Πέντε, τρία, δύο…

Πέντε, τρία, δύο…
Του Κώστα Πολύζου
Φιλολόγου

5–3–2, λοιπόν. Όχι, δεν πρόκειται για τη διάταξη με την οποία στήνει την ομάδα του στο γήπεδο κάποιος προπονητής ποδοσφαίρου, για το σύστημα με το οποίο αγωνίζεται κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. Άλλωστε αυτό το σύστημα είναι πλέον παρωχημένο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Πρόκειται απλώς για την περιβόητη συμφωνία Σαμαρά–Βενιζέλου–Κουβέλη, σύμφωνα με την οποία οι θέσεις–φιλέτα στις διοικήσεις οργανισμών και φορέων του δημοσίου μοιράζονται σε στελέχη των τριών κομμάτων που συγκυβερνούν, ανάλογα με την εκλογική τους δύναμη. Δηλαδή, για κάθε δέκα διορισμούς σε θέσεις Γραμματέων, Προέδρων Οργανισμών κλπ., οι πέντε θα είναι από τη Νέα Δημοκρατία, οι τρεις από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι δύο από τη Δημοκρατική Αριστερά. Ανάλογα με την εκλογική τους δύναμη; Ε, όχι ακριβώς! Τους τη έφερε (σε αυτό και μόνο το θέμα) ο κ. Κουβέλης. Εμ βέβαια, όταν εκείνος με 6,25% τσιμπάει δυο θεσούλες και η Ν.Δ. με 29,66% παίρνει μόνο πέντε, είναι φανερό ότι τους έπιασε κορόιδο τους άλλους δυο. Αφού αναλογικά, γιατί ο κ. Κουβέλης είναι και υπέρ της απλής αναλογικής (να μην το ξεχνάμε αυτό), αν η ΔΗΜ.ΑΡ. παίρνει δυο θέσεις, η Ν.Δ. θα έπρεπε να παίρνει τουλάχιστον εννιά. Και θα είχε και κάτι υπόλοιπα, για τη δεύτερη και τρίτη …κατανομή.

Έτσι λοιπόν, απλά και κυνικά, «διεμερίσαντο  τα ιμάτιά του» (δηλαδή του κράτους) «εαυτοίς και επί τον ιματισμόν του έβαλον κλήρον». Τουτέστιν, οι αρχηγοί των τριών κομμάτων που στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση, εκτός από τη σωτηρία της χώρας, φαίνεται ότι φροντίζουν και για τη σωτηρία των στελεχών τους. Γι’ αυτό και μοίρασαν τις θέσεις με την αναλογία που αναφέραμε. Και μάλιστα το ομολογούν χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή – διατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Χαρακτηριστική είναι επί του προκειμένου η κυνική ατάκα του στελέχους της ΔΗΜ.ΑΡ. κ. Θεόδωρου Μαργαρίτη: «Είναι καλό που και η Αριστερά επιτέλους παίρνει κάποιες θέσεις στη δημόσια διοίκηση»!!!

Ε, και σε μας δε φαίνεται κακό. Κακό μάλλον είναι που οι θέσεις είναι  λίγες και δεν μπορούν να βολευτούν περισσότεροι, για να εξυπηρετηθεί η κομματική επετηρίδα στο σύνολό της. Και κυρίως κακό είναι που δεν μπορούν να απαντηθούν εύκολα τα ερωτήματα που προκύπτουν:

•Είναι καλό να θεωρούν τα κόμματα  που συγκυβερνούν σήμερα (αλλά και αυτά που ενδεχομένως θα κυβερνήσουν αύριο) τις θέσεις αυτές περίπου ως λάφυρο και να τις μοιράζουν, όπως τις μοίραζαν επί χρόνια η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στον εαυτό τους; Με μοναδικό κριτήριο την κομματική ταυτότητα όσων επιλέγονται γι’ αυτές; Και τότε σε τι διαφέρει ο κ. Κουβέλης και το κόμμα σας από τους άλλους, κ. Μαργαρίτη; Και γιατί εσείς είστε τάχα μου Αριστεροί και οι άλλοι είναι Δεξιοί, κλπ.;

•Άραγε, από πού προκύπτει  ότι είναι καλύτεροι αυτοί  που έρχονται από αυτούς που φεύγουν; Γίνεται μήπως κάποια αξιολόγηση του έργου αυτών που αντικαθίστανται, από την οποία όλως τυχαίως προκύπτει ότι ουδείς είναι επιτυχημένος; Και γιατί, αν κάποιος από τους υπάρχοντες είναι επιτυχημένος, να τον αλλάξετε, κ. Μαργαρίτη; Για να μη διαταραχθεί η περιβόητη ποσόστωση; Και τι αποκλείει να διοριστεί, λόγω της ποσόστωσης, σε μια καίρια θέση κάποιος σαν τον πρώην Βουλευτή Σερρών κ. Στάθη Κουτμερίδη για παράδειγμα, για τον οποίο είναι νωπή ακόμη η δήλωση (εμείς δεν υιοθετούμε τίποτε) του πρώην Υπουργού Εργασίας κ. Γιώργου Κουτρουμάνη: «Στις Σέρρες υπήρξε κάποιος που έβαλε έναν δικό του να κάνει το πρόγραμμα, γιατί νόμιζε ο αφελής πως θα μπορούσε να βάλει τους δικούς του».

Θα παραφρονήσουμε σε αυτόν τον τόπο. Και θα παραφρονήσουμε, γιατί κανείς δε νοιάζεται για το γεγονός ότι η χώρα μας ασφυκτιά από τη συνέχιση αυτής της πρακτικής. Εντάξει, να δεχτούμε ότι λεφτά δεν υπάρχουν, εντάξει να δεχτούμε ότι η τρόικα και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας είναι σκληροί και πιεστικοί απέναντί μας. Όμως, την έλλειψη διαφάνειας και αξιοκρατίας η τρόικα την επιβάλλει; Πού είναι, μωρέ, οι ενδείξεις έστω για μια διαφορετική προσέγγιση του θέματος; Γιατί αυτό το πλιάτσικο επί ενός καθημαγμένου κράτους; Αυτός ο τρόπος διορισμού στις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών, αυτός δεν είναι που επί χρόνια ρήμαξε τους οργανισμούς, αυτός δεν είναι που εξαχρείωσε και εκμαύλισε διοικούντες και διοικούμενους; Τι άλλαξε τώρα; Το γεγονός ότι οι διορισμοί γίνονται βάσει ποσοστώσεων;

Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία: πρόκειται για συνέχιση της πιο  αισχρής μορφής πελατειακών σχέσεων, πρόκειται για συντήρηση του  παρασιτισμού και της ρεμούλας, πρόκειται για εκμαυλισμό και άμβλυνση συνειδήσεων. Εν ολίγοις, πρόκειται για μια από τα ίδια. Καληνύχτα…