Η απλή αναλογική και το βάρος του ονόματος

Η απλή αναλογική και το βάρος του ονόματος

[Του Νίκου Φαλαγκάρα]

Την αφορμή για το σημείωμα αυτό μου τη δίνουν οι πρόσφατες δηλώσεις του -εκλεγμένου με τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ και ήδη ανεξάρτητου- βουλευτή κ. Στάθη Παναγούλη σχετικά με τη στάση που πρόκειται να τηρήσει όσον αφορά το υπό συζήτηση νομοσχέδιο για την απλή αναλογική. Και για να πω την αλήθεια, δεν θα με ενδιέφερε (ούτε θα είχα κανένα λόγο να τη σχολιάσω) η στάση του εν λόγω πολιτικού, αν αυτή δεν αντανακλούσε ένα γενικότερο παράδειγμα – φαινόμενο απ’ αυτά που καθορίζουν αρνητικά, αν δεν ταλανίζουν κιόλας, την πολιτική και κοινωνική μας ζωή.

Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Μιλώντας, λοιπόν, ο κ. Παναγούλης για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, δεν παρέλειψε κατ’ αρχάς να αξιοποιήσει την ευκαιρία για να περιλούσει με τα κοσμιότερα επίθετα – βέλη που έχει εφοδιάσει τη φαρέτρα του, τόσο το κόμμα που –καλώς ή κακώς- έκρινε ότι άξιζε να τον περιλάβει στα ψηφοδέλτιά του, αποκλείοντας έτσι κάποιους άλλους, ίσως καταλληλότερους και συνεπέστερους του επιλεγέντος, και τον έστειλε στη Βουλή, όσο και τον πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα.

Ακολούθως, κατέστησε γνωστό ότι κατά την ψηφοφορία στη Βουλή θα ψηφίσει «παρών». Ούτε κατά, ούτε υπέρ, «παρών». Τόσος θόρυβος δηλαδή για την προαναγγελία ενός άνευρου και πολιτικά πενιχρού «παρών».

Επιτρέψτε μου να σημειώσω εδώ ότι, μολονότι ο βουλευτής μπορεί, στο πλαίσιο της –και συνταγματικά κατοχυρωμένης- συνειδησιακής του ελευθερίας, να εκφράζει τη γνώμη και την ψήφο του κατά ποικίλους τρόπους, ποτέ μου δεν κατάλαβα την επιλογή του «παρών», πράγμα που στην ουσία πολύ απλά σημαίνει «και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ», για να θυμηθούμε τη γνωστή ρήση.

Το ίδιο επίσης, ποτέ μου δεν κατάλαβα τη λεγόμενη ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή, όταν διαφωνήσει με την πολιτική του κόμματος με το οποίο εξελέγη, λες και οι εκλέκτορές του δεν έχουν κανένα λόγο και ρόλο σ’ αυτό το ζήτημα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…

Πάντως το «ψηφίζω παρών», γι’ αυτόν που το επιλέγει, δηλώνει τουλάχιστον «ασφαλή» ουδετερότητα, έλλειψη θέσης και πρότασης.

Θα τολμούσα να πω και έλλειψη ευθύνης, κι ας ακούγεται αυτό κάπως βαρύ.

Είναι γνωστό ότι ο κ. Παναγούλης, προτού καταλήξει στο υπήνεμο λιμάνι του θεαματικά ανερχόμενου και προ των πυλών της εξουσίας ευρισκόμενου ΣΥΡΙΖΑ, όπως και πολλοί άλλοι, ναυαγοί –οι περισσότεροι- της πολιτικής μας ζωής, είχε περιέλθει σχεδόν όλο το πολιτικό πεδίο. Δικαίωμά του, φυσικά, αυτονόητο και αναφαίρετο οι κατά καιρούς πολιτικές του επιλογές και μεταμορφώσεις.

Το ίδιο αναφαίρετο δικαίωμα, θα έλεγα, είχε και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που όταν, όχι πάντως χωρίς ενδοκομματικές ενστάσεις και αντιρρήσεις, ασμένως ικανοποίησε το αίτημα και την επιθυμία του να συμπορευτεί. Μόνο που η συνολική πολιτική διαδρομή του κ. Παναγούλη, όπως και κάθε άλλου βέβαια, υποβάλλεται στη διαρκή βάσανο της δημόσιας (ενίοτε και αυστηρής αλλά δίκαιης) κριτικής.

Αυτό που πρέπει να επισημάνουμε, πάντως, στην περίπτωση του κ. Στάθη Παναγούλη είναι ότι

η αντιδικτατορική του δράση, καθώς και κυρίως το βαρύ όνομα που φέρει –εξαιτίας της ηρωικής δράσης του αδελφού του, του Αλέκου Παναγούλη, δεν του, επιφυλάσσουν καμία ιδιαίτερη αντιμετώπιση ή ασυλία. Αντιθέτως, ειδικά στην περίπτωσή του, το βαρύ αυτό όνομα, εκτός από την τιμή που του περιποιεί, είναι συγχρόνως και ένας –ας μου επιτραπεί η έκφραση- σταυρός μαρτυρίου, που είναι υποχρεωμένος να τον κουβαλάει στον ώμο του σε όλη του τη ζωή.

Έτσι, ένα τέτοιο βάρος, αν μη τι άλλο, τον επιφορτίζει με την υποχρέωση και την ευθύνη να το διαφυλάξει σαν φυλαχτό και να το τιμήσει όπως του αξίζει. Δεν είναι τόσο εύκολο, πρέπει να παραδεχθούμε, όσο εύκολα μπορεί να λέγεται. Χρειάζεται γερούς ώμους, ψυχικές και ηθικές αντοχές. Πολιτικό ήθος. Και συνέπεια. Και αυτογνωσία. Όταν αυτά –ή έστω μερικά απ’ αυτά- απουσιάζουν ή διατίθενται εν ανεπαρκεία, τότε το όνομα γίνεται βάρος αβάσταχτο.

 09/07/2016