Μήπως δεν ειδες τ’ απαγορευτικά και τις μεγάλες πινακίδες;

πλατεία Καβάφη
πλατεία Καβάφη

της Ειρήνης Κ. Μυλωνά

μέλους της Διάβασης Πεζών
 
Οι λευκοί τοίχοι που περικλείουν την πλατεία Καβάφη, παρέμεναν για μήνες μετά την ολοκλήρωση του έργου κενοί. Κι ενώ ελπίζαμε πως θα μπορούσαν να τους κοσμήσουν οι στίχοι του ποιητή, ώστε και το όνομά της να δικαιολογήσει αλλά και να δοθούν κάποια ποιοτικά ερεθίσματα στα νέα παιδιά που συχνάζουν εκεί, ο Δήμος Σερρών προτίμησε να αναρτήσει πινακίδες που απαγορεύουν την είσοδο σκύλων στην πλατεία. Σήμερα οι πινακίδες αφαιρέθηκαν. Ο προβληματισμός, ωστόσο, γι’ αυτή την κίνηση της δημοτικής αρχής παραμένει. Όπως παραμένουν αντίστοιχες απαγορευτικές πινακίδες σε άλλα σημεία της πόλης.

Προφανώς, η δημοτική αρχή αδιαφορεί για την αισθητική διαμόρφωση του δημόσιου χώρου όπως και για την καλλιτεχνική δημιουργία του ποιητή. Εξίσου όμως, κατά πώς φαίνεται, αδιαφορεί και για όλους εμάς, τους δημότες και κατοίκους αυτής της πόλης, οι οποίοι εκτός από το να πληρώνουμε δημοτικά τέλη απαιτούμε να απολαμβάνουμε και τα ανταποδοτικά οφέλη αυτών. Μεταξύ άλλων, να επισκεπτόμαστε τις λιγοστές πλατείες και πάρκα, τους λιγοστούς ελεύθερους χώρους και μάλιστα με τα αγαπημένα μας κατοικίδια που σύμφωνα με τους νόμους αυτού του κράτους διαθέτουμε. Κατοικίδια που πολλοί από εμάς υιοθετήσαμε από το δρόμο, γιατί δεν αντέξαμε την σκέψη πως θα καταλήξουν στο κυνοκομείο Σερρών – όπου όλοι ξέρουμε ποιες συνθήκες επικρατούν. Κι ενώ βοηθώντας μια ανυπεράσπιστη ψυχή, άθελά μας βοηθάμε και τη δημοτική αρχή στη διαχείριση των αδεσπότων, η τελευταία επιλέγει να μας δυσκολέψει, έως και να μας εκδικηθεί, εφαρμόζοντας ένα οιωνεί apartheid και απαγορεύοντας την πρόσβασή μας στα πάρκα.

Όπως θα όφειλε να γνωρίζει ο Δήμαρχος, που τυγχάνει να επαγγέλεται κτηνίατρος, η ισχύουσα νομοθεσία (Ν. 4036/2014) προβλέπει ρητά την ρέωση των ιδιοκτητών ζώων συντροφιάς για τον καθαρισμό του περιβάλλοντος από τυχόν περιττώματα. Γιατί λοιπόν δεν επέλεξε η δημοτική αρχή να αναρτήσει επιγραφές που να επισημαίνουν αυτήν την υποχρέωση, αναφέροντας και τον αριθμό του άρθρου και του νομοθετήματος που την επιβάλει; Για ποιο λόγο και κυρίως με ποια διοικητική πράξη επιβλήθηκε από τον Δήμο Σερρών αυτή η απαγόρευση; Και εάν τόσο ανησυχεί η Δημοτική Αρχή για την συμπεριφορά των ζώων συντροφιάς και των ιδιοκτητών τους, πότε σκοπεύει να μεριμνήσει για την εφαρμογή του άρθρου 18 του προαναφερθέντος νόμου για την εκπαίδευση, επιμόρφωση και προαγωγή της φιλοζωΐας των πολιτών;

Στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπου η δημοκρατία και η συμμετοχή όλων για ζητήματα ποιότητας ζωής και καθημερινότητας είναι πιο εφικτή αλλά και πιο σημαντική από οποιονδήποτε άλλο βαθμό διοίκησης, η απάντηση της τοπικής κοινωνίας στην αυθαιρεσία οφείλει να είναι άμεση και κατηγορηματική. Κι ως προς τη δημοτική αρχή, που αναλαμβάνει την ευθύνη του αποκλεισμού μιας τόσο μεγάλης μερίδας πολιτών από τους δημόσιους χώρους, προτείνουμε να αναρτήσει στην πλατεία Καβάφη τους παρακάτω στίχους του ποιητή, ώστε να μην τους ξεχνά.

 
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες
θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους ίδιους δρομους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς.
Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πολι αυτή θα φτάνεις. Για τα αλλού – μη
ελπίζεις –
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
 (απόσπασμα από το ποίημα “Η Πόλις”, από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)