Εκλογή προέδρου-ρεσιτάλ υποκρισίας

Εκλογή προέδρου-ρεσιτάλ υποκρισίας
Στέλιος Μπουφίδης-20120316ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΑ «ΑΖΗΤΗΤΑ» ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ
Από ένα πολιτικό σύστημα που … δεν κατάλαβε τίποτα                                                                          
Του Στέλιου Μπουφίδη                                                                                                                                  
δημοσιογράφου- μαθηματικού

Η «κοκορομαχία» περί της εκλογής ή μη του προέδρου της Δημοκρατίας από τη σημερινή βουλή, συνοδευόμενη από τα μεγάλα λόγια περί σεβασμού ή μη των θεσμών αποτελεί άλλο ένα δείγμα υποκρισίας του πολιτικού συστήματος. Η αλήθεια είναι πως αν πραγματικά ενδιαφέρονταν τα κόμματα που κυβερνούν από το 1985 (χρονιά που αποφασίστηκε η αναθεώρηση του συντάγματος με περιορισμό των αρμοδιοτήτων του προέδρου) και μετά, θα φρόντιζαν έως σήμερα να εξασφαλίσουν μια αναθεώρηση που θα αποδέσμευε την εκλογή του προέδρου από τη διάλυση της βουλής και τις εκλογές. Δεν το έκαναν.

Ούτε, βέβαια, παρουσιάζει καμιά πρωτοτυπία η θέση του ΣΥΡΙΖΑ να αρνείται να ψηφίσει οποιονδήποτε προτεινόμενο, επιδιώκοντας τη διενέργεια εκλογών. Το ίδιο ακριβώς έκανε το ΠΑΣΟΚ το 2009, υποστηρίζοντας πως θα ψηφίσει τον Παπούλια, αλλά μετά από εκλογές. Και πιο πριν, το 1999, ο τότε εκπρόσωπος της Ν.Δ. Άρης Σπηλιωτόπουλος δήλωνε πως το κόμμα του ‘θα καταψηφίσει τον Στεφανόπουλο, γιατί το κυρίαρχο πολιτικό πρόβλημα είναι η παραμονή της κυβέρνησης Σημίτη’, με τον Γιώργο Αλογοσκούφη να δηλώνει πως ‘θα υπερψηφίσει το Στεφανόπουλο, αλλά μετά από εκλογές’. Για να μην θυμηθούμε το 1995 τον τότε αρχηγό της Ν.Δ. Μιλτιάδη Έβερτ να δηλώνει στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος του πως το κύριο θέμα δεν είναι το πρόσωπο του προέδρου της Δημοκρατίας αλλά το ποιος κυβερνά. Άρα; …. Θέατρο σκιών τα περί … ‘απαράδεκτης’, ‘τυχοδιωκτικής’ κ.λ.π πολιτικής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ό,τι έκαναν οι σημερινοί του κατήγοροι κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Ας έρθουμε, όμως, σε ένα άλλο θέμα ουσίας, που έχει σχέση με τις προδιαγραφές που πρέπει να διαθέτει το πρόσωπο που προτείνεται για το υψηλό πολιτειακό αξίωμα. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που να έχει, κυρίως, την αποδοχή της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Ας θυμηθούμε πώς λειτούργησαν σε αυτόν τον τομέα τα κόμματα που κυβερνούν την τελευταία 20ετία:
gap-syntagma-golf-kalaitzis_eΣτις εθνικές εκλογές του 1993 η ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου αποδοκιμάστηκε από το λαό, δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή και ο αρχηγός της οδηγήθηκε στην πολιτική αποστρατεία. Αδίκως, βέβαια, γιατί ο κ. Στεφανόπουλος υπήρξε ένας συνετός πολιτικός, ήταν μάλιστα και ο μόνος από τους 300 της προηγούμενης βουλής που δεν ψήφισε τον απαράδεκτο  νόμο για την ιδιωτική τηλεόραση, που διέθεσε τις συχνότητες στους μεγαλοεκδότες. Όμως αυτό δεν αλλάζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Την αποδοχή ή όχι των πολιτικών κρίνει ο λαός με την ψήφο του και σε εκείνη την εκλογική αναμέτρηση ο λαός έστειλε τον κ. Στεφανόπουλο και το κόμμα του εκτός βουλής. Έ, λοιπόν, τον αποδοκιμασθέντα από το λαό Στεφανόπουλο πρότεινε ο τότε αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης Αντώνης Σαμαράς στον πρωθυπουργό Αντρέα Παπανδρέου και αυτός δέχθηκε την πρόταση, προκειμένου να εκλεγεί πρόεδρος και να αποφευχθούν οι εκλογές. Δηλαδή ο κ. Στεφανόπουλος εκλέχθηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας επειδή απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής!!!

Στις εθνικές εκλογές του 2004 ο λαός του νομού Ιωαννίνων αποφάσισε να μην ξαναστείλει στη βουλή τον Κάρολο Παπούλια, ο οποίος ήταν ο πρώτος επιλαχών στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και προχώρησε μάλιστα και σε ένσταση κατά του αποτελέσματος, επιδιώκοντας να κερδίσει την έδρα που έχασε. Έ, λοιπόν, την επόμενη χρονιά, ο Κώστας Καραμανλής τον προερχόμενο από την κεντροαριστερά κ. Παπούλια, τον οποίο αποδοκίμασαν οι ψηφοφόροι του μη εκλέγοντας τον βουλευτή Ιωαννίνων, διάλεξε για να προτείνει ως πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τον ψήφισε και το ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε και δεν χρειάστηκε να πάμε σε εκλογές. Αν, δηλαδή, ο κ. Παπούλιας είχε καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής  δεν θα γινόταν πρόεδρος Δημοκρατίας!!

Ας έρθουμε στο σήμερα. Πριν τέσσερις μήνες, στις ευρωεκλογές, ο λαός με την ψήφο του αποδοκίμασε τη ΔΗΜΑΡ και τον αρχηγό της Φώτη Κουβέλη (κακώς, κάκιστα, αλλά είπαμε…) με ένα συντριπτικό 1,2% , από το 6,3% που είχε στις εθνικές εκλογές του 2012. Έ, λοιπόν, (και πάλι), τον αποδοκιμασθέντα μόλις από το λαό Φώτη Κουβέλη βρίσκουν να προτείνουν για υποψήφιο πρόεδρο οι αρχηγοί των κομμάτων που συγκυβερνούν. Πάλι έχοντας στο μυαλό τους όχι την καλύτερη δυνατή (και με την αποδοχή της πλειοψηφίας του λαού) λύση αλλά την –πολύ πεζή- αποφυγή των εκλογών.

Να μαζέψουμε όλα τα παραπάνω. Πού μας οδηγούν; Στη διαπίστωση ότι τα κόμματα που κυβερνούν έχουν –διαχρονικά- γραμμένα στα παλιά τους τα παπούτσια το βασικό χαρακτηριστικό που πρέπει να διαθέτει το πρόσωπο που προτείνεται για πρόεδρος της Δημοκρατίας, να είναι δηλαδή ευρύτερης αποδοχής και προχωρούν σε επιλογές που μόλις αποδοκίμασε ο λαός με την ψήφο του, σε επιλογές δηλαδή από τα ‘αζήτητα’ της λαϊκής ετυμηγορίας!!!  Με μοναδικό γνώμονα να αποφύγουν τις εκλογές (και την πιθανή ήττα, φυσικά).

Όμως αυτή η πρακτική δεν οδηγεί στον ευτελισμό του θεσμού της προεδρίας; Από αυτούς, μάλιστα, που κόπτονται για την υπεράσπιση του κατηγορώντας μόνιμα τους αντιπάλους τους;