Είναι άλλο να αγαπάς την ταυτότητά σου κι άλλο να αποστρέφεσαι την ταυτότητα των άλλων.

Είναι άλλο να αγαπάς την ταυτότητά σου κι άλλο να αποστρέφεσαι την ταυτότητα των άλλων.

Το 1968, την εκρηκτική χρονιά του παρισινού Μάη, ο πατριάρχης της νεοϋορκέζικης pop art Αντι Γουόρχολ εκστόμισε τη διάσημη φράση του: «Στο μέλλον ο καθένας θα είναι παγκοσμίως διάσημος για 15 λεπτά». 

Σήμερα, 50 χρόνια μετά, όλο και περισσότεροι ειδικοί της επικοινωνίας διαπιστώνουν ότι έκανε λάθος. Διασημότητα δεν σημαίνει πλέον να σε μάθει όλος ο πλανήτης για ένα τέταρτο της ώρας και μετά να σε ξεχάσει «καταναλώνοντας» τον επόμενο. Διασημότητα στην εποχή μας σημαίνει να είσαι διάσημος σε 15 ανθρώπους!  Αυτή τη δημοσιότητα ζήλωσαν οκτώ δημοτικοί σύμβουλοι  που με  αίτησή τους, προς τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου Σερρών, ζήτησαν  να συνεδριάσει το δημοτικό όργανο προκειμένου να τεθεί ως θέμα ημερήσια διάταξης η ανάκληση του τίτλου του επίτιμου δημότη Σερρών από τον Έλληνα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και να επιστρέψει ο Προκόπης Παυλόπουλος το χρυσό κλειδί της πόλης στον Δήμο!

Η πρότασή τους απορρίφτηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο. Τα θέματα που ετέθησαν όμως πρέπει να μας απασχολήσουν.

Οι οκτώ, επικαλούνταν  «εθνικούς  και πατριωτικούς λόγους», καθώς υποστήριζαν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας «με τη παθητική του στάση και τη συμπεριφορά του πριν και μετά την υπογραφή στις Πρέσπες και δημοσιοποίηση της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος-Σκοπίων την Κυριακή, 17 Ιουνίου του 2018, ανέχεται και επιδοκιμάζει

  • α) την παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία στα Σκόπια,
  • β) την αναγνώριση της Μακεδονικής εθνικότητας («nationality» στο αγγλικό κείμενο) και
  • γ) την αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας. Κατά την άποψη τους όλα τα παραπάνω κύρια στοιχεία της ως άνω συμφωνίας ενισχύουν αλυτρωτισμούς αντί να τους αποτρέπουν και προκαλούν αναίτια εθνικό κίνδυνο εις χρόνον μακρόν».

Είναι προφανές ότι κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας, είτε στηρίζεται στο συναίσθημα και στο θυμικό, είτε απηχεί τις αγωνίες των πολιτών για τα προβλήματα τους δεν πρέπει να υποτιμάται, αλλά ούτε και να υπερτιμάται. Εν προκειμένω η ανακοίνωση των 8  εντάσσεται στη μακρά χορεία κινητοποιήσεων και αντιδράσεων, όπου η ιστορία, οι μύθοι και το θρησκευτικό συναίσθημα τροφοδοτούν πατριωτικές ή εθνικιστικές εξάρσεις ,που συνήθως καταλήγουν σε βάρος και της ιστορίας και των εθνικών μας συμφερόντων.

Το ζήσαμε και το 1992, για να μην πάμε παλιότερα, το 2000 με τις  ταυτότητες,  το ξαναζούμε και σήμερα.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η ιστορία, η διπλωματία και οι διεθνείς σχέσεις μιας χώρας, δεν γράφονται ούτε με κραυγές, ούτε με συνθήματα ,ούτε πολύ περισσότερο με μια ρητορική μίσους που αναβιώνει παλιά και νέα πάθη. Η εξωτερική πολιτική δεν διαμορφώνεται από ανιστόρητους απόστρατους στρατηγούς, δογματικούς ιεράρχες και λαοπλάνους πολιτικούς.

Ένα τμήμα της κοινωνίας μπορεί να αγανακτεί από ιδεοληψίες, να παρασύρεται από άγνοια ή από το συναίσθημα, να οργίζεται από αυτό που θεωρεί ή νομίζει εθνική αδικία. Οι πολιτικοί ηγέτες όμως, αν θέλουν να είναι πραγματικοί ηγέτες, δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να ακολουθούν το εκάστοτε ρεύμα που διαμορφώνεται, να αγνοούν το ευρύτερο εθνικό συμφέρον και να πολιτεύονται με καιροσκοπικά μικροκομματικά κριτήρια.

Και εδώ οι 8 δημοτικοί σύμβουλοι (καθώς και οι 2 που ψήφισαν την πρόταση αυτή) εκτέθηκαν  ποικιλοτρόπως. Αγνοώντας επιδεικτικά ή διαστρεβλώνοντας τα ιστορικά και πολιτικά δεδομένα, επέλεξαν, να μεταφέρουν μια προβληματική εικόνα στην ελληνική  κοινωνία για τον τόπο μας και το πολιτικό του προσωπικό, επιτιθέμενοι  απροσχημάτιστα στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Το κείμενό τους αποτελεί επιτομή ενός μίζερου πολιτικού επαρχιωτισμού.

Η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων και εύκολων θυμάτων  υπήρξε και συνεχίζει να είναι το πλέον προσφιλές σπορ μιας αμήχανης και παραζαλισμένης τοπικής πολιτικής ελιτ, που ποτέ δεν εκπαιδεύτηκε στην ανάλυση των προβλημάτων, στον μετριοπαθή διάλογο και στην αναζήτηση λύσεων που προάγουν το δημόσιο συμφέρον και μόνο.

Με την πρωτοβουλία τους οι τοπικοί άρχοντες  δείχνουν ότι  όχι μόνο δεν έχουν προτάσεις και θέσεις  για το πρόβλημα, αλλά ότι αγνοούν και την ουσία του ίδιου του προβλήματος.

Οι 8(+2) θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι κανένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα δεν πρόκειται να δώσει λύση σε κανένα εθνικό θέμα. Η Ελλάδα για το Μακεδονικό – και όχι μόνο – χρειάζεται ηγέτες σε όλα τα επίπεδα εξουσίας  που θα τολμούν να λένε την αλήθεια όσο αντιδημοφιλής κι αν είναι. Χρειάζεται ηγέτες που θα  υποστηρίζουν το ευρύτερο συμφέρον της χώρας, ακόμα κι αν συγκρούεται προσωρινά με το συγκυριακό προσωπικό και κομματικό όφελος.  Οι ίδιοι έχουν υιοθετήσει άκριτα μια λογική (κυρίως ορισμένων κόμματων της αντιπολίτευσης) στην οποία το Μακεδονικό είναι  ένα ζήτημα εσωτερικής κυρίως πολιτικής, ένα ζήτημα μαζών και πολιτικής κινητοποίησής τους, με επίδικο την κατάκτηση ή τη διατήρηση της πολιτικής εξουσίας, τόσο της κεντρικής όσο και ποικίλων μικροεξουσιών, σε τοπικό επίπεδο (Δήμος,Κοινότητα).

Η ετερόκλητη ομάδα των 8 δημοτικών συμβούλων (και των άλλων 2 που ψήφισαν την πρότασή τους)  επιδεικνύοντας κατά τη γνώμη μου ιστορική άγνοια, υπέπεσε σε ένα πρωτοφανές ατόπημα, προσβάλλοντας το ίδιο το αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας.

Ο μικρομεγαλισμός είναι αθεράπευτη νόσος. Ειδικά αν έχεις μάθει να εκφράζεις σχεδόν κάθε μέρα τις απόψεις σου σε φίλια μέσα και περιβάλλοντα, χωρίς επιχειρήματα αλλά και  χωρίς αντίλογο. Η κατάσταση αυτή σε καθιστά ανίκανο να καταλάβεις ότι η πολιτική είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτό. Δυστυχώς στη συγκυρία αυτή οι 10 δημοτικοί σύμβουλοι των Σερρών, που ψήφισαν την παραπάνω πρόταση  αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, κατά την άποψή μου, αποτελεί επιτυχία για τη χώρα μας, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Οι πολιτικές, πολιτισμικές και ιδεολογικές διαστάσεις είναι αρκετές και τα αποτελέσματά της εξίσου κρίσιμα. Επηρεάζει ήδη τις πολιτικές εξελίξεις, και αναδεικνύει δυνατότητες νέων συνθέσεων.

Προσδιορίζει τα πολιτικά, ιστορικά και πολιτισμικά σύνορα ανάμεσα στην Ελληνική Μακεδονία της κλασσικής περιόδου και την, αποκαλούμενη με βάση τη Συμφωνία, Βόρεια Μακεδονία. Σέβεται την αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό των δύο λαών και επιβεβαιώνει την επιθυμία των δύο χωρών για ειρηνική συνύπαρξη.

Για την Ελλάδα εντάσσει τα στοιχεία της εθνικής γραμμής  δηλαδή την αποδοχή γεωγραφικού προσδιορισμού στη σύνθετη νέα ονομασία, με  εφαρμογή της στο εσωτερικό  και διεθνώς (erga omnes) καθώς και το αίτημα ανάλογης αναθεώρησης του Συντάγματος της ΠΓΔΜ.

Αν η Συμφωνία Ελλάδας-ΠΓΔΜ , απεμπλακεί από τον τυφλό κομματισμό της αντιπαράθεσης, θα γίνει κατανοητό , ότι ιστορικά, γεωγραφικά και νομικά είναι η καλύτερη δυνατή συμφωνία , όπως διαμορφώθηκε το πεδίο μετά το 2008. Τα θέματα αλυτρωτισμού κλείνουν και καθίσταται σαφές ότι πραγματικός κίνδυνος είναι αυτός  εξ Ανατολών, με την Τουρκία να μοχλεύει πάντα τον αλυτρωτισμό όπου βρίσκει χώρο στα Βαλκάνια.

Η συμφωνία προτείνει μια νέα πραγματικότητα στα Βαλκάνια. Με πολιτικές κατανόησης αλληλεγγύης και συμφιλίωσης πολιτικές που ακυρώνουν τα κηρύγματα μίσους και απομόνωσης.

Ο Τσίπρας και ο Ζάεφ άνοιξαν δίοδο επικοινωνίας μεταξύ των γειτόνων. Με στόχευση, τη δημιουργία ενός δικτύου κοινών δράσεων, ενός δημόσιου χώρου ενταγμένου σε μια κοινή ευρωπαϊκή προοπτική

Η συμφωνία αντιμετωπίζει ακόμα σοβαρά εμπόδια και στις δύο χώρες όπου σκληροπυρηνικοί κύκλοι κινητοποιούνται εναντίον της. Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, όταν στην Ευρώπη παρατηρείται η άνοδος του ακροδεξιού εθνικισμού και ρατσισμού και όταν επικίνδυνοι αναθεωρητισμοί επανεμφανίζονται στα Βαλκάνια και την Ευρώπη διχάζοντας τους λαούς σε «προδότες» και «πατριώτες», είναι περισσότερο σημαντικό από ποτέ να υποστηρίξουμε εκείνους που αναλαμβάνουν το ρίσκο της συμφιλίωσης.

Μ.Κ.