Επέτειος του Πολυτεχνείου: Η ουσία στα … αζήτητα – επιστροφή στους ρυθμούς των δανειστών

Επέτειος του Πολυτεχνείου: Η ουσία στα … αζήτητα – επιστροφή στους ρυθμούς των δανειστών
Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι.

Άλλη μια επέτειος του Πολυτεχνείου πέρασε στην ιστορία. Τα επεισόδια με τους αντιεξουσιαστές έθιμο πια.

(Αλήθεια η ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου πότε θα επιστρέψει στη φυσική της θέση; Αυτοί που συνεχίζουν να την ιδιοποιούνται και να την καπηλεύονται τι εκπροσωπούν και τι δηλώνουν μ’ αυτή τη συμπεριφορά τους; Από πού και ως πού αποκλειστικοί κληρονόμοι της εξέγερσης; Και γιατί εξακολουθούν να το ανέχονται κάποιοι αυτό το άγος;)

Μια μικρή παρένθεση ήταν λοιπόν η χθεσινή μέρα, που εξαντλήθηκε στα –αναπόφευκτα – τυπικά και τα καθιερωμένα. Η ουσία, όπως πάντα, περίπου ανέγγιχτη και στα αζήτητα. Η καθιερωμένη πορεία τελικά δεν κατέληξε στη γαλλική πρεσβεία, όπως ευφυώς είχαν ζητήσει 32 επιφανή στελέχη του Ποταμιού. Δίκιο είχαν οι άνθρωποι, αλλά πού να το βρουν την σήμερον ημέραν. Βαρέθηκαν τόσα χρόνια να ακούν για την αμερικανική πρεσβεία (στο κάτω κάτω, σου λέει, τι σχέση έχουν οι Αμερικάνοι με το Πολυτεχνείο και τη χούντα. Καιρός πια να αποενοχοποιηθούν).

Έτσι λοιπόν επιστρέφουμε σήμερα δριμύτεροι στους… κανονικούς μας ρυθμούς και στα επίδικα: τους θεσμούς- δανειστές μας και τις απαιτήσεις τους, τις –μακράς διαρκείας και πλήξης- εκλογικές διαδικασίες της Νέας Δημοκρατίας.

Και φυσικά τα αλλεπάλληλα επεισόδια-μαραθώνιο της πανουσιάδας, μια υπόθεση, ας το επαναλάβουμε –έστω εκ περισσού-, με την οποία, σε μια κανονική χώρα, με στοιχειώδη σοβαρότητα και προτεραιότητες, δεν θα ασχολούνταν σχεδόν κανείς. Εδώ όμως ο πρωταγωνιστής τους κοντεύει να προταθεί για το… Νόμπελ Ειρήνης. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Δεν αστειεύομαι καθόλου.