Μ.Μπόλαρη – Eurogroup για Κύπρο: Αλαζονική επιβολή κόντρα στη δημοκρατική νομιμοποίηση

Μάρκος Μπόλαρης-2012-2Άλλοτε αγωνιζόμασταν για την εθνική μας ανεξαρτησία, για την πατριωτική μας υπερηφάνεια, για την αξιοπρέπεια του λαού μας. Για μια Ελλάδα που ανήκει στους Έλληνες.

Οργανώναμε το κοινό αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου. Είχαμε τη δίκαιη καύχηση ότι ευωδόθηκε ο κοινός στόχος για την ένταξη της μεγαλονήσου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χτες συνεπαρμένοι από το όραμα μίας ενωμένης Ευρώπης – που καλούνταν να ξεχάσει δύο παγκόσμιους πολέμους – συνταχθήκαμε στο χτίσιμο μιας ενωμένης ομόσπονδης δημοκρατικής Ευρώπης, Ευρώπης ανάπτυξης, προόδου, αλληλοσεβασμού, πολιτισμού, Ευρώπης των λαών και των πολιτών.

Σήμερα το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης, η εξαφάνιση της θεσμικής ισοτιμίας των κρατών μελών από το δίκαιο του ισχυρότερου δανειστή που επιβάλλει η Γερμανία των Μέρκελ-Σόϊμπλε δεν αποτελεί απλώς πρόβλημα για την Κύπρο και την Ελλάδα.

Η αλαζονική επιβολή των υφεσιακών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών από την ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης πάνω στις χώρες του νότου, με αποκορύφωμα την πρόκληση απαλλοτρίωσης ιδιωτικών περιουσιών στην Κύπρο, υποσκάπτει τα θεμέλια της ευρωζώνης και της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης. Και βέβαια κορυφώνει την απογοήτευση σχετικά με την προοπτική ευρωπαϊκής ενοποίησης και ολοκλήρωσης της νομισματικής ένωσης!

Και τα ερωτήματα που τίθενται είναι αμείλικτα:

  • – Ποια είναι η δημοκρατική νομιμοποίηση και πού εδράζεται η νομιμότητα της προχθεσινής απόφασης του Eurogroup για την Κύπρο;
  • – Ποια είναι η ψήφος και η αιτιολόγηση του his master’s voice Υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας για την αναγκαστική απαλλοτρίωση ιδιωτικών περιουσιών στην Κύπρο;
  • – Ποια είναι η θέση της κυβέρνησης της χώρας απέναντι στην προκλητική αυτή εξέλιξη, μετά την οποία «είναι προφανές ότι στην Ευρωζώνη οτιδήποτε μπορεί να συμβεί»;
  • – Ποια είναι η θέση των κομμάτων της συγκυβέρνησης πάνω στην πρόκληση διάλυσης της κυπριακής οικονομίας, που γεννά άμεσα μείζονα ζητήματα εθνικής επιβίωσης σε μία τόσο ευαίσθητη και πληγωμένη περιοχή, όπως η Κύπρος;

Και εν τέλει, τίθεται στο τραπέζι το ερώτημα:

Η κα Μέρκελ απλώς αποτυγχάνει να διαχειριστεί τα μείζονα ζητήματα της ευρωζώνης, υπακούοντας σε ιδεοληπτικούς καταναγκασμούς και θέτοντας σε αμφισβήτηση την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης ή βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο αλλαγής των γεωστρατηγικών πολιτικών και στοχεύσεων της χώρας της;

Ή μήπως συντρέχουν ταυτόχρονα και οι δύο εκδοχές;