Εφυγαν οι καλικάτζαροι;

Εφυγαν οι καλικάτζαροι;
Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

[Του Νίκου Φαλαγκάρα]

Καλημέρα σας, αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι.

Χθες, εορτή των Θεοφανείων, έφυγαν (έτσι τουλάχιστον το θέλει η παράδοση) οι καλικάντζαροι, για να επανακάμψουν του χρόνου πάλι. Το έχω ξαναπεί, δεν είμαι σίγουρος, γι’ αυτό, οπότε ας έχετε, καλού κακού, τον νου σας. Μπορεί, σε κάποια στιγμή, να διασταυρωθούν τα βήματά σας, οπότε μην εκπλαγείτε. Θυμηθείτε απλώς ότι σας είχα προειδοποιήσει. Όχι γιατί -τάχα-, εν αντιθέσει με εσάς, διαθέτω κάποιες μαντικές ικανότητες, αλλά από απλή διαίσθηση…

Ο χθεσινός αγιασμός των υδάτων περιορίστηκε, άλλη μια φορά, σε τυπικές και κουραστικές πια συνάξεις επισήμων ενώπιον των οποίων τολμηροί νέοι (χειμερινοί) κολυμβητές βούτηξαν για να πιάσουν το σταυρό αποβλέποντας και σε κάποιο φιλοδώρημα για το παράτολμο εγχείρημά του. Δεν έλειψαν βέβαια και κάποιες εκδηλώσεις –τάχα- πολιτικής διαμαρτυρίας. Κάκιστο και αχρείαστο σε τέτοιους καιρούς θέατρο θα το έλεγε κανείς, χωρίς να κινδυνεύει να ολισθήσει στην υπερβολή. Ο Πειραιάς, για πολλούς λόγους, προκρίθηκε ως το προσφορότερο μέρος για κάτι τέτοιο. Αν πεις για το πνεύμα το άγιον –και δικαίως-, ήταν απόν. Τζάμπα λοιπόν οι ευχές και οι προσδοκίες περί φωτίσεως…

Πάει κι ο θρυλικός Μάκης Ψωμιάδης με το τεράστιο πούρο του και την ακόμα πιο τεράστια… αθλητική του διαδρομή. Δεν ξέρω αν στην περίπτωσή του ισχύει το «ο νεκρός δεδικαίωται», αλλά στο εξής δεν θα μπορεί να δίνει αφορμές και υλικό για να ασχοληθεί κανείς μαζί του ή με όσα έπραξε εν ζωή ων. Ωστόσο το –δύσκολο όντως- πρόβλημα είναι το ίδιο το θερμοκήπιο που παράγει εν αφθονία τέτοια (υπο)προϊόντα. Ιδίως στον πολύπαθο χώρο του ποδοσφαίρου όπου συνυπάρχουν και συγκρούονται τόσα συμφέροντα, και με την πολιτεία, κάθε φορά, να αρκείται απλώς σε ανέξοδους λεονταρισμούς. Έτσι μπορούμε να παραφράσουμε τη γνωστή ρήση: «τον Ψωμιάδη πολλοί εμίσησαν, τον ψωμιαδισμό όμως… δεν ξέρω πόσοι».

Το να σε προορίζει ο εν αναμονή αρχηγός του κόμματος του οποίου υπήρξες γραμματέας για την –ταπεινή και δυσφημισμένη- θέση του πορτιέρη δεν είναι και το πιο κολακευτικό που θα περίμενες στην πολιτική και κομματική σου σταδιοδρομία. Αλλά, ως γνωστόν, τα φίλια πυρά είναι τα πιο αποτελεσματικά και επώδυνα. Αλίμονο σ’ αυτόν που δεν μπορεί –ή δεν φρόντισε εγκαίρως και αρκούντως ώστε- να τα αποφύγει.

Περαστικά κ. Παπαμιμίκο.