Λουκέτο στο ιστορικό καφέ-ουζερί “ΚΡΟΝΙΟ” των Σερρών

Λουκέτο στο ιστορικό καφέ-ουζερί “ΚΡΟΝΙΟ” των Σερρών

Λουκέτο στο ιστορικό καφε-ουζερι «ΚΡΟΝΙΟ» στην ομώνυμη πλατεία στο κέντρο της πόλης των Σερρών, από αύριο Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015.

Κρονιο-Σερρες-__20151031_1415105Η κρίση «χτύπησε» και το ιστορικό ουζερι, οδηγώντας το στο κλείσιμο για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το 2012) και στην ανεργία τους υπαλλήλους που απασχολούσε. Το κατάστημα είχε αρχικά κλείσει το 2012 οπου λειτουργούσε ως υπαίθριο καφέ-ουζερί, ενώ ο στεγασμένος χώρος ήταν κατάστημα ρούχων (LEMON). Μετά από δύο χρόνια (και αφού ναυάγησαν τα σχέδια της Διοίκησης του Γηροκομείου για την ανέγερση οικοδομής γραφείων, μετά τον αγώνα ευαισθητοποιημένων πολιτών και της εφημερίδας μας για την ιστορικότητα του χώρου) το 2014 θα ανακαινιστεί και θα αλλάξει διεύθυνση, λειτουργώντας ως ζαχαροπλαστείο και στη συνέχεια πριν ένα περίπου χρόνο επανήλθε ως καφε-ουζερί.

Η Ιστορία του καφενείου-κινηματογράφου

Το ιστορικό καφενείο εκμεταλλεύονταν από το 1913 οι Αφοι Καράμπελλα που κατάγονταν από τον Πύργο Ηλείας . Η ονομασία «ΚΡΟΝΙΟΝ» δόθηκε από αυτούς και παραπέμπει στον ομώνυμο λόφο που βρίσκεται βόρεια της Αρχαίας Ολυμπίας. Στη συνέχεια η εκμετάλλευση πέρασε στον Κώστα Χριστοδούλου, ιδιοκτήτη του ομώνυμου ζαχαροπλαστείου επί της Μεραρχίας. Δυσκολευόμενος ο ίδιος να διαχειριστεί και τα δύο καταστήματα έκανε πρόταση στον Περιστέρη Κωστόπουλο, να αναλάβει την εκμετάλλευση του καφενείου, ο οποίος και την αποδέχθηκε.

Ο Περιστέρης Κωστόπουλος αναλαμβάνοντας το καφενείο θεώρησε καλό να το μετονομάσει σε «Ομόνοια». Όμως οι σερραίοι εθισμένοι στην παλαιά ονομασία δεν έδειχναν ν’ ανταποκρίνονται στην αλλαγή που επιχείρησε ο νέος του ιδιοκτήτης. Έτσι σε μικρό χρονικό διάστημα ο Κωστόπουλος επανέφερε την ονομασία Κρόνιο η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα.

Πολύ γρήγορα καθιερώθηκε σαν ένα από τα καλύτερα καφενεία φέροντας γρήγορα και καλά κέρδη στον Περιστέρη Κωστόπουλο.

Γύρω στα 1925 έρχεται σε συμφωνία με την υπηρεσία ανταλλαξίμων όπου ανήκε το κτήμα και το αγοράζει με δόσεις. Το κτήμα περιελάμβανε το καφενείο και όλον τον περιβάλλοντα χώρο (την αλάνα του θερινού καφενείου).

Οι υπαίθριες θεατρικές παραστάσεις

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 – στα πλαίσια κυβερνητικής πολιτικής για την «ενίσχυση» του ελληνισμού των «νέων χωρών» – άρχισαν να καταφθάνουν στις Σέρρες, όπως και στις υπόλοιπες μεγαλουπόλεις της Μακεδονίας, διάφορα θεατρικά σχήματα των Αθηνών, αυτά που χαρακτηρίστηκαν μεταγενέστερα ως «μπουλούκια». Τα πρώτα θεατρικά σχήματα διέκρινα απ’ την αρχή τον υπαίθριο χώρο του Κρονίου ως τον καταλληλότερο για τις παραστάσεις τους με την προϋπόθεση της μερικής αναδιαμόρφωσης του χώρου αυτού. Έτσι στήθηκε μια πρόχειρη μάντρα στο χώρο του σημερινού κινηματογράφου, κατασκευάστηκε μια ξύλινη σκηνή στο χώρο της σημερινής οθόνης ενώ για καθίσματα χρησιμοποιήθηκαν σανίδια στηριγμένα σε γκαζοτενεκέδες.

φωτο απο το περιοδικο "ΓΙΑΤΙ" του Βασ.Τζανακάρη
φωτο απο το περιοδικο “ΓΙΑΤΙ” του Βασ.Τζανακάρη

Το πρώτο θεατρικό σχήμα έφερε το δεύτερο και σε λίγο καιρό ο ακάλυπτος χώρος του Κρονίου καθιερώθηκε – για τους καλοκαιρινούς μήνες- ως ο καλύτερος χώρος υποδοχής για τα περιφερόμενα θεατρικά σχήματα.
Εκτός όμως των θιάσων είχε ήδη αρχίσει με ιδιαίτερα γρήγορους και δυναμικούς ρυθμούς να αποκτά φίλους ο – βουβός για την εποχή εκείνη – κινηματογράφος. Ο Περιστέρης Κωστόπουλος δεινός επιχειρηματίας και με την διάθεση της συνεχούς διεύρυνσης των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, διαβλέποντας την ανταπόκριση του κόσμου κινήθηκε άμεσα. Έστησε ένα πανί στηριγμένο σε δύο κολώνες προς την πλευρά της Μεραρχίας και μ’ ένα – πρωτόγονο για τα σημερινά δεδομένα – μηχάνημα προβολής άρχισε να προβάλλει κινηματογραφικές ταινίες. Για την προβολή των ταινιών δεν υπήρχε χρηματικό αντίτιμο αλλά το κέρδος του ήταν μεγάλο αφού μ’ αυτόν τον τρόπο εξασφάλισε την καλύτερη δυνατή πελατεία για το καφενείο του.

Ο κινηματογράφος «Κρόνιον»

Η μεγάλη ανταπόκριση που έβρισκε στους σερραίους η τέχνη του κινηματογράφου τον ωθεί στην απόφαση να προχωρήσει στην ανέγερση κινηματογραφικής αίθουσας, αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τον προαύλιο χώρο του καφενείου του. Όμως η υλοποίηση αυτού του τόσο φιλόδοξου σχεδίου προϋπέθετε μεγάλα κεφάλαια, το οποία ο Περιστέρης Κωστόπουλος – παρά την πολύ καλή πορεία της δουλειάς του – δεν διέθετε. Έτσι συνεργάστηκε αρχικά με τον Νίκο Κασάπη και στη συνέχεια με τον Νίκο Κανάκη.

Πηγή: Εικονογραφημένη ιστορία των Σερρών του Βασίλη Ι. Τζανακάρη.
Πηγή: Εικονογραφημένη ιστορία των Σερρών του Βασίλη Ι. Τζανακάρη.

Την εργολαβία του νέου κινηματογράφου ανέλαβε ο αυστριακός μηχανικός Reiser που διέμενε εκείνη την περίοδο στις Σέρρες και που είχε στο ενεργητικό του την ανέγερση αρκετών αρχοντόσπιτων της ανερχόμενης τότε αστικής τάξης των Σερρών.
Το νέο αυτό κτίσμα αποτέλεσε ένα τεχνολογικό επίτευγμα αφού κατασκευάσθηκε σχεδόν εξολοκλήρου με ταχύπηκτο μπετόν (το υλικό αυτό μόλις πριν από μερικά χρόνια είχε μπει στην ελληνική αγορά και η χρήση του απαιτούσε ιδιαίτερες γνώσεις και τεχνική) και με μοναδική αρχιτεκτονική αρτιότητα, καθιστώντας έτσι τον νεοσύστατο κινηματογράφο αληθινό κόσμημα όχι μόνο για τις Σέρρες αλλά και για όλη την Ελλάδα. Το πλέον καινοτόμο όμως τεχνολογικό επίτευγμα που ακόμη και σήμερα προκαλεί έκπληξη ήταν η μετακίνηση μέρους της οροφής που μπορούσε να καταστήσει τον κινηματογράφο ανά πάσα ώρα θερινό.

Είναι χαρακτηριστική η έκπληξη και ο θαυμασμός στα πρόσωπα των ηθοποιών των διαφόρων θεατρικών σχημάτων της εποχής που έβλεπαν ένα τέτοιο «ναό του θεάματος» σε μια ακριτική πόλη σαν τις Σέρρες.
Η τελετή των εγκαινίων έγινε σε πανηγυρική ατμόσφαιρα το 1931 και την έναρξης των δραστηριοτήτων της κινηματογραφικής αίθουσας έκανε ο πολύ γνωστός θίασος Βεάκη.

Η διαθήκη του

Το 1957 συντάσσει την διαθήκη του στην οποία παραχωρεί την επικαρπία του συνόλου των περιουσιακών του στοιχείων (κινητών και ακινήτων) στη γυναίκα του και την υψηλή κυριότητα αυτών στο Γηροκομείο Σερρών. Η επικαρπία θα παραχωρούνταν στο Γηροκομείο μετά το θάνατο της γυναίκας του

Ο Κωστόπουλος πέθανε στην Αθήνα στις 28 Φεβρουαρίου του 1959. Η γυναίκα του Βασιλική συνέχισε να παρακολουθεί το σύνολο των επιχειρήσεών του καθιστώντας με νέο πληρεξούσιο, διαχειριστή αυτών τον κ.Μάρκου.
Η Βασιλική πεθαίνει στην Αθήνα το 1967 και έτσι το σύνολο των ακίνητων και κινητών περιουσιακών στοιχείων περιέρχεται οριστικά στο Γηροκομείο Σερρών.

Γύρω από τον Περιστέρη Κωστόπουλο γράφηκε ένα μεγάλο κομμάτι της νεώτερης ιστορίας του τόπου μας. Κομμάτι που σχετίσθηκε με τη διασκέδαση, την ψυχαγωγία, την ξενοιασιά, το όνειρο, την φαντασίωση. Ο ίδιος ξεκίνησε από ένα μικρό καφενείο και γρήγορα με πάρα πολλή δουλειά, όρεξη, μεράκι, ενθουσιασμό, αποφασιστικότητα, δυναμισμό, διορατικότητα και επιχειρηματική δεινότητα κατάφερε να πετύχει όσα λίγοι συμπολίτες μας. Τα χρόνια δεν ήταν εύκολα, όμως πίστεψε, πάλεψε και πέτυχε.

Πηγη στοιχείων : Περιοδικό «ΜΕΤΑ» (01.05.1998) ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Κώστας Πασχάλης ΚΡΟΝΙΟΝ – Περιστέρης Κωστόπουλος 1888-1959