Λεφτά (για πέταμα) υπάρχουν

lefta yparxoynΣύμφωνα με την απόφαση της Διακομματικής Επιτροπής, φέτος θα διανεμηθούν 7 εκατομμύρια ευρώ, από περίπου 9,5 εκατομμύρια που δόθηκαν το 2009, ενώ ο διαμερισμός θα γίνει κατά κύριο λόγο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2009 και όχι των τελευταίων βουλευτικών εκλογών του 2012.Συγκεκριμένα, από τα 7 εκατομμύρια ευρώ, το 50% θα διατεθεί με βάση τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2009, το 10% με βάση τις βουλευτικές του 2012, ενώ το υπόλοιπο 40% θα διατεθεί μετά τις ευρωεκλογές με βάση το αποτέλεσμά τους. Το 60% της επιχορήγησης θα εκταμιευτεί άμεσα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα πάρουν 1 εκατομμύρια παραπάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δάνειο από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

            Τι σημασία έχει για τους συγκυβερνώντες το γεγονός ότι τα πρώην μεγάλα κόμματα που εκπροσωπούν -το ένα εξ αυτών, δημοσκοπικά τουλάχιστον, πνέει τα λοίσθια- είναι πια μικρά (το ομολόγησε δημόσια κι η κ. Ντόρα Μπακογιάννη όσον αφορά το δικό της κόμμα). Τι σημασία έχει επίσης το γεγονός ότι αμφότερα χρωστούν τα μαλλιοκέφαλά τους στις τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεία, στους εργαζομένους. (Αφήστε τα χρέη τους στον λαό από ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και όχι μόνο).

Το ανέκαθεν και επιλεκτικά γενναιόδωρο ελληνικό κράτος (τους), την ώρα που κοντεύει να φορολογήσει και τον όχι και τόσο καθαρό αέρα που αναπνέουμε, την ώρα που έχουν ανατραπεί όλα τα δεδομένα και η κοινωνία βρίσκεται σε απορρύθμιση, για να μην πω σε αποσύνθεση, μπορεί και βρίσκει περίσσεια (για πέταμα πείτε καλύτερα) λεφτά για να τους τα ξαναμοιράσει, γιατί δύσκολα, λέει, τα βγάζουν πέρα με τόσες ανάγκες που αντιμετωπίζουν. Σαν να πρόκειται για την πατρική (τους) περιουσία. Και μάλιστα η μοιρασιά γίνεται με τρόπο που τα ποσά που παίρνουν κάθε άλλο παρά αντιστοιχούν στη σημερινή τουλάχιστον κοινοβουλευτική τους δύναμη.

Εννοείται ότι αν στη θέση των κομμάτων αυτών βρισκόταν ένας απλός πολίτης, βεβαρημένος με τόσες οφειλές, ανεξαρτήτως ύπαρξης ή βαθμού πταίσματος, προ πολλού θα απολάμβανε τις υπηρεσίες κάποιου (α)φιλόξενου σωφρονιστικού καταστήματος της χώρας. Συντροφιά με καταδικασμένους για ιδιαιτέρως ατιμωτικά εγκλήματα. Και όμως τα κόμματα αυτά όχι μόνο δεν φιλοτιμούνται να πληρώσουν τα χρωστούμενα, έστω ένα μέρος, αλλά παίρνουν κι άλλα. Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι (συν)διαχειρίζονται τις τύχες μιας ολόκληρης χώρας, για το κατάντημα της οποίας οι ευθύνες τους είναι κολοσσιαίες και απαράγραπτες.

Αλλά, τι λέω, στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον κακομαθημένο -και γι’ αυτό καλά να πάθει- πολίτη που την εποχή των παχιών αγελάδων τα έτρωγε μαζί με τον γνωστό μελίρρυτο εγγονό του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου. Εδώ πρόκειται για την ενίσχυση των πυλώνων του δημοκρατικού μας οικοδομήματος, όπως εκ παραδόσεως και χάριν ευφημισμού αποκαλούνται τα κυβερνητικά (γιατί τα μικρότερα, όπως είχε αποφανθεί κάποτε ο πρώην πρωθυπουργός και εκ των αρχιτεκτόνων της ισχυρής Ελλάδας κ. Κώστας Σημίτης, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα το αξιόλογο στη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος!) πολιτικά κόμματα.

Επομένως απαιτείται και φυσικά δικαιολογείται (από οικονομικής, νομικής, ηθικής κ.λπ. απόψεως) πλήρως διαφορετική και σκανδαλωδώς ευνοϊκή μεταχείριση. Δηλαδή ακώλυτη μεταφορά δημόσιου χρήματος που, εκόντες άκοντες, το εισφέρουν από το υστέρημά τους οι δεινώς δοκιμαζόμενοι πολίτες στα σχεδόν πάντα άδεια κομματικά ταμεία. «Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων», για να θυμηθούμε τον Αθηναίο ρήτορα Δημοσθένη (Α΄ Ολυνθιακός 20).

Λεφτά λοιπόν υπάρχουν, όπως θα έλεγε κι ο ήδη δριμύτατα επελαύνων (ενθουσιάζοντας έτσι τον άσπονδο φίλο και διάδοχό του στην ηγεσία του Κινήματος κ. Ευάγγελο Βενιζέλο), τον τελευταίο καιρό, πρώην (μοιραίος) πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου στην πολιτική σκηνή. (Να εικάσουμε, επί τη ευκαιρία, ότι η πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ήταν τόσο σύντομη ή, αφού βάλει τάξη στα του ΠΑΣΟΚ, θα επανακάμψει στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα για να διαδώσει και πάλι,  ανά την οικουμένη, της γνώσης του τα φώτα;).

Αλλά, είπαμε, τα λεφτά υπάρχουν για να αιμοδοτούν το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόν και ήδη εν πλήρει παρακμή περιελθόν πολιτικό και κομματικό σύστημα. Όχι πάντως για τις στοιχειώδεις ανάγκες των πολιτών που, παρά την πολυδιαφημισμένη και πολύφερνη έξοδό μας στις αγορές του κόσμου, συνεχίζουν με αμείωτο ρυθμό να ενισχύουν τις τάξεις των νεόπτωχων.

Αν, με τέτοια καμώματα, νομίζουν οι συγκυβερνώντες ότι προστατεύουν την αξιοπιστία τους, πολύ δε περισσότερο, ότι υπηρετούν την αναγκαία εξυγίανση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, τότε πλανώνται πλάνην οικτράν. Όσο για την προώθηση του δημόσιου συμφέροντος, ούτε συζήτηση.

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο τελικός λόγος ανήκει στους πολίτες. Στην καθημερινή τους δράση και βέβαια στην ψήφο τους. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι αν και κατά πόσο, στις επικείμενες εκλογές, θα τη διαχειριστούν με τη μεγαλύτερη δυνατή περίσκεψη.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ 

(nicfalag@yahoo.gr)

 01/05/2014