Άγιος Γεώργιος ο Κρυονερίτης: τερπνότατον και δροσερώτατον τοπίον πλησίον του χειμάρρου Σουλά τσάϊ

Άγιος Γεώργιος ο Κρυονερίτης: τερπνότατον και δροσερώτατον τοπίον πλησίον του χειμάρρου Σουλά τσάϊ

Ο Άγιος Γεώργιος ο Κρυονερίτης στο ανατολικό τμήμα της πόλης και πάνω στον αμαξιτό δρόμο που οδηγεί προς την έξοδο της πόλης με τη γύρω περιοχή σε φωτογραφία της δεκαετίας του ΄20. Για πρώτη φορά ο ναός αναφέρεται στα 1298 σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου του Β΄ του Παλαιολόγου (“…Περί τας Σέρρας, πλησίον της γης του μονυδρίου του αγίου μεγαλομάρτυρος και τροπαιοφόρου Γεωργίου”). Ο Π. Παπαγεωργίου αναφερόμενος στην τοποθεσία που ήταν χτισμένος ο ναός γράφει: “…αφικνούμεθα μετά τέταρτον της ώρας και τι πλέον εις τερπνότατον και δροσερώτατον τοπίον πλησίον του χειμάρρου Τουρκιστί συνήθως Σουλά τσάϊ, του υδάτων αφθονούντος…”.

Τη δεύτερη φορά ο ναός αναφέρεται στα 1344 όταν η μοναχή Υπομονή, σύζυγος του αποβιώσαντος Σακελάριου του Μουρμουρά, τον παραχώρησε στη Μονή Προδρόμου. Ως μετόχι μνημονεύεται στα 1345 με χρυσόβουλο του Στέφανου, Κράλη της Σερβίας. Αρχικά ο ναός αποτελούνταν από δύο μικρότερους συνεχόμενους, τον έναν προς Β. που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο και ήταν μονόκλιτος με τρούλο και τον άλλο που ήταν και ο μεγαλύτερος στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Και τα δύο “μονύδρια” υπέστησαν σοβαρές καταστροφές στα 1572 όταν σύμφωνα με τον παπά – Συναδινό “εδιαγούμησαν οι αγαρηνοί την Μητρόπολιν των Σερρών και επτά εκκλησίας, την δε σεβασμίαν του Προδρόμου μονήν παντελώς ηρήμωσαν αυτήν και τα προάστια και τα μετόχια της…”. Στη φωτογραφία μας εκτός του ναού διακρίνεται ο χωματόδρομος εκείνης της εποχής που διέτρεχε κατά μήκος τον περίγυρό του καθώς και οι λιγοστοί περιπατητές του.

(φωτογραφικό αρχείο Βασίλη Τζανακάρη)