Μοναχικοί περίπατοι ή αναμέτρηση με τις λέξεις

Μοναχικοί περίπατοι ή αναμέτρηση με τις λέξεις

Παλιά και από προσωπική επιλογή (και πάντως προτού χτυπήσει το γνωστό καμπανάκι του ο γιατρός) οι –συνήθως- μοναχικοί μου περίπατοι. Άλλοτε ανά τας οδού και τας ρύμας της πόλεως και άλλοτε διαβαίνοντας τα σύνορα, εκεί που «τελειώνει» ο πολιτισμός της και συναντάς πια τη φύση και τα εν σοφία πεποιημένα έργα της.

(Μερικές φορές δε, στο πρώην στρατόπεδο, όπου υπηρέτησα κιόλας κάποτε, ήδη εγκαταλειμμένο (δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό), με τα κτήριά του παραδομένα στη φθορά του χρόνου και την ανθρώπινη αδιαφορία ή, αν προτιμάτε, ανικανότητα. Και να πω, επί τη ευκαιρία, ότι σαν ειρωνεία αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου το πάλαι ποτέ από δημοτικές παρατάξεις και ραδιόφωνα εκπεμπόμενο σύνθημα «τα στρατόπεδα στους δήμους, στην υπηρεσία του πολιτισμού και της αναψυχής»). Άκρως ευεργετικοί οι περίπατοι αυτοί, παρά την κάποια σωματική κόπωση που αισθάνεσαι να σε καταλαμβάνει (ε, δεν είμαστε και πάνω στην εφηβεία…) και που γρήγορα όμως φεύγει και ξεχνιέται.

Ωστόσο, το ζήτημα είναι ότι, από τα πρώτα κιόλας βήματα, διαπιστώνεις ότι, στον μοναχικό σου περίπατο, δεν είσαι… εντελώς μόνος. Και φυσικά δεν πρόκειται για τις περιπτώσεις που θα διασταυρωθείς με κάποιο φίλο ή γνωστό που –για κάποια αιτία- απέκτησε την ίδια με σένα συνήθεια, οπότε –εν είδει απολογίας- θα πρέπει να του εξηγήσεις πώς και γιατί εντάχθηκες κι εσύ στη χορεία των ευτυχών οδοιπόρων.

Εδώ λοιπόν πρόκειται για την απρόσκλητη επίσκεψη και συνοδεία… των λέξεων. Ναι, των λέξεων, που νιώθεις να τριγυρίζουν σαν τις μέλισσες το μυαλό σου, μπαινοβγαίνοντας και διεκδικώντας, επίμονα και φορτικά, να εξασφαλίσουν σ’ αυτό ζωτικό χώρο. Γυρεύουν (οι λέξεις) από σένα, τον ταπεινό οδοιπόρο, να τις βάλεις στη σειρά και να συνθέσεις προτάσεις και στη συνέχεια ολοκληρωμένα κείμενα. Μικρά ή μεγαλύτερα, δεν έχει σημασία. Επί παντός και χωρίς, τις περισσότερες φορές, να επιλέγεις εσύ το θέμα και την οπτική γωνία της πραγμάτευσής του.

Βασανιστική ομολογουμένως διαδικασία, αλλά κάθε προσπάθεια να αποκρούσεις τις αλλεπάλληλες και συντονισμένες επιθέσεις τους είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Κάποια στιγμή, εκεί που προχωρείς, λες σε κάποια στιγμή «επιτέλους ξεμπέρδεψα με δαύτες». Αλλά οποία πλάνη! Ο «εχθρός», κάθε άλλο παρά υποχώρησε. Απλώς επρόκειτο για τακτική αναδίπλωση για να σε αποπροσανατολίσει μάλλον και να επανέλθει σε λίγο δριμύτερος και απαιτητικότερος. (Η προσφυγή στη χρήση πολεμικών όρων ας μη νομιστεί ότι προδίδει εκ μέρους μου καμία μιλιταριστική αντίληψη ή διάθεση, αλλά απλώς εξυπηρετεί συγκυριακές εκφραστικές ανάγκες).

Έτσι λοιπόν, ώσπου να ολοκληρωθεί ένας ακόμα μοναχικός περίπατος, το νέο κείμενο, μετά από αδυσώπητη αναμέτρηση με τις λέξεις, έχει κιόλας σχεδιαστεί μέσα στο μυαλό σου. Απομένει βέβαια η περαιτέρω επεξεργασία του, εξίσου βασανιστική, υπό την απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα μεσολαβήσουν κάποιοι άλλοι αστάθμητοι παράγοντες που ενδέχεται να αναβάλουν ή και να ματαιώσουν την ολοκλήρωσή του.

Ανεξάρτητα πάντως από το αν, στο τέλος, θα υπάρξει αίσιο αποτέλεσμα, και αυτή η αναμέτρηση με τις λέξεις δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου, χαμένος κόπος και χρόνος. Μια λυτρωτική διαδικασία ήταν (μπορείς να μιλήσεις και για ένα παιχνίδι που, αν μη τι άλλο, ασκεί τον νου), για την οποία δεν έχεις παρά να ευγνωμονείς τον μοναχικό σου περίπατο.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ

(nicfalag@yahoo.gr)

12/10/2015