Η απεργία των εκπαιδευτικών

Απεργία-ΠΑΙΔΕΙΑ(Του Λευτέρη Κατιρτζόγλου 
Αναπλ. Πρόεδρος ΑΔΕΔΥ Σερρών)
«Δεν είναι δυνατόν να γίνονται απεργίες μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις!
Δεν σκέφτονται τους μαθητές, δεν συμμερίζονται  τις αγωνίες των γονιών  οι εκπαιδευτικοί;» λένε καθημερινά δημοσιογραφικά και  κυβερνητικά παπαγαλάκια.Ηταν Μεγάλη Πέμπτη  που ψήφισαν αιφνιδιαστικά χωρίς καμία διαβούλευση το νομοσχέδιο για τις αλλαγές (μείωση εκπαιδευτικού προσωπικού) στην παιδεία.
Κατηγορώντας εκπαιδευτικούς και  αντιπολίτευση δήλωσε μεταξύ άλλων  ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «..η κυβέρνηση βάζει πάνω απ’όλα το κοινωνικό συμφέρον…»
Ευτυχώς λοιπόν υπάρχει η υπεύθυνη κυβέρνηση που σκέφτεται και νοιάζεται για τους νέους και βάζει πάνω απ’όλα την κοινωνία.
Για την κοινωνία δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά.
Την βιώνουν αυτήν την προτεραιότητα της κυβέρνησης στο σύνολο τους σχεδόν οι
πολίτες με την συνεχή φοροληστεία εισοδημάτων και περιουσιών και ακόμη πιο έντονα το 1.500.000 των ανέργων, οι 400.000και πλέον οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο, τα 3.500.000 συνανθρώπων μας που ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας, οι άστεγοι, τα υποσιτιζόμενα παιδιά, οι συνταξιούχοι που περιμένουν στις ουρές στα νοσοκομεία με τις ώρες στον ΟΠΑΔ για μια θεώρηση βιβλιαρίου.
 
Ας δούμε λοιπόν πως έχει δείξει έμπρακτα αυτή η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τους νέους και τα προβλήματα της παιδείας μέσα από την πολιτική που εφαρμόζει.
Η  σχολική χρονιά λοιπόν που φεύγει βρήκε:
    Τον μισθό του  εκπαιδευτικού μειωμένο κατά 40% σε σχέση με δυο χρόνια πριν.
Ο μισθός δε του νεοδιοριζόμενου(αν ποτέ) εκπαιδευτικού διαμορφώθηκε λίγο πάνω από τα 600 ευρώ! Αντιστοιχεί στο 31% του αντίστοιχου Γερμανού και στο 19% του μισθού που παίρνει ο εκπαιδευτικός στο Λουξεμβούργο!
   Πετσόκοψαν τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων πάνω από 50% ( στο 2,2% του ΑΕΠ μειώθηκαν οι δαπάνες για την παιδεία) με αποτέλεσμα:
       -Σχολεία χωρίς θέρμανση, με παιδιά υποσιτιζόμενα κυρίως στα μεγάλα αστικά   κέντρα.
        -Έκλεισαν τα αθλητικά σχολεία σε μια νύχτα και άφησαν τα μουσικά σχολεία χωρίς μουσικούς να υπολειτουργούν.
        -Χάθηκαν χιλιάδες ώρες διδασκαλίας κενά που δεν συμπληρώθηκαν γιατί το υπουργείο «αδυνατούσε» να κάνει προσλήψεις.
        -Εκατοντάδες παιδιά με κινητικά προβλήματα αλλά και χιλιάδες παιδιά απομακρυσμένων χωριών έχασαν ημέρες διδασκαλίας γιατί η κυβέρνηση δεν πλήρωνε τους μεταφορείς και οι γονείς  αδυνατούσαν να πληρώσουν τα κόμιστρα.
       -Κόψανε την ενισχυτική διδασκαλία σε μια χρονιά που πολλοί γονείς όχι φροντιστήρια δεν είχαν να πληρώσουν αλλά ούτε θέρμανση.
Τον δε Απρίλιο, ένα σχεδόν μήνα πριν την λήξη της χρονιάς, σε ένα κρεσέντο επικοινωνιακής πολιτικής  ανακοινώνουν την έναρξη της ενισχυτικής διδασκαλίας σε περιορισμένα σχολεία μέχρι την έναρξη των εξετάσεων!
Εκτός των  άλλων η κυβέρνηση πέτυχε μια  τρομακτική πρωτιά.
Να φτάσει η ανεργία στους νέους 25-35 ετών στο 64%!
Πολλοί από  αυτούς είναι κάτοχοι πανεπιστημιακών  πτυχίων μεταπτυχιακών και διδακτορικών στους οποίους έχει επενδύσει και δαπανήσει για την μόρφωση τους το κράτος χιλιάδες κατά άτομο.
Εγκαταλείπουν απελπισμένοι την χώρα, την ίδια ώρα που  η κυβέρνηση αγωνιά για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις!
Και θα κάνει  τις εξετάσεις στην ώρα τους με οποιοδήποτε κόστος γιατί σκέφτεται 
τους νέους  και την αγωνία των γονιών!
Η υποκρισία  σε όλο της το μεγαλείο.
Στόχος του επιπρόσθετου δίωρου δεν είναι φυσικά να δουλέψουν λίγο παραπάνω οι  εκπαιδευτικοί για την καλύτερη λειτουργία του σχολείου.
Οι συγχωνεύσεις σχολείων μέσα από τις οποίες προβλέπεται 1,5 τμ ανά μαθητή σε κάθε τάξη(την ώρα που ο σταβλισμός των αμνοεριφίων προβλέπει 2 τμ.) και το επιπλέον  δίωρο ανά βδομάδα θα περιορίσουν κατά 10.000 τουλάχιστον τις θέσεις των εκπαιδευτικών, 4.000 τουλάχιστον θα μετακινηθούν  και κάποιοι θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν οικογένειες και να νοικιάσουν δεύτερο σπίτι.
Στόχος είναι  η  δημιουργία «πλεονάζοντος προσωπικού».
Όσο για τους «τεμπέληδες εκπαιδευτικούς» σε αντίθεση με την κυβέρνηση και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ που όταν μιλάμε για το δημόσιο ξεχνάνε πάντα τα επίσημα στοιχεία, η αντίστοιχη έκθεση του Ο.Α.Σ.Α. καταδεικνύει την πραγματικότητα. 
 
Οι εβδομαδιαίες διδακτικές ώρες του Έλληνα εκπαιδευτικού είναι 18,5 για τους καθηγητές έναντι 18,4 του μ.ο των χωρών της Ε.Ε. και δεν είναι οι συνολικές ώρες που εργάζεται ο εκπαιδευτικός.
Πέρα από αυτές υπάρχουν και οι διαθέσιμες ώρες στα πλαίσια της λειτουργίας του σχολείου όπως διοικητικές και άλλες εργασίες που είναι 33ώρες την βδομάδα  στην Ελλάδα  με 29,5 τον μέσο όρο της ευρωπαϊκής ένωσης, όπως επίσης και οι συνολικές ώρες απασχόλησης που συμπεριλαμβάνουν και τις ώρες που απαιτούνται για την
προετοιμασία του μαθήματος  για διαγωνίσματα, εξετάσεις που φέρνουν το συνολικό χρόνο εργασίας και απασχόλησης και πέραν του 40ωρου.
 
Πολλοί εκπαιδευτικοί πέραν  των συμβατικών τους υποχρεώσεων  αφιερώνουν ώρες σε δωρεάν φροντιστήρια σε προγράμματα περιβαλλοντικά, πολιτιστικά, αθλητικά
 τα Σαββατοκύριακα.
 
Η κυβέρνηση βέβαια κατά την προσφιλή τακτική της συκοφαντώ-ψευδολογώ-απαξιώνω-απολύω-ξεπουλάω, προσπαθεί την αντίδραση γι αυτά τα χάλια στην παιδεία να την ξεπεράσει προβάλλοντας μόνο το δίωρο:
  -«Κοιτάξτε τους τεμπέληδες εκπαιδευτικούς που αντιδρούν σε δυο ώρες παραπάνω διδασκαλία την εβδομάδα!»
 
Το θέμα λοιπόν δεν είναι ποια θα είναι η στάση της κυβέρνησης.
Αυτή τουλάχιστον για όσους  δεν βλέπουν ακόμη μέσα από  παραμορφωτικούς κομματικούς  και  μιντιακούς καθρέφτες είναι δεδομένη.
Υποτέλεια στην βούληση  και τις  καταστροφικές  απαιτήσεις των δανειστών  με οποιοδήποτε κόστος για την  κοινωνία και την χώρα.
Το δηλώνουν καθημερινά: «θα τηρήσουμε απαρέγκλιτα τους όρους του μνημονίου και τις δεσμεύσεις μας».
Το ζητούμενο είναι ποια θα είναι η στάση των γονιών των νέων της κοινωνίας.
Το δίλημμα γι’ αυτούς δεν είναι αν θα γίνουν οι εξετάσεις φέτος στις 17 η στις 25 του Μάη  αλλά ποια θα είναι η προοπτική, ποιο θα είναι το μέλλον αυτών των παιδιών όταν σε λίγα χρόνια πάρουν το πτυχίο τους.
Αν θα βρουν δουλειά και αν θα μπορούν να ζούνε αξιοπρεπώς από  την εργασία τους
Υπάρχει μια αντίφαση στην συμπεριφορά μας σαν γονείς σχετικά με την εκπαίδευση και το μέλλον των παιδιών μας που γίνεται πιο έκδηλη μέσα στην κρίση.
Κάνουμε τα πάντα για να τα σπουδάσουμε (θα μπορούμε πλέον άραγε;)
Σε κράτος με δημόσια δωρεάν εκπαίδευση  πληρώνουμε φροντιστήρια, πανεπιστήμια, κάνουμε δεύτερες δουλειές για να τους δώσουμε την προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον.
Πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάζουμε το δένδρο και να δούμε το βουνό.
Να σταματήσουμε να βλέπουμε μόνο το πτυχίο και να αδιαφορούμε για το μέλλον τους.
Το μέλλον όμως που προδιαγράφουν στους νέους είναι αυτό της ανεργίας, της εργασίας των 300-600 ευρώ που θα κερδηθεί στην αρένα της αγοράς, της μετανάστευσης.
   
Αν πραγματικά θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για την νέα γενιά πρέπει να συστρατευτούμε σήμερα με τον αγώνα των εκπαιδευτικών,αύριο στον αγώνα των εργαζομένων στα νοσοκομεία(για να έχουμε δωρεάν περίθαλψη την οποία πληρώνουμε αδρά με φόρους και εισφορές) στον αγώνα των εργαζόμενων στον ΟΠΑΔ την ώρα που περιμένουμε στις ουρές για μια υπογραφή και αυτοί καταληστεύουν τις εισφορές και τα συνταξιοδοτικά μας ταμεία.
Αγωνιζόμαστε με αυτούς για μας.
Γιατί δικά μας είναι τα σχολεία τα νοσοκομεία τα ασφαλιστικά ταμεία.
 
Ο αγώνας για την παιδεία πρέπει είναι ένας αγώνας για την αξιοπρέπεια.
Και η αξιοπρέπεια πλέον δεν χαρίζεται μονάχα κατακτιέται.
Ο κόσμος είναι αυτός που μπορεί και έχει την δύναμη να αλλάξει  την κατάσταση.
Ο  μόνος δρόμος πλέον είναι εκείνος που προτάσσει πρώτα το συμφέρον της κοινωνίας και του κόσμου, σε ρήξη και αντίθεση με εκείνον της κυβέρνησης που υιοθετεί τον εκβιασμό: πρώτα οι δανειστές και μετά η κοινωνία.
Ο δρόμος όμως αυτός πρέπει να είναι γεμάτος από εκπαιδευτικούς, νέους, γονείς, εργαζόμενους, άνεργους.
Ειδάλλως κανένα πτυχίο καμιά θυσία δεν θα έχουν αντίκρισμα.