Η αλήθεια για την Ε.Ρ.Τ. ή η ΠΙΣΤΗ ΣΩΖΕΙ

Η αλήθεια για την Ε.Ρ.Τ. ή η ΠΙΣΤΗ ΣΩΖΕΙ

ΕΡΤ-03824153_orig[Του Νίκου Επ.Φαλαγκάρα]

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από δύο χόνια με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Με το άνοιγμά της είναι νομίζω επίκαιρο γι’ αυτό το ξαναδημοσιεύω:
Παρακολουθώ κι εγώ, ως ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας, με το ανάλογο ενδιαφέρον, τη συζήτηση που άνοιξε μετά το -αιφνίδιο και με συνοπτικές διαδικασίες- κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

Με το παρόν σημείωμα προσέρχομαι, αυτοβούλως και αυτοκλήτως, με κάποια, είναι αλήθεια, χρονική καθυστέρηση, που όμως δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων, να εισφέρω στην εν λόγω συζήτηση τη δική μου εκδοχή. Ας εκληφθεί αυτό ως μια μικρή συμβολή στη φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλεται από πολλές πλευρές για να φωτισθεί, κατά το δυνατόν πληρέστερα, το ζήτημα και να εξαχθούν, ελπίζω, τα αναγκαία συμπεράσματα.

Μολονότι είναι προφανές το πόσο άκομψο και άχαρο είναι να ευλογεί κανείς τα γένια του, παρ’ όλα αυτά, για τους λόγους που εκθέτω στη συνέχεια, ας μου επιτραπεί να θεωρώ ότι η δική μου αλήθεια, όσον αφορά το υπό συζήτησιν θέμα, πλεονεκτεί έναντι όλων των άλλων (αληθειών), που είδαν τουλάχιστον το φως δημοσιότητας, αφού μαρτυρούν λίγο έως πολύ επιφανειακή προσέγγιση, και επομένως δικαιολογημένα διεκδικεί περισσότερες πιθανότητες να γίνει αποδεκτή.

 Θα ήμουν, εν προκειμένω, λιγότερο κατηγορηματικός αν την υπεροχή της δικής μου προσέγγισης και ανάλυσης δεν τη διασφάλιζαν οι καθ’ όλα έγκυρες και αξιόπιστες πηγές στις οποίες προσέφυγα και τις οποίες δεν κρίνω σκόπιμο να αποκαλύψω. Σπεύδω πάντως να διευκρινίσω, προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως, ότι δεν μίλησα (δεν χρειάσθηκε καν κάτι τέτοιο) με τον Θεό, προνόμιο το οποίο, άλλωστε, ανήκει σε ειδική κατηγορία θνητών μεταξύ των οποίων η ταπεινότης μου δεν έχει την τιμή να συγκαταλέγεται.

Για να γίνουν περισσότερο κατανοητά τα όσα εδώ εκθέτω, είναι χρήσιμο να υπενθυμίσω ότι ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς είχε, προ καιρού, εκμυστηρευθεί ότι συνομίλησε με τον Θεό, ο οποίος, μολονότι παντογνώστης και παντοδύναμος, δεν είχε, δια την ημετέραν σωτηρίαν, να του υποδείξει κάτι διαφορετικό πέρα από τον γνωστό και δοκιμασμένο μνημονιακό μονόδρομο που με τόση αφοσίωση και συνέπεια ακολουθεί.

Σ’ εκείνη λοιπόν τη συνάντηση – συνομιλία, ή σε κάποιαν άλλη, επ’ αυτού δεν μπορώ να είμαι απολύτως ακριβής, ο Θεός, εκτός των άλλων, υπέδειξε στον κ. Σαμαρά να δοκιμάσει, όπως ο ίδιος κάποτε δοκίμασε, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, την πίστη του Αβραάμ ζητώντας του να θυσιάσει τον μονάκριβο γιο Ισαάκ, την πίστη των άλλων δύο (μέχρι πρότινος) κυβερνητικών εταίρων, δηλαδή των κ. κ. Βενιζέλου και Κουβέλη. Δεν είμαι σε θέση να σας πληροφορήσω ειδικότερα αν του υπέδειξε και τον συγκεκριμένο τρόπο αυτής της δοκιμασίας, ή αν η επιλογή να κλείσει η Ε.Ρ.Τ. ήταν εν τέλει ιδέα του κ. Σαμαρά και των εξ απορρήτων συμβούλων και συνεργατών του.
Εν τω άμα και θάμα λέει ο λαός. Μία (ακόμα) Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου –ξέρετε, απ’ αυτές που, σύμφωνα με το Σύνταγμα, θεσπίζονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις (το πότε συντρέχουν αυτές το κρίνει αποκλειστικά ο πρωθυπουργός με το επιτελείο του, ούτε καν το υπουργικό συμβούλιο δεν ερωτάται)- και ένα απλό νεύμα στον εν πλήρει ετοιμότητι κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Κεδίκογλου για να αναγγείλει, με το γνωστό, όλο συστολή, ύφος, το μαντάτο. Έπονται οι αντιδράσεις (των υπό δοκιμασίαν) που θα δηλώσουν με τον πιο σαφή τρόπο αν και πόση πίστη υπάρχει των έχουν οι κυβερνητικοί εταίροι στο κοινό πεπρωμένο.

Και ιδού τα αποτελέσματα (της δοκιμασίας): Ο μεν κ. Βενιζέλος απέδειξε ότι παραμένει βαθύτατα πιστός, προσφέροντας μάλιστα στο (συγκυβερνητικό) θυσιαστήριο ό, τι απόμεινε από το πάλαι ποτέ ακμαίο και δεδοξασμένο Κίνημα, ο δε κ. Κουβέλης, μόλις συνήλθε από το σοκ, όχι τόσο της –γνωστής άλλωστε- κυβερνητικής απόφασης αλλά της (δημοσκοπικά συνομολογημένης) φθοράς του κόμματός του, ως άλλος Πέτρος (από τους πιο αγαπητούς, ως γνωστόν, μαθητές του Ιησού), ηρνήθη τρις την πίστη του και εν θυμώ απήλθε, ή, για ευθυμήσουμε και λίγο, πήρε, σαν τον Αντωνάκη της παλιάς ελληνικής ταινίας, το καπελάκι του κι έφυγε προς την ελευθερία. Απαρηγόρητος ο κ. Μπίστης…

Έτσι η συγκυβέρνηση έμεινε πια με δύο κολόνες που, ωστόσο, βαστούν γερά το κυβερνητικό οικοδόμημα. Διεμήνυσε δε (η νέα συγκυβέρνηση) όπου δει ότι, και με τη νέα της σύνθεση και μορφή, μπορεί, με την ίδια επιδεξιότητα και αποτελεσματικότητα που είχαν επιδείξει οι προηγούμενοι, να διεκπεραιώσει την ύπατη αποστολή της. Ας μην ανησυχούν λοιπόν.
Πολλαπλό και κεφαλαιοποιημένο το όφελος για τον κ. Σαμαρά (και όχι μόνο) από το εν λόγω εγχείρημα – πείραμα.

Ενδεικτικά και μόνο να σημειώσουμε: πρώτον, σεβάσθηκε και ακολούθησε τη θεία υπόδειξη – εντολή, αποδεικνύοντας έτσι τη δική του πίστη. Δεύτερον, δοκιμάζοντας την πίστη των εταίρων του, έμαθε ποιόν να εμπιστεύεται και να συνεταιρίζεται  μαζί του για το κοινό καλό εννοείται και τρίτον δεν γλίτωσε μόνο τον τόπο από την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Ε.Ρ.Τ., αλλά και ο ίδιος από τον μπελά της ΔΗΜΑΡ που ναι μεν συμφωνούσε και υπερψήφιζε τελικά ακόμα και τα πιο δύσπεπτα μέτρα, μαγειρεμένα από τα χεράκια της τρόικας, αλλά, κάθε φορά, χρειαζόταν να του το βγάλει (του κ. Σαμαρά) κυριολεκτικά από τη μύτη.

Συνοψίζοντας, δεν ξέρω πόσο πειστική σας φάνηκε η μαρτυρία μου για τον πραγματικό λόγο που οδήγησε στο κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ., πλην όμως, αυτό που δεν μπορεί σοβαρά να αμφισβητηθεί είναι, ότι η πίστη είναι χρήσιμο για όλους ή τουλάχιστον γι’ αυτούς που σε οποιοδήποτε επίπεδο συναλλάσσονται, κάπου κάπου και με διάφορους τρόπους, να τίθεται υπό δοκιμασίαν.

Όταν, πάντως (η πίστη) υπάρχει, πραγματικά και αποδεδειγμένα, σώζει τον πιστό. Έτσι αυτός συγκεντρώνει τις αναγκαίες και βασικές προϋποθέσεις ώστε να εξασφαλίζει, εκτός από τη Βασιλεία των Ουρανών, και κάποιους –κάθε άλλο παρά καταφρονητέους- καρπούς της επίγειας ζωής.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)
29/06/2013