ΑΝΘΡΩΠΟΙ (ΣΑΝ) ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ (ΣΑΝ) ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Αντί άλλου σχολίου στην παρομοίωση της κ. Ξαφά ότι η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν αυτιστικό παιδί, θυμήθηκα ένα κείμενο που είχα γράψει για ανάλογου επιπέδου παρομοίωση της κ. Παπακώστα. Όσοι υπομονετικοί διαβάστε το:

ΑΝΘΡΩΠΟΙ (ΣΑΝ) ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ

Στη συνάντηση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Τάξης, Δημόσιας Διοίκησης και Δικαιοσύνης, με την αντιπροσωπεία του διεθνούς Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Human Rights Watch)* με θέμα την έξαρση της ρατσιστικής και ξενοφοβικής βίας στην Ελλάδα, η εκπρόσωπος της κυβέρνησης κ. Κ. Παπακώστα δηλώνει ότι «οι λαθρομετανάστες εισρέουν σαν κατσαρίδες».
Οι εφημερίδες.
Η γλώσσα, κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει!
Λαϊκή παροιμία.
Κατσαρίδα: έντομο με σκληρό και γυαλιστερό δέρμα μαύρου ή σκούρου καφέ χρώματος, λεπτές κεραίες στο μέγεθος περίπου του σώματος, που κινείται με μεγάλη ταχύτητα και ζει στις αποχετεύσεις, στα σπίτια και τις αυλές γενικώς όπου υπάρχει έλλειψη καθαριότητας.
Γ. Μπαμπινιώτη, ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
 
Δεν μοχθούσαν άδικα οι δάσκαλοί μας, από τα πρώτα ακόμα χρόνια της σχολικής ζωής, για να μας μάθουν να «χτίζουμε» τον λόγο μας, ιδίως τον γραπτό, χρησιμοποιώντας καλολογικά στοιχεία και λεκτικά σχήματα, έτσι ώστε να γίνεται περισσότερο κατανοητός, οικείος και ευπρόσδεκτος από αυτούς στους οποίους θα απευθύνεται.

Για τον πολιτικό που, εκ των πραγμάτων, είναι υποχρεωμένος να επικοινωνεί καθημερινά με το κοινό (του) και προκειμένου ο λόγος του να προσεγγίζει τα διάφορα ζητήματα κατά τρόπο επαρκή και αποτελεσματικό, η ανάγκη αυτή καθίσταται περισσότερο από επιτακτική.
Η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Κατερίνα Παπακώστα έχει πλήρη επίγνωση ενός τέτοιου καθήκοντος και γι’ αυτό φροντίζει σε κάθε εμφάνισή της να το αποδεικνύει. Έτσι, σε μια αποστροφή του λόγου της και για να περιγράψει, με τον πιο παραστατικό τρόπο -εκεί που άλλοι θα χρειάζονταν να επιστρατεύσουν ίσως εκατοντάδες λέξεις- ένα σύγχρονο –οικουμενικών διαστάσεων- ζήτημα, όπως είναι η παράνομη μετανάστευση ή, επί το «κομψώτερον», η λαθρομετανάστευση, χρησιμοποίησε την προαναφερόμενη φράση – παρομοίωση, η οποία συμπυκνώνει και συνοψίζει τη νομική πολιτική και ηθική προσέγγισή της στο εν λόγω ζήτημα.

Ταυτόχρονα όμως, η φράση αυτή αποτυπώνει, με τη μεγαλύτερη διαύγεια και πληρότητα, την πολιτική της σκέψη καθώς και τον τρόπο που βλέπει τον σύγχρονο κόσμο και τα προβλήματά του.
Δεν είναι, δυστυχώς, η κ. Παπακώστα, η μόνη από το σύνολο του πολιτικού μας κόσμου που, για να γίνει αρεστή (λέγεται και έσχατος λαϊκισμός το φαινόμενο αυτό) σε ένα ακροατήριο που, επειδή αισθάνεται το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του, ψάχνει απεγνωσμένα κι αστόχαστα τον αίτιο της συμφοράς του όχι εκεί που πραγματικά βρίσκεται, αλλά στο -σχεδόν ανυπεράσπιστο- πρόσωπο του ξένου και του αποσυνάγωγου, δεν έχει καμία δυσκολία να υιοθετήσει και να εκφέρει δημόσια αυθεντικό ρατσιστικό λόγο.
Και με το δεδομένο ότι αυτός (ο ρατσιστικός λόγος) έχει ήδη αποκτήσει παρ’ ημίν και –κάθε άλλο παρά αμελητέα- κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, μπορεί κανείς να διακρίνει πίσω από τις βαριές έως τρομακτικές λέξεις ανταγωνιστικές διαθέσεις και μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Οι μετανάστες, λοιπόν, που εισέρχονται, χωρίς νόμιμες διατυπώσεις και διαδικασίες, στη χώρα μας παρομοιάζονται από την κυρία βουλευτή, ίσως και λόγω του χρώματος, ενώ η ίδια ανήκει σε εκλεκτή φυλή, με τα γνωστά και πιο αηδή ζωύφια που εισρέουν σε οικείους, πλην πλημμελώς καθαρισμένους, χώρους.

Ματαιοπονεί μάλλον η Human Rights Watch όταν εφιστά την προσοχή στα μέλη του Κοινοβουλίου για τα αυτονόητα. Δηλαδή να μην εκφέρουν ρατσιστικό λόγο.
Να αναγνωρίσουν έμπρακτα τις υποχρεώσεις που έχει η χώρα απέναντι σε πρόσφυγες και ευάλωτες κοινωνικές κατηγορίες (γυναίκες – θύματα trafficking, απροστάτευτοι ανήλικοι, άτομα με αναπηρία) που εισέρχονται στην Ελλάδα.
Να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων όσων βρίσκονται σε ελληνικό έδαφος, ανεξαρτήτως αν είναι «νόμιμοι» ή «παράνομοι».
Μόλις που χρειάζεται να σημειώσουμε ότι ο πολιτικός λόγος της κ. Παπακώστα μάς εκθέτει σοβαρά στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή κοινή γνώμη, δίνοντας την εικόνα μιας χώρας που αντί να προσπαθήσει να διαμορφώσει μεταναστευτική πολιτική και να αντιμετωπίσει την έξαρση της οργανωμένης ρατσιστικής βίας, προσχωρεί στην -εντελώς παράλογη και απάνθρωπη- «λογική» της.

Θα ήταν στρουθοκαμηλισμός αν υποστήριζε κανείς στα σοβαρά ότι το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης δεν τάχα είναι υπαρκτό και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί. Όχι πάντως στο εύφορο έδαφος όπου καλλιεργούνται και εξάπτονται τα ρατσιστικά αντανακλαστικά που, για να είμαστε ειλικρινείς, θα ήταν παράξενο να μην τα διαθέτει, σε κάποιο βαθμό, παρά τα αντίθετα υποστηριζόμενα και νομιζόμενα, και η ελληνική κοινωνία που δεν είναι, φυσικά, αγγελικά πλασμένη.
Με τέτοιου επιπέδου και ποιότητας πολιτικό λόγο καθώς και με τέτοιες προσεγγίσεις τόσο σοβαρών ζητημάτων, που, σε μια κατεύθυνση και συγχρόνως φιλότιμη (γιατί όχι και φιλόδοξη) προσπάθεια, στο μέτρο του δυνατού, να αντιμετωπισθούν, αν μη τι άλλο, αξιώνουν, ως ελάχιστη προϋπόθεση, την ευαισθησία και την ανθρωπιά μας, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το μεγάλο (νομικό, πολιτισμικό και ανθρωπιστικό) έλλειμμα της κοινωνίας μας δεν πρόκειται να καλυφθεί.
 

Human Rights Watch

*Μη κερδοσκοπική, μη κυβερνητική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που ιδρύθηκε το 1978 και αποτελείται από περισσότερα από 280 μέλη του προσωπικού σε όλο τον κόσμο. Το προσωπικό της αποτελείται από επαγγελματίες ανθρώπινου δικαιώματα συμπεριλαμβανομένων και των εμπειρογνωμόνων της χώρας, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί και από διαφορετικά υπόβαθρα και εθνικότητες. Η Human Rights Watch είναι γνωστή για την ακριβή διερευνητική της, αμερόληπτη αναφορά, την αποτελεσματική χρήση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς και τη στοχοθετημένη υπεράσπιση, συχνά σε συνεργασία με τις τοπικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
 
ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfala@yahoo.gr)
14/11/2012