ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ

ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ
Εξάρτηση: η σχέση που υπάρχει, όταν κάποιος εξαρτάται από κάπου ή κάτι άλλο. 1. η στενή (συχνά αιτιακή) σχέση που υπάρχει ή θεωρείται ότι υπάρχει μεταξύ δύο φαινομένων κτλ.: H ~ του ανθρώπου από το περιβάλλον / της βιομηχανίας από τις πρώτες ύλες / της οικονομικής ανάπτυξης από την εργασία και το κεφάλαιο. ~ του αιτιατού από το αίτιο / του συναισθήματος από την ένταση της εντύπωσης. 2α. η σχέση κατά την οποία κάποιος ή κτ. βρίσκεται στη δικαιοδοσία κάποιου άλλου: Kαθεστώς εξάρτησης. Οικονομική / πολιτική~ μιας χώρας από μία άλλη. Πνευματική / ψυχική / οικονομική ~ ενός ανθρώπου από κάποιον άλλο. H γονική~ του ανήλικου παιδιού. β. (γραμμ.): H ~ του αντικειμένου από το ρήμα / μιας λέξης από μια άλλη. γ.εθισμός: H ~ από τα ναρκωτικά. δ. (ψυχ.) δημιουργία μιας νέας συμπεριφοράς σε έναν οργανισμό διά μέσου της δημιουργίας προσωρινών σχέσεων μεταξύ των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος και των αντιδράσεων του οργανισμού.
 
Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής.
 
«…Το θράσος των τζογαδόρων είναι βασισμένο στην αίσθηση αθανασίας που γεννιέται από κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη. Στις νίκες ο τζογαδόρος από ον με παθολογική εξάρτηση μετατρέπεται σε τολμηρό ειδικό που βλέπει τους κόπους του να ανταμείβονται. Νικητής για λίγη ή περισσότερη ώρα, προλαβαίνει να κοιτάξει τον πρόσφατα ηττημένο εαυτό του και να του κουνήσει το δάχτυλο για το βιαστική και απρόσεχτο παίξιμό του. Ο τζογαδόρος που μόλις νίκησε νιώθει ένας μικρός ή μεγάλος -ανάλογα με το πρόσκαιρο κέρδος- θεός. Τέλος πάντων, αυτές είναι θεωρίες που καταφέρνω ψύχραιμα να καταγράψω πάνω από μία δεκαετία αργότερα, παριστάνοντας τον μετά Χριστόν προφήτη…».
 Από το βιβλίο, σελ. 23.
 
          Μερικές φορές μου συμβαίνει ένα καλό βιβλίο, αντί να το ψάξω εγώ, να με βρίσκει εκείνο. Κι έχει πολλούς τρόπους για να το πετύχει αυτό. Έτσι μια μέρα που ήμουν στο αυτοκίνητο, άκουσα σε τοπικό ραδιόφωνο να συζητούν για ένα βιβλίο που θα παρουσιαζόταν την επομένη στην πόλη μας. Άγνωστος σε μένα ο συγγραφέας, αλλά το θέμα άκρως ενδιαφέρον (η εξάρτηση και η απεξάρτηση από τον τζόγο, ναι από τον τζόγο), όπως ενδιαφέρων μου φάνηκε κι ο ίδιος απ’ αυτά που έλεγε στους δημοσιογράφους που τον φιλοξενούσαν.
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Ο συγγραφέας του βιβλίου λοιπόν ήταν ο Ηλίας Αναστασιάδης, δημοσιογράφος, και ο τίτλος του βιβλίου του ΔΕΥΤΕΡΑ, σελίδες 316, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ KEY BOOKS. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις μου δεν μου επέτρεψαν να παραστώ στη εν λόγω βιβλιοπαρουσίαση, αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να προμηθευτώ αυτό το βιβλίο και να το διαβάσω. Και ναι μεν είναι αλήθεια ότι προτού το διαβάσω, είχα μια μικρή επιφύλαξη για το πώς διαχειρίστηκε συγγραφικά ένα τόσο σημαντικό και ιδιαίτερο  πρόβλημα, όπως είναι η εξάρτηση, αλλά και πώς βίωσε ο ίδιος το πρόβλημα. Προχωρώντας την ανάγνωση, όχι μόνο η επιφύλαξη εξαφανίστηκε, αλλά κέντρισε το ενδιαφέρον μου. Ο τρόπος γραφής από τη μια, κι από την άλλη η εμπειρία καθεαυτή.

Ο συγγραφέας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, επιγραμματικά θα λέγαμε, καλεί τον αναγνώστη να μοιραστεί μαζί του αυτή την εμπειρία του, που σημάδεψε βαθιά και καθόρισε τη ζωή του.
Ο τζόγος, όπως το αλκοόλ και οι ναρκωτικές ουσίες μπορούν να γίνουν έμμονη ιδέα, (ολέθριος) τρόπος ζωής, αυτοσκοπός, διαφυγή από τα προβλήματα, παραίτηση από τον αγώνα ως το μόνο μέσο να αντιμετωπίσει κανείς τη ζωή και τις δυσκολίες της γενικότερα.
Μάλιστα η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει τόσες δυνατότητες και ευκαιρίες ώστε να μη χρειάζεται να υποβληθεί κανείς στον κόπο να προσφύγει στο καζίνο ή στη χαρτοπαιχτική λέσχη για να εκτονώσει το πάθος του…
Στις σελίδες 212-214 διαβάζουμε:
«Η εξάρτηση είναι γεμάτη ψέματα. Πρώτα στον εαυτό μας – “το ελέγχω” (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΛΑΚΙΑ, όταν ανά πάσα στιγμή ξεφεύγεις και παίζεις παράλογα ποσά σε ό,τι βρεις μπροστά σου), “δεν είμαι σαν τους άλλου”, “όποτε θέλω το σταματάω” (είπε και δεν το σταμάτησε ποτέ)- και μετά στους άλλους (…) Κανένας τζογαδόρος απ’ αυτούς που έχω γνωρίσει στο πρόγραμμα δεν έπαιζε για να βγάλει λεφτά. Όλοι έπαιζαν γιατί γούσταραν το παιχνίδι. Γιατί τους έτρεφε ο τζόγος.
Όπως θα έλεγα από μόνος μου ύστερα από μια δυο συνεδρίες με τη θεραπεύτριά μου: “Έπαιζα  για να καλύψω τα κενά μέσα μου. Έπαιζα γιατί δεν ήθελα μα δουλέψω τα θέματά μου”. Αυτό δεν σημαίνει πως όποιος έχει θέματα πάει και καταστρέφεται στα τυχερά παιχνίδια. Σίγουρα, όμως, αυτός που έχει θέματα τα ξέρει και δεν κάνει κάτι για να τα λύσει- απλώς μονίμως το αναβάλλει – προφανώς δουλεύει αγρίως τον εαυτό του. Άλλη συζήτηση αυτό…».
Άνισος ο αγώνας του συγγραφέα – δεινού παίχτη για να απαλλαγεί από τη σκλαβιά του τζόγου. Με νίκες και πισωγυρίσματα, αλλά στο τέλος το «θηρίο» θα ηττηθεί. Οριστικά, ελπίζει.
Για να φτάσει, όμως, ως το αίσιο τέλος, χρειάστηκε να συγκρουστεί πρώτα απ’ όλα  με τον κακό του εαυτό. Και βέβαια δεν ήταν αρκετή η ατομική του προσπάθεια, όσο επίμονη και εντατική κι αν ήταν. Έστω ενισχυμένη από την όποια συνδρομή του στενού συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος.
Έπρεπε να καταφύγει σε αρμόδιο και ειδικό φορέα, όπως είναι το ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ (για το πρόγραμμα απεξάρτησης από τον τζόγο) και να ακολουθήσει, με όση συνέπεια του επέτρεπαν οι δυνάμεις και οι αντοχές του, το πρόγραμμα απεξάρτησης.
Εκεί θα βρει τους κατάλληλος ανθρώπους που θα τον βοηθήσουν. Και δεν ήταν μόνο οι ειδικοί που τον αγκάλιασαν, αλλά και κάποιοι άλλοι που αντιμετώπιζαν παρόμοιο με το δικό πρόβλημα.
          Εν κατακλείδι, καταγράφοντας και καταθέτοντας ο Ηλίας Αναστασιάδης την προσωπική του εμπειρία σ’ ένα βιβλίο ευσύνοπτο και ευκολοδιάβαστο, στέλνει κι ένα μήνυμα με αποδέκτη τον καθένα μας, ανεξάρτητα αν αισθανόμαστε ότι ζούμε σε μια νησίδα ασφαλείας απέναντι σε τέτοιους κινδύνους. Η γνώση είναι η καλύτερη άμυνα. Κι αυτή τη γνώση τη μεταδίδει καλύτερα αυτός έζησε το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις και τις φάσεις. Και το αντιμετώπισε με επιτυχία.
 ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)
24/05/2017