«Ας σώσουμε πρώτα την κοινωνία που πεθαίνει και μετά ας φροντίσουμε για τον καλλωπισμό της».

Σίμογλου ΚώσταςΣκέψεις παρατηρώντας την Πόλη μας, σήμερα.

Αρθρο του Κων/νου  Σίμογλου

Το ότι η Ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή περίοδο αστάθειας, αβεβαιότητας, προοδευτικής φτωχοποίησης, αποδόμησης δομών κοινωνικής προστασίας, αλλά και απαξίωσης θεσμών, αξιών και ηθικών αρχών είναι εμφανές. Η πλασματική ευμάρεια των δανεικών, η νομιμοποίηση των «δώρων» στον εαυτό μας από διαπλεκόμενους          

αρκεί να μην είναι υπερβολικά μεγάλα, η γαλαντομία παροχών σε στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης ή κοινωνικές ομάδες με δυνατότητες πίεσης ή εκβιασμού από «ευαίσθητους» υπουργούς και το αναπαυτικό αποκούμπι των επιδοτήσεων στα αγροτικά προιόντα που παράγονταν μερικές φορές σε διώροφα και τριώροφα χωράφια,όπως και η δαιδαλώδης γραφειοκρατία του ευρύτερου δημόσιου χώρου είναι σε μεγάλο βαθμό οι γενεσιουργές αιτίες της σημερινής θλιβερής Ελληνικής πραγματικότητας.                

Η ευθύνη τεράστια στους πολιτικούς φορείς όλων των χρωμάτων που αποφάσιζαν σαν κυβέρνηση ή οδηγούσαν την κυβέρνηση να αποφασίσει αυτά που βιώναμε όλοι τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα χρόνια.

Όμως μέρος  της ευθύνης πέφτει και σ’όλους  τους απλούς πολίτες που ενώ έβλεπαν  την κατρακύλα βολευόντουσαν  και απολάμβαναν θα έλεγα μια  ευζωία που δεν την δικαιούνταν, παρά τα καμπανάκια κάποιων σοβαρών ανθρώπων.

Δεν ξέρω αν το μίγμα της πολιτικής που ακολουθείται σήμερα είναι το σωστό (υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις), όμως κοινή πρόταση συνηγορούντων και διαφωνούντων είναι «Ανάπτυξη» : με αύξηση της παραγωγής, αύξηση του εμπορίου και έτσι δημιουργία θέσεων εργασίας, παραγωγή πλούτου και όσα αυτός μπορεί να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Μέσα σ’ αυτό το ρευστό και καταθλιπτικό περιβάλλον,που όσοι δεν παραιτήθηκαν ψάχνουν με απόγνωση να δουν χαραμάδες φωτός και προοπτικούς ορίζοντες,    παρατηρούνται δράσεις και ενέργειες που κατά τη γνώμη μου αδιαφορούν για την πραγματικότητα και την ασφυξία που αυτή προκαλεί στους πολίτες. Το εμπορικό κέντρο της πόλης έχει νεκρώσει, τα κλειστά καταστήματα μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται, τα απομένοντα νεκροβιώνουν και φυσικά οι άνεργοι στον ιδιωτικό, προς το παρόν, τομέα αυξάνονται.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς παρεμβάσεις που θα αναζωογονήσουν την Σερραϊκή αγορά διευκολύνοντας τους πολίτες να μετακινούνται από και προς το κέντρο, τους εμπόρους να παραλαμβάνουν εμπορεύματα χωρίς να δημιουργούν κυκλοφοριακό χάος,με την διεύρυνση των λεωφόρων εισόδου και εξόδου από την πόλη, δημιουργία θέσεων στάθμευσης σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους στρατηγικά τοποθετημένους στην περιοχή του κέντρου και συμβολικό κόστος στάθμευσης.

 Ας σώσουμε πρώτα την κοινωνία που πεθαίνει και μετά ας φροντίσουμε  για τον καλλωπισμό της. Ο καλλωπισμός την νεκρή κοινωνία δεν την ωφελεί.

Αντ’ αυτού βλέπουμε τις δύο  κεντρικές λεωφόρους της πόλης  Μεγ. Αλεξάνδρου και Εθν. Αντίστασης (ας ελπίσουμε ότι δεν θα το δούμε και στην Βενιζέλου), συμφορημένες ήδη από την κυκλοφορία, να στενεύουν και τα πεζοδρόμια να διαπλατύνονται λες και οι περιπατητές ποδοπατούνται από τον συνωστισμό˙ εξορκίζουμε τη δημιουργία Jumbo στην πόλη μας, παρ’ όλο που στην παγκοσμιοποίηση που ζούμε είναι αδύνατο να το αποτρέψουμε, επιχειρούμε την απομάκρυνση όλων των αυτοκινήτων από το κέντρο, παραγνωρίζοντας παντελώς ότι καλώς ή κακώς το πυκνοδομημένο και πυκνοκατοικημένο κέντρο είναι ταυτόχρονα και εμπορικό κέντρο, ότι ο πεζός, ο οδηγός και ο περιπατητής είναι σε εναλλασσόμενους ρόλους και ότι δεν μπορείς να αποβάλλεις μεμονωμένα τους μεν χωρίς να θίξεις τους δε, ότι οι κάτοικοι του κέντρου κάπου θα πρέπει να βάλουν τα αυτοκίνητά τους, εκτός και αν υπολογίζεται πως για οικονομικούς λόγους θα τα δώσουν για ανακύκλωση- σ’αυτην την περίπτωση δεν χρειάζεται δαπάνη για κυκλοφοριακές (απο)ρυθμίσεις.

Δυστυχώς αγνοείται ότι η  πόλη μας δεν είναι λουτρόπολη για διαβίωση συνταξιούχων, ούτε Disneyland με κυκλοφορία παιδικών λεωφορείων ή αμαξιδίων σε δρομάκια για αναψυχή, αλλά μια πόλη που και αυτή αγωνίζεται να επιβιώσει μέσα στην κατάσταση σοκ που βρίσκεται η χώρα μας.

Νομίζω ότι στρέφουμε τους καταναλωτές  στα πολυκαταστήματα που υπάρχουν και θα υπάρξουν περιφερειακά. Αυτά έχοντας γνώση επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης φροντίζουν να εξασφαλίζουν άνετους και δωρεάν χώρους στάθμευσης με εύκολη, ακόμη και με σηματοδοτήσεις, πρόσβαση. Δεν μας παραδειγματίζει η λογική και η εμπειρία τους?

Ας σώσουμε πρώτα την κοινωνία που πεθαίνει και μετά ας φροντίσουμε  για τον καλλωπισμό της. Ο καλλωπισμός την νεκρή κοινωνία δεν την ωφελεί.

Σέρρες 29/01/2013

Κων/νος  Σίμογλου