ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ: Μια εμβληματική μορφή του νομικού και δικηγορικού κλάδου

ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ: Μια εμβληματική μορφή του νομικού και δικηγορικού κλάδου

Ο Λεόντιος Τριανταφυλλίδης ή Λεόντιος (έτσι χωρίς τη συνοδεία του επωνύμου, ως περιττού), και για τους απλούς ανθρώπους, Λιόντης, όταν εγώ πήγα στο γραφείο του ως ασκούμενος, αρχές δεκαετίας του ’80, ήταν ήδη από τους παλιότερους δικηγόρους στο Πρωτοδικείο Σερρών και, για άλλη μία ακόμα θητεία, Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Σερρών.

Για όσο διάστημα έμεινα στο γραφείο του, γιατί μεσολάβησε και συνέπεσε εν μέρει η στρατιωτική μου θητεία, αλλά και αργότερα, ως δικηγόρος πια, που τον επισκεπτόμουν, όταν είχα κάποιο δύσκολο θέμα, μαθήτευσα κοντά του, κάτι για το οποίο αισθάνομαι ιδιαίτερη ικανοποίηση αλλά και υποχρέωση προς τον δάσκαλο και συνάδελφο Λεόντιο.

Άρτια καταρτισμένος νομικός, όσο λίγοι, όχι μόνο για την εποχή του, αλλά και με πλούσια πείρα, χειριζόταν τις υποθέσεις του, μικρές ή μεγάλες, με άκρα επιμέλεια και βαθύτατο αίσθημα επιστημονικής και επαγγελματικής ευθύνης. Γι’ αυτό και η πελατεία του ήταν πολυπληθής, διαταξική και ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Πίστευε ακράδαντα (και το εξέφραζε ποικιλοτρόπως) ότι, ως νομικός υπερασπιστής, επιτελεί  ύψιστο λειτούργημα. Και όντως το ετίμησε, ασκώντας το επί σχεδόν μισόν αιώνα κατά τρόπο υποδειγματικό και ανεπίληπτο.

Ο Λεόντιος δεν ήταν ο άκαμπτος αντίδικος που θα εξαντλούσε μέχρι τελευταίας ρανίδος όλα τα (βάσιμα και αβάσιμα) ένδικα μέσα και βοηθήματα που προβλέπει και παρέχει ο νόμος. Πάντα στάθμιζε σφαιρικά τα πράγματα και αναλόγως ενεργούσε. Γεμάτη πάντα η φαρέτρα του με βέλη για τη μάχη, αλλά δεν τα σπαταλούσε αφειδώς και ασκόπως. Εξαντλούσε όλα τα περιθώρια για ειρηνική και αμοιβαία επωφελή για τους αντιδίκους επίλυση της διαφοράς. Ποτέ πάντως εις βάρος των δικαιωμάτων και συμφερόντων του εντολέα του.

Φέρνω μπροστά τώρα που γράφω αυτό το σημείωμα – οφειλή στη μνήμη του, τη μορφή του:

Ψηλός, λεπτόκορμος, ευθυτενής, ξερακιανός, με λίγα μαλλιά, πάντα κομψά ντυμένος, ελαφρά χειμώνα καλοκαίρι, κάθεται στο με στοίβες από φακέλους γραφείο του και γράφει, διαβάζει ή μιλάει στο τηλέφωνο που κουδουνίζει κάθε λίγο και λιγάκι. Και συνήθως θα είναι κάποιος πελάτης που ζητάει πληροφορίες για την υπόθεσή του και όχι μόνο. Μερικές φορές είναι κάποιος, ίσως συνταξιούχος, που για να περάσει την ώρα του βρίσκει την ευκαιρία για να πιάσει κουβέντα. Ο Λεόντιος, από ευγένεια και λεπτότητα, αποφεύγει να τον διακόψει. Μερικοί πελάτες που περιμένουν δυσφορούν, αλλά αυτός όλο και θα βρει μια δικαιολογία.

Κάπου κάπου, εκεί που κάθεται, ανοίγει το πακέτο (άσσος σκέτος), βγάζει ένα τσιγάρο, το κόβει στη μέση, το βάζει σε μια μαύρη πίπα και με το σπίρτο το ανάβει. Τραβάει  μερικές βαθιές ρουφηξιές και γρήγορα το –μισό- τσιγάρο τελειώνει. Σε λίγο θ’ ανάψει το άλλο μισό… Σο ερώτημα γιατί το κόβει στη μέση, απαντούσε για να καπνίζει λιγότερα. Τώρα πόσο λιγότερα κάπνιζε με αυτόν τον τρόπο, είναι άλλο ζήτημα.

Όλα τα κείμενά του ο Λεόντιος τα έγραφε  με το χέρι (θυμάμαι εκείνα τα ψιλά αλλά καθαρά και ευανάγνωστα γράμματά του) και στη συνέχεια τα έδινε σε δακτυλογράφο για την καθαρογραφή. Ο ίδιος δεν έμαθε ποτέ γραφομηχανή. Οι υπολογιστές δεν είχαν εισβάλει ακόμα για να εκτοπίσουν δια παντός  χειρόγραφα  γραφομηχανές και καρμπόν…

Στο γραφείο του πρέπει να σημειώσω, δεν τηρούσε κανένα αρχείο και καμία τάξη. Ο ένας φάκελος πάνω στον άλλον σχημάτιζαν πύργους. Τοποθετημένοι, άλλοι πάνω στο γραφείο, όπως είπα παραπάνω, άλλοι μέσα και πάνω στη βιβλιοθήκη και άλλοι μέσα, αλλά και πάνω, σε ντουλάπες που βρίσκονταν στον προθάλαμο του γραφείου του. Ακόμα και πάνω σε καρέκλες, μάλλον προσωρινά, αλλά…

Ο καθένας θα αναρωτιόταν πώς βρίσκει άκρη, μπροστά σ’ αυτό το χάος, κάθε φορά που χρειάζεται να ψάξει κάτι. Και όμως, χωρίς δυσκολία και σε χρόνο μηδέν θα έλεγα, την έβρισκε την άκρη κι αυτό που ήθελε.

Όταν περπατούσε στον δρόμο, θαρρείς και πετούσε. Είχε ευκινησία και ταχύτητα εφήβου. Δεν κρατούσε τσάντα για τους φακέλους και τα χαρτιά του. Διπλωμένα στο χέρι ή παραμάσχαλα.

Ως Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου αντιμετώπιζε όλους τους συναδέλφους με ευγένεια και με προθυμία να βοηθήσει όπου χρειαζόταν και όπου μπορούσε. Ο Πρόεδρος, έλεγε, είναι σαν τη μάνα που αγαπάει, ανησυχεί και φροντίζει όλα τα παιδιά της. Και όταν δημιουργούνταν κάποιες διαφορές μεταξύ συναδέλφων, αυτός ενεργούσε ως ειρηνοποιός. Και σχεδόν πάντα το αποτέλεσμα ήταν αίσιο για όλους.

Αξίζει να σημειώσω ακόμα ότι για την ενίσχυση των εσόδων του Συλλόγου μας ως Πρόεδρος εισηγήθηκε και αποφασίστηκε από το σώμα ένα τέλος ειδικής εισφοράς, το λεγόμενο -προς τιμήν του- «λεοντιόσημο». Ισχύει μέχρι σήμερα.

Ο Λεόντιος ήταν γλαφυρός και απολαυστικός αφηγητής και αυτό που περιέγραφε νόμιζες ότι το βιώνεις κι εσύ. Δεν ενοχλούσε το ότι πολλές επαναλάμβανε (σχεδόν με τις ίδιες λέξεις) ιστορίες και περιστατικά που έζησε στα νιάτα του. Κάποια ειδύλλιο ή χαρακτηριστικές στιγμές από την πλούσια σε εμπειρίες και βιώματα δικηγορική του θητεία. καθώς και από τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση και την ΕΠΟΝ. Είχε δε βαθιά την αίσθηση του χιούμορ με το οποίο χρωμάτιζε συχνά τις αφηγήσεις του.

Κάθε χρόνο ο Σύλλογός μας, με δική του πρωτοβουλία και μέριμνα, διοργάνωνε σε κάποιο κέντρο διασκεδάσεως χορό και κοπή πίτας. Μιλάμε για γλέντι τρικούβερτο μέχρι πρωίας. Και το «πινικόν (από το πίνω οινοπνευματώδη ποτά) δίκαιον» έβρισκε εκεί την πλήρη και ουσιαστική εφαρμογή του. Και σήμερα γίνεται ο ετήσιος χορός, αλλά σε εντελώς άλλο κλίμα.

Ο Λεόντιος, για τις εκτός πόλεως μετακινήσεις του, χρησιμοποιούσε, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοι -δεν και πολλοί- το αυτοκίνητό του. Αλλά ο τρόπος που οδηγούσε ήταν μοναδικός. Πήγαινε τόσο σιγά, ακόμα και στην εθνική οδό, που εκνεύριζε αφάνταστα τους άλλους οδηγούς. Αλλά αυτός απτόητος και σταθερός στους δικούς ρυθμούς. Αφού, σου λέει, τηρούσε τον (μάλλον δικό του) Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, γιατί να ανησυχεί τι λένε οι άλλοι;

Όταν ήμουν ασκούμενος στο γραφείο του, αλλά και για ένα διάστημα μετά, τις ώρες που έλειπε, ερχόταν ένας, άνω των ογδόντα πέντε χρόνων, άντρας,  κοντακιανός, φαλακρός, με ροδοκόκκινα και χωρίς ούτε μία ρυτίδα στο πρόσωπο μάγουλα. Ήταν ο πεθερός του, ο συμπαθέστατος και αξέχαστος κυρ Γιώργος. Έδινε πληροφορίες (και από το τηλέφωνο) για το πού βρίσκεται ο Λεόντιος και πότε θα γυρίσει στο γραφείο. Το καλοκαίρι όταν πήγαινε διακοπές, ο κυρ Γιώργος τους πληροφορούσε ότι ο Λιόντης πήγε αλλα(γ)ή…

Λίγο μετά τη συνταξιοδότησή του ο Λεόντιος, άρχισε, δυστυχώς, να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και το χειρότερο σχετικά με τη μνήμη του. Έφυγε από τη ζωή περί τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Μια εμβληματική μορφή του νομικού και δικηγορικού κλάδου ήταν ο Λεόντιος Τριανταφυλλίδης. Έγραψε τη δική του ιστορία. Πλούσια και ενδιαφέρουσα σε κάθε περίπτωση. Και προπαντός διδακτική και ωφέλιμη για όσους τον γνώρισαν και μαθήτευσαν πλάι του. Σαν ένας από αυτούς, προσπάθησα, με το σημείωμα αυτό, να σκιαγραφήσω μερικές πλευρές της προσωπικότητά του. Όσο με βοηθάει η μνήμη και η γλώσσα. Δεν μπορώ να εκτιμήσω το αποτέλεσμα, Ωστόσο, αν μη τι άλλο, εξόφλησα ένα παλιό μου χρέος.

 ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ ([email protected])

10/01/2019