Και ο έρωτας;

Και ο έρωτας;

κι ο έρωτας-2014-05-10_191738(σκέψεις για την πόλη με αφορμή μια φράση γραμμένη σε τοίχο)

της Ειρήνης Μυλωνά,

[Δικηγόρου, Υποψ. Δημοτικής συμβούλου με τη Διάβαση Πεζών στο Δήμο Σερρών]

Μυλωνά ΕιρήνηΠάει, πέρασε εκείνη η εποχή που συνωστιζόμασταν όρθιοι στα σταντάκια με τη δυνατή μουσική, ο Θεός να την κάνει, πληρώναμε πανάκριβα τα ποτά μας και γυρίζαμε στα σπίτια μας άδειοι. Έτσι διασκεδάζαμε, έτσι συναντιόμασταν, έτσι ερωτευόμασταν. Και τώρα; Αρχίζουμε να αισθανόμαστε καθαρότερα την ανάγκη μας να μιλήσουμε. Να κοιταχτούμε κατάματα, να μάθουμε τι σκέφτεται ο διπλανός μας, να παρατηρήσουμε το εγκαταλελειμμένο αρχοντικό στη γειτονιά μας.

Ήταν πάντοτε εκεί, πίσω απ’ τον χορταριασμένο φράχτη και τους κισσούς, θυμόμαστε που ήμασταν παιδιά και μας έκαιγε η επιθυμία να το εξερευνήσουμε, όμως μας κράταγε πίσω η συμβουλή της μαμάς. Και τώρα αναδύεται ξανά. Μαζί με το πάρκο όπου ξανακαθίσαμε μετά από χρόνια, γιατί δεν άντεχαμε κάποιο απόγευμα να γυρίσουμε σπίτι. Μαζί με την βρύση που αναζητήσαμε στη μικρή πλατεία  όταν δεν είχαμε ψιλά να αγοράσουμε νερό.

Βέβαια, δεν είναι πάντα εύκολα τέτοια ταξίδια, σ’ επαναφέρει απότομα στην πραγματικότητα το αυτοκίνητο που ανέβηκε στο πεζοδρόμιο για να σταθμεύσει και σου έκοψε το δρόμο. Θες να θυμώσεις, δε βρίσκεις νόημα, το ίδιο θα συμβεί και παρακάτω, ξανά και ξανά. Το σπασμένο πλακάκι που πατάς κάθε φορά και βρέχεις τα παπούτσια σου, η τρύπα στο δρόμο, όπου θα σκοντάψεις και σήμερα. Ο πεζόδρομος που πέρασες για να ξεσκάσεις κι έφυγες με ένα πλάκωμα χειρότερο, τόσο σπρωξίδι στο στενό πέρασμα ανάμεσα στα τραπεζάκια, τόσες φωνές και φασαρία, μα ούτε μια καλημέρα, ούτε ένα χαμόγελο.

Είπες να φτιάξεις το ποδήλατο, ούτε λόγος γι’ αυτοκίνητο με τέτοια κρίση, μια εβδομάδα κυκλοφόρησες και το ξανακλείδωσες στην αποθήκη. Είχες ακούσει στην τηλεόραση τους τοπικούς άρχοντες να λένε για ποδηλατοδρόμους. Έψαξες αρκετά, βρήκες ελάχιστους, σκέφτηκες πως θα λέγαν γι’ άλλη πόλη και μπερδεύτηκες. Ύστερα σου πέρασε απ’ το μυαλό πως μπορεί και να σε κοροϊδεύουν. Θέλησες πάλι κάτι να πεις. “Πού;”, “σε ποιον;”, αναρωτήθηκες και σώπασες ξανά. Εδώ δεν τολμάς να μιλήσεις για το νερό. Μπαίνεις κάθε φορά στο σπίτι και κοιτάς μ’ αγωνία τη βρύση μήπως και στο κόψανε. Άκουσες και γι’ αυτό στην τηλεόραση, είπαν τα επίσημα χείλη ότι είναι φθηνό το νερό κι όλοι οι πολίτες ζητωκραυγάζουν από χαρά. Μα εσύ έχεις ν’ ακούσεις ζητωκραυγές σ’ αυτή την πόλη από το Euro. Τότε χαιρόσουν κι εσύ, σήμερα δεν θυμάσαι το λόγο.

Και τι θέλεις τώρα για να χαρείς; Το καλοκαίρι που έρχεται να μην το περάσεις όπως τ’ άλλα. Ξέρω, θα ‘θελες ταξίδια και ακτές, ίσως να μην ξεχνάς ακόμα τα κοκτέιλ και τα μπαράκια των νησιών που σε φιλοξενούσαν πριν χάσεις τη δουλειά σου ή όσο ήσουν φοιτητής.

Δες το καθαρά. Κανείς δεν είναι πια ο ίδιος. Οι μόνοι ίδιοι κι απαράλλαχτοι είναι οι υποκριτές, που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν θέση ανάμεσά μας. Αυτό που αλλάζει μέσα σου, αυτό που βλέπεις γύρω σου, έλα να του δώσουμε μορφή, όλοι μαζί αυτή τη φορά.  Να στήσουμε τη δική μας γιορτή.  Χωρίς καρέκλες πλαστικές, χωρίς πολιτευτές να μας χτυπούν στην πλάτη. Η δική μας γιορτή είναι για όλους και τα τραγούδια μιλούν στην καρδιά μας. Συναντιόμαστε σε δρόμους ανοιχτούς και στεκόμαστε να κοιταχτούμε. Δεν κρατάμε μυστικά, ούτε βρισκόμαστε πίσω από κλειστές πόρτες. Να πάρουμε στα χέρια μας τον κόσμο μας, να πάψουμε να σωπαίνουμε, ν’ αναλάβουμε δράση και να φτιάξουμε ένα άλλο σκηνικό στ’ αυριανά παιδιά, για να ζήσουν τις δικές τους περιπέτειες. “Κι ο έρωτας;”, θα μου πεις. “ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο”, έχει απαντήσει ήδη ο ποιητής. Όμως, το ξέρω, εμείς θα τα καταφέρουμε να γνωριστούμε αληθινά.