Η εικόνα ντροπής του αστυνομικού στη Λέσβο

Η εικόνα ντροπής του αστυνομικού στη Λέσβο

Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι, και καλό Σαββατοκύριακο.

 Σήμερα είπα να αποφύγω την αναφορά σε άλλα ζέοντα θέματα της επικαιρότητας για να περιοριστώ στο πασίγνωστο πια και σε κάθε περίπτωση άθλιο περιστατικό της Λέσβου. Παραδίνω λοιπόν στην κρίση και τα δικά σας σχόλια το ακόλουθο σχόλιό μου:

Η εικόνα ντροπής με τον νταή αστυνομικό να κλωτσάει εν ψυχρώ τον πρόσφυγα στη Λέσβο, η οποία έκανε το γύρο του κόσμου -η σύγχρονη τεχνολογία μας παρέχει, ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτή τη δυνατότητα-, ήταν η αφορμή για το μικρό αυτό σημείωμα.

Μπορεί λοιπόν ο άνθρωπος να εκπόρθησε στρατηγικής σημασίας οχυρά στην επιστήμη, τη φιλοσοφία, τις τέχνες κ.λπ., πλην όμως υπάρχουν ζητήματα, πολύ απλά μερικές φορές, στα οποία οι απαντήσεις που έδωσε ανάγονται στο απώτατο παρελθόν του, όταν ακόμα δηλαδή το σώμα του δεν είχε πάρει οριστικά την όρθια στάση.

Ο εν λόγω αστυνομικός, που, σημειωτέον, ορκίστηκε να φυλάττει πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους της πολιτείας και να είναι αρωγός του συνανθρώπου του, αμειβόμενος γι’ αυτό από το υστέρημα ενός λαού σακατεμένου κυριολεκτικά από την πρωτοφανή και πολύπλευρη κρίση, θεώρησε λοιπόν ότι το –μάλλον καλογυμνασμένο- πόδι του, εκτός από το να στηρίζει (μαζί με το άλλο) το σώμα του και να κινείται, μπορεί να σημαδέψει άνετα κι έναν δυστυχή και ανυπεράσπιστο πρόσφυγα, που –ποιος ξέρει γιατί- δεν του γέμιζε το μάτι.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο επίορκος αυτός αστυνομικός δεν έκανε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από το να μιμηθεί τα γαϊδορομούλαρα, όταν για κάποιο λόγο -πολύ πιο σοβαρό πάντως απ’ αυτόν που μπορεί να επικαλεστεί ο ίδιος για να τα μιμηθεί- τσινάνε και αλίμονο σ’ αυτόν που θα γίνει στόχος τους.

Δεν ξέρω πώς θα αντιμετωπιστεί από τις αρμόδιες αρχές το θλιβερό αυτό περιστατικό. Ελπίζω σύμφωνα με τις επιταγές των κειμένων νόμων. Το πρόβλημα ωστόσο είναι πολύ σοβαρότερο και αφορά το πότε και πώς η πολιτεία θα δώσει σε κάποια όργανά της να καταλάβουν επιτέλους τον ρόλο και την ευθύνη τους στην κοινωνία.

Ξεκινώντας από τα στοιχειώδη, δηλαδή από το ποια είναι (ή δεν μπορεί να είναι) η χρήση, όχι μόνο του υπηρεσιακού τους περιστρόφου, που μερικές φορές κι αυτό αφηνιάζει, αλλά και των σωματικών οργάνων τους.

Πώς, με άλλα λόγια, δεν θα φτάσουν στο έσχατο σημείο πολιτισμικής και ηθικής κατάπτωσης να μεταβληθούν σε αφηνιασμένα γαϊδαρομούλαρα.