ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ο Πρόεδρος των Δικηγόρων που κέρδισε την εκτίμηση όλων

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ο Πρόεδρος των Δικηγόρων που κέρδισε την εκτίμηση όλων

Ο Γιάννης Τσιρογιάννης, που δυστυχώς έφυγε νωρίς από τη ζωή, πριν από το τέλος της δεκαετίας του ’80, ήταν, κατά κοινή ομολογία, ένας ζεστός και ανοιχτόκαρδος άνθρωπος που κέρδιζε με το πρώτο την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του καθενός.

Όταν εγώ έγινα δικηγόρος, αυτός είχε ήδη τουλάχιστον εικοσαετή θητεία. Παρ’ όλα αυτά η σχέση μας ήταν, πέρα από την αμοιβαία εκτίμηση που είχαμε, σχεδόν φιλική.

Ήταν ψηλός, ευθυτενής, με ξανθωπή κόμη και γυαλιά μυωπίας με χοντρό σκελετό. Ευγενής και πάντα με το χαμόγελο και το ωραίο χιούμορ, έκανε τη συναναστροφή μαζί του ευχάριστη.

Εφοδιασμένος με επαρκή και στέρεα νομική αλλά και γενικότερη παιδεία, ασκούσε το δικηγορικό λειτούργημα υπεύθυνα και ευσυνείδητα. Οι σχέσεις του με τους συναδέλφους δικηγόρους άψογη. Ήταν από εκείνους τους παλαιότερους συναδέλφους που –από πεποίθηση- αντιμετώπιζαν ισότιμα τους νεότερους.

Ο Γιάννης Τσιρογιάννης είχε, νομίζω, μόνο φίλους και συμπαθούντες στην ευρύτερη σερραϊκή κοινωνία, η οποία του ανταπέδιδε την αναγνώριση και την εκτίμησή της. Και ας μου επιτραπεί να υποθέσω ότι, αν αποφάσιζε να διεκδικήσει κάποιο δημόσιο αξίωμα, θα του το εμπιστευόταν ανεπιφύλακτα. Δεν θέλησε ή δεν πρόλαβε να το πράξει στη σχετικά σύντομη ζωή του.

Η στάση –στοιχείο της εν γένει προσωπικότητάς- του Γιάννη Τσιρογιάννη ήταν τέτοια ώστε δεν άφηνε, σε κανένα επίπεδο, το παραμικρό περιθώριο για άσκοπες αντιπαραθέσεις και διενέξεις ακόμα και στον πιο ιδιότροπο. Ιδίως στον επαγγελματικό μας χώρο, από τον οποίο δεν λείπουν οι εντάσεις. Ο λόγος του είχε κύρος και εξέφραζε ένα μεγαλείο και γι’ αυτό επιβαλλόταν χωρίς καμία δυσκολία.

Το 1984, με την σχεδόν πιεστική, θα έλεγα, προτροπή πολλών συναδέλφων, αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία του Δικηγορικού μας Συλλόγου. Και οι συνάδελφοι, με ευρύτατη πλειοψηφία, τον ανέδειξαν Πρόεδρο. Θέση που ως τότε και επί σειράν ετών κατείχε επάξια ο αείμνηστος Λεόντιος Τριανταφυλλίδης.

Στο σύντομο διάστημα της θητείας του –δεν πρόλαβε, λόγω της αρρώστιας του να την ολοκληρώσει- επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο και δραστηριότητα για τα πολλά και οξύτατα προβλήματα του κλάδου. Και με τη συνδρομή των άλλων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου πέτυχε αρκετά και αξιόλογα.

Δυστυχώς όμως, η ζωή του έπαιξε πολύ άσχημο παιχνίδι. Αρρώστησε σοβαρά και μετά από λίγο διάστημα, παρά τη γενναία μάχη που έδωσε με την ανίατη νόσο, ηττήθηκε. Δεν έγινε τελικά το θαύμα που όλοι οι άνθρωποι ελπίζουμε (το τελευταίο μας καταφύγιο η ελπίδα), σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι θα συμβεί.

Και δεν είχε φτάσει τότε ούτε καν στο μέσον της πέμπτης δεκαετίας της ζωής του. Απέραντη και ανείπωτη η θλίψη που προκάλεσε ο θάνατός του, τόσο στους οικείους του, όσο και στους φίλων και τους γνωστούς του. Πλήθος κόσμου, θυμάμαι, κατέκλυσε τον Μητροπολιτικό Ναό των Μεγίστων Ταξιαρχών για να του απευθύνει το τελευταίο αντίο.

Έφυγε, λοιπόν, νωρίς από τη ζωή ο Γιάννης Τσιρογιάννης κι –ευτυχώς θα έλεγε κανείς- δεν έζησε για να δει (η πιο τραγική στιγμή για τον γονέα) τον πρόωρο θάνατο του γιου του, του γλυκύτατου και τόσο άτυχου Δημήτρη. Το πικρό ποτήρι του θανάτου του το ήπιε η μάνα, η συμπαθέστατη Μαίρη. Που παρά τα απανωτά και σκληρά χτυπήματα της μοίρας στάθηκε όρθια με αξιοθαύμαστη δύναμη και αξιοπρέπεια.

Ας είναι αυτές οι λίγες, αλλά από καρδιάς, λέξεις ένα μικρό μνημόσυνο που έκρινα αναγκαίο να του αφιερώσω. Όπως μια θερμή χειραψία που θα του έτεινα, αν ζούσε σήμερα και κάπου τον συναντούσα.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)
11/01/2019

Advertisements