Εύκολο και (συνηθισμένο) πράγμα να βρεθεί ο αποδιοπομπαίος τράγος

Εύκολο και (συνηθισμένο) πράγμα να βρεθεί ο αποδιοπομπαίος τράγος
Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι, και καλή βδομάδα.

Πάει κι η χθεσινή Κυριακή χωρίς να εκλεγεί ο πολυαναμενόμενος νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Και να σκεφτεί κανείς ότι επί τόσους μήνες αυτή ήταν, υποτίθεται, η κύρια ενασχόλησή τους, δεδομένου ότι το αντιπολιτευτικό τους καθήκον το μετέθεσαν για ευθετότερο χρόνο, για να μην πω το ανέθεσαν στον… Τσίπρα.

 Ό, τι (καλό ή κακό) και να πει κανείς, οι εξελίξεις μαζί και οι εκπλήξεις, στο κόμμα αυτό τον ξεπερνούν. Τώρα θα βγουν να πουν (για δικαιολογία) ότι για το πρωτοφανές μπάχαλο φταίει η τεχνική εταιρεία που προσέλαβαν για να τους βοηθήσει ή κανένας… Παπαμιμίκος.

Εύκολο και (συνηθισμένο) πράγμα να βρεθεί ο αποδιοπομπαίος τράγος. Ενώ το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα, είναι η ίδια η πολιτική της ταυτότητα. Μέχρι να τη βρουν οι αρμόδιοι προς τούτο, τέτοιο (μπορεί και χειρότερο), θέαμα θα μας προσφέρουν. Και βέβαια άφθονο υλικό στους –τυχερούς- ευθυμογράφους.

Και να σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τον εναλλακτικό πόλο του πολιτικού μας συστήματος… Μετά αναρωτιόμαστε τι έχουν τα έρμα και ψοφούν. Και πώς και γιατί μας χορεύουν στο ταψί οι επικυρίαρχοι.

Είχε δεν είχε, τον ανέσυρε από την αφάνεια τον Γλύξμπουργκ η «εφημερίδα που σέβεται τον αναγνώστη». Και φυσικά το ίδιο σέβεται και την πρόσφατη ιστορία μας, στη συγγραφή της οποίας ο εν λόγω συνέβαλε τα μέγιστα. Η δική του μαρτυρία έλειπε. Και ήρθε στην κατάλληλη στιγμή.

Αυτό πάλι το κακόγουστο καλαμπούρι με τον εκ Κρήτης αγρότη θα κρατήσει πολύ ακόμα; Τουλάχιστον ας το δούμε το ζήτημα από αισθητικής πλευράς. Όχι, κανένας υπαινιγμός για το παλικάρι. Αλλού στρέφονται τα βέλη μας.

 Τη μομφή ότι ο μεγαλοεπιχειρηματίας – τραπεζίτης κ.λπ. Βγενόπουλος έδινε, λέει, δάνεια από τις υπό τον έλεγχό του τράπεζες στον εαυτό του δεν την καταλαβαίνω. Αν δεν φρόντιζε για το σπίτι του, δεν θα κινδύνευε να πέσει να τον πλακώσει; Μα ακριβώς αυτό ήθελε να αποφύγει ο άνθρωπος. Βέβαια κάτι ανάλογο έκανε και ο αλήστου μνήμης Κοσκωτάς με την πολύτιμη, φυσικά, αλλά μοιραία εν τέλει πολιτική βοήθεια που, πρόθυμα και με το αζημίωτο, του παρασχέθηκε, αλλά κατέληξε πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Ίσως ήταν ο πιο άτυχος.

Έκτοτε οι δουλειές οργανώνονται με μεγαλύτερη προσοχή και ασφάλεια.

Εκτός κι αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του…