Εκκλησία εναντίον της… ΓΙΟΓΚΑ!

Εκκλησία εναντίον της… ΓΙΟΓΚΑ!

Του Νίκου Επ. Φαλαγκάρα

[Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδωσε την Τρίτη γραπτή ανακοίνωση, με την οποία προειδοποιεί το χριστεπώνυμο πλήρωμα να μην κάνει γιόγκα, καθώς «δεν είναι γυμναστική, αλλά θεμελιώδες κεφάλαιο του ινδουισμού, και επομένως δεν έχει καμία θέση στη ζωή των χριστιανών».]

Οι εφημερίδες.

Γιόγκα: Πρεσβεύει την ένωση της ψυχής με τον Θεό, μέσω συγκεκριμένων μεθόδων, κύρια του διαλογισμού. Η σανσκριτική λέξη γιόγκα έχει διάφορες ερμηνείες και προέρχεται από την σανσκριτική ρίζα yuj που σημαίνει ελέγχω, δεσμεύω, ενώνω. Έτσι λοιπόν γιόγκα (Joga) σημαίνει συνένωση, συνύπαρξη, ένωση. Αυτός που εξασκείται πάνω στη γιόγκα ονομάζεται Γιόγκι (Jogi) ή Γιογκίνι (Yogini) (για τη γυναίκα) … Χωρίς την ταυτόχρονη άσκηση του διαλογισμού και της ηθικής τελείωσης (όπως η μείωση του εγωκεντρισμού, της βιαιότητας και όλων των αρνητικών συναισθημάτων μας), η γιόγκα δεν θα μπορέσει να δώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τα οφέλη της γιόγκα είναι ψυχοσωματικά, καθώς αποτελεί μέθοδο εσωτερικής εξερεύνησης, η οποία αναγνωρίζει την αλληλεξάρτηση του σώματος με το νου, και επιφέρει αρμονία σε όλες τις ανθρώπινες υποστάσεις, στη σωματική, τη διανοητική-συναισθηματική, την πνευματική.

Βικιπαίδεια.

γιογκαΗ Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν συνηθίζει να συνεδριάζει συχνά και μάλιστα να παίρνει αποφάσεις, ακόμα και όταν ανακύπτουν μείζονα ζητήματα που αφορούν ευρύτερα την κοινωνία. Μερικές φορές η σιωπή της είναι εκκωφαντική, αλλά όχι και τόσο ανεξήγητη. Αυτή τη φορά όμως, σαν να μην είχε κάτι πιο σημαντικό ή χριστιανικό (εξαντλήθηκαν όλα πια τα επίδικα και τα εκκρεμή αυτού του κόσμου) να κάνει, αποφάσισε να παρέμβει και μάλιστα με δυναμικά τρόπο.

Δεν ξέρω ποια ήταν η αφορμή ώστε να επιληφθεί του ζητήματος και να καταδικάσει εις το πυρ το εξώτερον τη γιόγκα. Φαίνεται πολύ πιθανό ότι τώρα μόλις ολοκλήρωσε την επισταμένη έρευνά της και ήχθη στο ασφαλές συμπέρασμα-πόρισμα ότι η εν λόγω σωματική και ψυχική άσκηση βλάπτει σοβαρά έως ανεπανόρθωτα τα χρηστά-χριστιανικά (της) ήθη. Παραπέμπει, λέει, απευθείας στον ινδουισμό, ο οποίος, με τη σειρά του παραπέμπει και οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, στην οδόν της απωλείας. Γι’ αυτό λοιπόν όσοι επέλεξαν να διαγάγουν βίον χριστιανικόν και να διεκδικήσουν με αξιώσεις και βάσιμες προσδοκίες την αιώνιον Βασιλεία των Ουρανών να εγκαταλείψουν πάραυτα και ξεχάσουν δια παντός τη γιόγκα. Μαχαίρι, πώς να σας το πω για να το καταλάβετε εσείς που σαν να σας βλέπω μορφάζετε κι απορείτε μ’ αυτά τα αλλόκοτα που, σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, ακούτε ή διαβάζετε.

Η Ιερά Σύνοδος (και η Εκκλησία γενικότερα) μπορεί να δηλώνει αδυναμία ή αναρμοδιότητα (για του λόγου το αληθές αρκεί μια πρόχειρη αναδρομή στο κοντινό μας παρελθόν) να ασχοληθεί με άλλα ζητήματα που δοκιμάζουν σκληρά τον σύγχρονο άνθρωπο (πόλεμοι, πείνα, δίψα, αρρώστιες, δουλεμπόριο κ.λπ.), αλλά μπροστά σε δραστηριότητες και συνήθειες, όπως η γιόγκα, η αποκλίνουσα από το «ορθό» και το «κανονικό» σεξουαλική επιλογή, καθώς και άλλα τέτοιου ειδικού και ηθικού βάρους και ενδιαφέροντος, δεν είναι δυνατόν να αδιαφορήσει και να σιωπήσει. Αντιθέτως. Είναι αποφασισμένη να ανοίξει ακόμα και πολεμικό μέτωπο με τις σκοτεινές δυνάμεις που συνωμοτούν και επιβουλεύονται τα όσια και ιερά, αν η περίστασις το απαιτήσει. Δεν αποκλείει δε να καταφύγει και στο έσχατο αλλά άκρως αποτελεσματικό όπλο που ανέκαθεν είχε στη φαρέτρα της: τον αφορισμό του παραβάτη.

Μα να μη μιλάει η Εκκλησία δια των εκπροσώπων της-ιεραρχών, θα αντιτείνουν οι διαπρύσιοι υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου και του στοχασμού. Εννοείται ότι δικαιούνται (ενίοτε δε, λόγω ακριβώς της αποστολής τους, «υποχρεούνται») οι ιερωμένοι, ως ελεύθεροι πολίτες, να διατυπώνουν δημόσιο λόγο. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι ο προσανατολισμός και η ποιότητα αυτού του λόγου. Διότι συμβαίνει, πολλές φορές, να εναρμονίζεται, όταν δεν ταυτίζεται κιόλας, και να εκφράζει  ό,τι πιο συντηρητικό, αναχρονιστικό και αντίθετο προς τις ανάγκες του ανθρώπου και της κοινωνικής του συγκρότησης μπορούμε να φανταστούμε.

Αντίλογος, λοιπόν, και κριτική σε όλα τα επίπεδα. Αλλά και αντίλογος σ’ αυτόν τον αντίλογο (διάλογος). Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Χωρίς, επίσης, προαπαιτούμενα και προνομιακές προϋποθέσεις ή –το χειρότερο- απειλές. Όποιος τον αντέχει.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)