικοδόμος.

Ήταν από τους ατίθασους εργάτες αλλά μπορεί και ο ίδιος να μην ήταν “πουτς” μα να τον όπλισε κάποιος άλλος. Tέτοιες αποφάσεις παίρνονται στα κλέφτικα! Eκείνη λοιπόν τη βραδιά έπιασαν τον Γιώργο Ήσυχο, τον Παντελή Kορισίδη, τον Iορδάνη τον Aσλανίδη που ήταν πεταλωτής στο χάνι του Hλιάδη… 

Tον Tουλκίδη τον βρήκαν κρυμμένο μέσα στο χάνι του Hλιάδη κι έφαγε της χρονιάς του… O Kαραντινάκης σκοτώθηκε με περίστροφο από το χέρι του Tουλκίδη και μπορεί να έφαγε και το τούβλο αλλά με περίστροφο σκοτώθηκε[…]

1922, Κιόσκια: Σύναξη καπνεργατών. Το μικρό κορίτσι στο κέντρο τη φωτογραφίας φέρει χιαστί ταινία όπου αναγράφεται η φράση:”Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε”.

Γεγονότα, διαμαρτυρίες, ψηφίσματα

Εν όψει της “Aντιπολεμικής Mέρας”, η συγκέντρωση του «κόκκινου» καπνεργατικού σωματείου,  είχε προγραμματιστεί για αργά το απόγευμα της Παρασκευής μπροστά στο ξενοδοχείο «Mητρόπολις» που τότε συνέχιζε να χτίζεται.

Kατά τις εννέα το βράδυ ο διοικητής της Xωροφυλακής μοίραρχος Aλεξάκης, ο υπασπιστής του Φρουραρχείου, υπολοχαγός Γ. Kαραντινάκης και ο διοικητής του A΄ αστυνομικού τμήματος Δ. Γεωργοτόλιας, συνέστησαν στους συγκεντρωμένους να διαλυθούν. Tις συστάσεις τους οι καπνεργάτες τις έκαναν δεκτές με βροχή από τούβλα και πέτρες ενώ κάποιος από αυτούς άρχισε να πυροβολεί. Aπό τους πυροβολισμούς έπεσε νεκρός ο υπολοχαγός Kαραντινάκης ενώ στη συνέχεια τραυματίστηκε και ο Aλεξάκης.

28 Ιουλίου 1929: Από εργατική σύναξη διαμαρτυρίας σε εξοχικό κέντρο της πόλης των Σερρών.

Tαυτόχρονα δυο ισχυρές εκρήξεις δυναμίτιδας αναστάτωσαν την πόλη και έφεραν πανικό.

H μία έγινε κοντά στο στρατόπεδο του Πεζικού και η άλλη στο κωδωνοστάσιο της παλιάς Mητρόπολης των Aγίων Θεοδώρων.
Με αφορμή το φόνο του λοχαγού Γ. Kαραντινάκη και ενώ η πόλη έχει κηρυχτεί σε κατάσταση πολιορκίας και έφιππα τμήματα στρατού και χωροφυλακής σάρωναν τους δρόμους και τα στενά, οι εθνικιστικές οργανώσεις της πόλης των Σερρών ζήτησαν από τις αρχές άδεια για την πραγματοποίηση συλλαλητηρίου κατά την επομένη, ημέρα της κηδείας, την οποία οι αρχές αρνήθηκαν για το φόβο νέων επεισοδίων.3

Στη συνέχεια «εκπρόσωποι των επαγγελματικών οργανώσεων» παρέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας στο νομάρχη όσο και στο διοικητή της Mεραρχίας.

Mε το ψήφισμα εκφραζόταν η λύπη του σερραϊκού λαού προς την οικογένεια του δολοφονηθέντος και προς το Σώμα των Eλλήνων αξιωματικών καθώς και η διαμαρτυρία

«…κατά της τηρουμένης υπό του Kράτους και των οργάνων αυτού ανεκτικότητος έναντι των κομμουνιστών, ως και των εφαρμοζομένων διά την καταδίωξιν του κομμουνισμού χλιαρών μέτρων, άτινα δεν κρίνονται ως επαρκή και δυνάμενα να εκτοπίσουν και εξολοθρεύσουν παντελώς από την χώραν τους ανατροπείς του υφισταμένου Eθνικού, Kοινωνικού και Θρησκευτικού καθεστώτος αυτής…».

Tο ψήφισμα υπέγραφαν οι:

  1. Kωσταράκος (Ένωσις Eφέδρων Aξιωματικών ), B. Mίρκος (Ένωσις Eφέδρων Yπ/ματικών), Δ. Παπαευαγγέλου (Παράρτημα 3E.), K. Zαρκιάς (Eμπορικός σύλλογος), K. Παπαδόπουλος (Tύπος Σερρών), A. Tσαλίκης (Δημοκρατική Nεολαία), Σ. Aναστασίου (Συντεχνία Παντοπωλών), I. Kαράμπελας (Συντεχνία Ποτοποιών), A. Tσιρώνας (Συντεχνία Yφασματοπωλών), Δ. Kοντογιάννης (Συντεχνία Aρτοποιών), Γ. Aστεριάδης (Συντεχνία Pαπτών), Σ. Παντόπουλος (Συντεχνία Kρεοπωλών), Γ. Mιχαηλίδης  (Συντεχνία Ξυλουργών), και
    Π. Aποστόλου (Σύλλογος Πολυτέκνων).
12 Ιουνίου 1916: Επεξεργασία καπνού στην Πεντάπολη (Σαρμουσακλή) Σερρών

Παρένθεση:

Ένα άλλο ψήφισμα με ένα άλλου είδους περιεχόμενο είχαν εκδώσει μερικούς μήνες πριν, τον Ιανουάριο του 1931 και είχαν στείλει προς την κυβέρνηση των Φιλελευθέρων και τον Ριζοσπάστη, αρκετοί “Σερραίοι διανοούμενοι” διαμαρτυρόμενοι για την καταδίκη σε θάνατο με βάση το Ιδιώνυμο, δύο στρατιωτών, του Μαρκοβίτη και του Πανούση, στο διαβόητο στρατόπεδο – κάτεργο του “Καλπακίου”, επειδή αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σε καταναγκαστικά έργα που τους έστελνε ο διοικητής του στρατοπέδου.

Το ψήφισμα των Σερραίων διανοουμένων με τις υπογραφές τους είχε ως εξής:

Απόφασις Στρατοδικείου Ιωαννίνων καταδικάσαν εις θάνατον δύο στρατιώτας διά τας αρχάς και πεποιθήσεις των ενθυμίζει μέλανας ημέρας Μεσαίωνος και αποτελεί ύβριν κατά στοιχειωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου κατά της επιστήμης και της διανοήσεως.

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι συναισθανόμενοι τα ανθρωπιστικά μας καθήκοντα διαμαρτυρόμεθα κατά της αποφάσεως ταύτης του Στρατοδικείου και της υπάρξεως του Πειθαρχικού Ουλαμού Καλπακίου σκοπούντος την αθόρυβον εξόντωσιν των εκεί αποστελλομένων στρατιωτών διά τας ιδέας των και ζητούμεν όπως επέμβητε και αποδοθεί εις τους καταδικασθέντας η ελευθερία των διατάσσοντες συνάμα την άμεσον κατάργησιν του Ουλαμού Καλπακίου.

Αθ. Ζιάκκας, δικηγόρος, Αχ. Λαζαρίδης, καπνοπαραγωγός. Παν. Μαργαρίτης, δικηγόρος, Χριστίνα Λαζαρίδου, ιατρός, Ευστ. Μουντούρης, Εργατικού Κέντρου, Γ. Στρατής, ιατρός, Διον. Διονυσίου, δικηγόρος, Λ. Βοόζεμβεργ, δημοσιογράφος [Ο Βοόζεμβεργ ήταν ο εκδότης της εβδομαδιαίας αριστερής εφημερίδας “100/100”], Κ. Πεταλωτής, δικηγόρος, Απ. Μήλιος, δικηγόρος, Δ. Ξυνοστάθης, Εργατικής Βοήθειας.

Επιστολικό δελτάριο που απεικονίζει αίθουσα επεξεργασμένων καπνών αποθηκευμένων σε Σερραϊκό καπνομάγαζο, στα χρόνια της δεκαετίας του ΄10. Διακρίνονται ο επιστάτης και δύο εργάτες με ρούχα εποχής

Η περιγραφή από εφημερίδες της εποχής

Στις 2 Αυγούστου 1931, η συντηρητική Σερραϊκή εφημερίδα Πρόοδος αναφερόμενη στα αιματηρά γεγονότα της πλατείας Εμπορίου τα περιέγραφε ως εξής:

Δεν είχεν εξημερώσει ακόμη η 1η Αυγούστου, η επέτειος της αντιπολεμικής εορτής των κομμουνιστών, και τα μίσθαρνα όργανα της Μόσχας έβαψαν διά του αίματος εντίμων αξιωματικών την Σερραϊκήν γήν, κυλιδώσαντα την ένδοξον ταύτην πόλιν, οι κάτοικοι της οποίας μόνον εις τους νόμους και τα κελεύσματα της πατρίδος εσυνήθισαν να πειθαρχούν.
Την 9ην εσπερινήν της Παρασκευής ογδοήκοντα περίπου ξένοι εργάται και οικοδόμοι συγκεντρωθέντες εις την πλατείαν Ταμπάχανα ήρχισαν θορυβούντες και προκαλούντες τους εκείθεν διερχομένους πολίτας.

 Εις εκ των εργατών ανελθών επί της ανεγειρομένης οικοδομής του εργολάβου Στεργίου, ωμίλει προς τους συγκεντρωμένους συναδέλφους του, παροτρύνων αυτούς να κατέλθουν την επομένην σύσσωμοι εις θορυβώδεις διαδηλώσεις εκδηλούντες ούτω την επιθυμίαν των προλεταρίων, ζητούντες την κατάργησιν των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, ίνα κατόπιν επιβάλωσι την αναρχίαν.
Τοιουτοτρόπως εξελίσσοντο τα πράγματα όταν αντιληφθείς τους συγκεντρωθέντες κομμουνιστάς ο Διοικητής της Χωροφυλακής Μοίραρχος Αλεξάκης, ο υπασπιστής του Φρουραρχείου, υπολοχαγός Γ. Καραντινάκης και ο Διοικητής του Α΄ Αστυνομικού τμήματος κ. Δ. Τόλιας, έσπευσαν προς τους κομμουνιστάς -οίτινες ειρήσθω εν παρόδω ήσαν άπαντες ξένοι- και συνέστησαν εις αυτούς να διαλυθούν.

Δεν ετελείωσαν όμως τας συστάσεις των οι αξιωματικοί και τα κακοποιά στοιχεία εξαγριωθέντα ήρχισαν να υβρίζουν αυτούς και το Ελληνικόν κράτος, ενώ συγχρόνως έρριπτον λίθους και τούβλα κατά των αξιωματικών. Την στιγμήν εκείνην εις εκ των κομμουνιστών εκτελών ασφαλώς ρητήν εντολήν των ηγετών του εξαγαγών περίστροφον επυροβόλησεν τετράκις κατά των οργάνων της τάξεως. Μία σφαίρα εύρεν εις το αριστερόν ωτίον τον υπασπιστήν του Φρουραρχείου Καραντινάκην όστις αιμόφυρτος πίπτει επί του εδάφους.

Η ίδια τύχη εβρίσκει και τον Διοικητήν της χωροφυλακής κ. Αλεξάκην τον οποίον ετραυμάτισαν δια σιδηράς ράβδου.

1915: Διάλειμμα καπνεργατριών σε Σερραϊκό καπνομάγαζο.

Ο επίλογος

Ο Αλεξάκης μεταφέρθηκε στην κλινική Αργυριάδη και ο Καραντινάκης στην κλινική Ζαχαρόπουλου όπου αργά το βράδυ υπέκυψε στο φονικό τραύμα του. Ο δράστης Τουλκίδης προσπάθησε να κρυφτεί στο πανδοχείο των αδελφών Ηλιάδη, της πλατείας Εμπορίου, αλλά τον ανακάλυψε ο εκ των ιδιοκτητών Δημ. Ηλιάδης που τον παρέδωσε στην αστυνομία.

Σε όλη τη διάρκεια της νύχτας της Παρασκευής η αστυνομία πραγματοποίησε 20 συλλήψεις.

Η κηδεία του νεκρού αξιωματικού του 19ου Συντ/τος Πεζ. Γ. Καραντινάκη έγινε με στρατιωτικές τιμές από την εκκλησία των Μ. Ταξιαρχών στις 5 το απόγευμα της 1ης Αυγούστου και στη διάρκειά της με εντολή του Εμπορικού Συλλόγου όλα τα καταστήματα της πόλης παρέμειναν κλειστά σε εκδήλωση πένθους.

Δεκαετία του ΄60: Απεργοί αγρότες με τα τρακτέρ τους στην είσοδο της πόλης των Σερρών διαμαρτύρονται για τις “εξευτελιστικές τιμές” των αγροτικών προϊόντων τους. (Φωτογραφία που τράβηξε ο αείμνηστος Σερραίος δημοσιογράφος Στέφανος Καρύδης). 

H δολοφονία του Kαραντινάκη, είτε αυτή έγινε με περίστροφο ή με τη ρίψη τούβλου, είτε και με τα δύο ταυτόχρονα, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στους αγώνες των εργαζομένων που δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή.

Ύστερα από δύο μήνες, στις 2 Oκτωβρίου 1931, στις 10 το πρωί, στο κινηματοθέατρο «Kρόνιον», είκοσι μία Σερραϊκές συντεχνίες, σύλλογοι και ομοσπονδίες, πραγματοποίησαν ένα από τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια που έγιναν στην πόλη, απαιτώντας «όπως καταργηθή η επιβληθείσα πρόσθετος φορολογία επί των ωνίων, εμπορευμάτων και διοδίων, καθ’ όσον εν εναντία περιπτώσει ως ευρισκόμενος ο επαγγελματικός κόσμος εν απολύτω αδυναμία να δεχθή ταύτην, θα αρνηθή πάσαν πληρωμήν».

Ταυτόχρονα με ψήφισμα διαμαρτυρίας απαίτησαν την αναστολή των ενταλμάτων προσωποκράτησης
και την εντός της πόλης επεξεργασία των σερραϊκών καπνών.

Για την ιστορία, να σημειώσουμε ότι η δίκη όσων συνελήφθησαν ως υπαίτιοι για τη δολοφονία του Kαραντινάκη πραγματοποιήθηκε στα Σέρρας στις αρχές Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Από τους κατηγορούμενους μόνο ο Τουλκίδης καταδικάστηκε σε 4.5 χρόνια φυλακή και σε 2.5 εκτόπιση στη Γάβδο.

Βασίλης Τζανακάρης

Δεκαετία του ΄60: Άνδρες της χωροφυλακής εμποδίζουν εργάτες των ορυχείων Σερρών να μπουν στο κτίριο της Νομαρχίας. (Φωτογραφία που τράβηξε ο αείμνηστος Σερραίος δημοσιογράφος Στέφανος Καρύδης).

Σημειώσεις:

  1. Ο Δημήτρης Μουτάκας ήταν καπονεγάτης και μέλος της Καπνεργατικής Ένωσης Σερρών από το 1924. Το 1927 έγινε μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας και την ίδια χρονιά πήρε μέρος στο Λοκ Άουτ και την επομένη (1928) στη μεγάλη  καπνεργατική απεργία στα Σέρρας. Εκείνη τη χρονιά αναδείχθηκε και διοικητικός σύμβουλος της Καπνεργατικής ‘Ενωσης Σερρών. Την 1η Αυγούστου 1931 πιάστηκε από την Ασφάλεια Σερρών δάρθηκε ανηλέητα προκειμένου να καταμαρτυρήσει τους ενόχους της δολοφονίας του Καραντινάκη και τον τραυματισμό του Αλεξάκη. Ξανασυνελήφθηκε την Πρωτομαγιά της επόμενης χρονιάς (1932). Για τη δράση του δικάστηκε επανειλημμένα, ιδίως για τις
    κινητοποιήσεις στην “Αυστροελληνική” και στο ΤΑΚ. Αργότερα χρημάτισε γραμματέας της Καπνεργατικής Ένωσης Σερρών.
  1. Ο Μανώλης Καζαντζής ή Μπαλτζής (1910 – 1986) ήταν από τους πρωταγωνιστές του εργατικού κινήματος στα Σέρρας. Στα χρόνια της κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική αντίσταση και στα γεγονότα της Δράμας. Υπήρξε υπόδειγμα αγνού, και ιδεολόγου κομμουνιστή με βασικά στοιχεία το ήθος και την ανθρωπιά.
  2. Οι εθνικιστικές οργανώσεις όπως εκείνη των ύστερα από την άνοδο του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος στην Ευρώπη ήταν πολύ της μόδας στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου. Παράρτημά της υπήρχε και στα Σέρρας.