Μπάμπης Σαραντίδης- Με συνέπεια στις αρχές του, την ευθύτητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια, το θάρρος

Μπάμπης Σαραντίδης- Με συνέπεια στις αρχές του, την ευθύτητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια, το θάρρος

Αν εξαιρέσουμε τους υποκριτές, θα συμφωνήσουμε ότι το φωτεινό πρόσωπο μερικών ανθρώπων καθρεφτίζει τον πλούσιο σε αισθήματα ψυχικό τους κόσμο. Το βλέμμα, το χαμόγελο κι ο καλός τους λόγος το πιστοποιούν αυτό με τον πιο καθαρό τρόπο. Και η συνάντησή μας με τέτοιους ανθρώπους καθώς και η συναναστροφή μας γενικότερα μαζί τους σπάνια διαψεύδουν την εικόνα που είχαμε σχηματίσει και ιδίως την εμπιστοσύνη με την οποία τους περιβάλαμε.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν για μένα ο Μπάμπης Σαραντίδης που συχνά τον φέρνω στο νου μου και τον μνημονεύω, όπως ακριβώς έναν δικό μου άνθρωπο. Τέτοιοι άνθρωποι, με τόσες αρετές, αξίζουν τη δική μας αναγνώριση, όχι μόνο όσο ζουν, αλλά και μετά, αφού φύγουν από τη ζωή όπου άφησαν βαθύ το αποτύπωμά τους. Κι έγιναν παράδειγμα προς μίμηση για τους νεότερους.

Τον Μπάμπη τον γνώρισα αρχές δεκαετίας του ’80, όταν εγκαταστάθηκα στην πόλη των Σερρών. Παλιό και δοκιμασμένο, ακόμα και στις πιο ακραίες συνθήκες, μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ στις Σέρρες, είχε κερδίσει άξια την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των συντρόφων και των φίλων του. Αλλά είχε και την εκτίμηση και τον σεβασμό ακόμα και των πολιτικών του αντιπάλων. Για τη συνέπεια στις αρχές του, την ευθύτητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια, το θάρρος του.

Ο Μπάμπης ήταν απ’ αυτούς που κουβαλούν στις πλάτες του ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Και ειδικότερα τις πιο δραματικές σελίδες της όπου έχουν καταγραφεί τα πάθη της Αριστεράς. Της Αριστεράς στην οποία εντάχθηκε σχεδόν από παιδί και παρέμεινε πιστός ως τον θάνατό του.

Είχε γεννηθεί στο Βατούμ της Σοβιετικής Ένωσης. Ήρθε στην Ελλάδα το 1939 και αμέσως συνδέθηκε με την παράνομη (η μεταξική δικτατορία διαρκεί) περιφερειακή επιτροπή του ΚΚΕ. Μαζί δε με τον αδερφό του Τριαντάφυλλο αποτέλεσαν έναν πυρήνα της τότε κομματικής οργάνωσης της πόλης. Στην Κατοχή ήταν υπεύθυνος του εφεδρικού ΕΛΑΣ ΕΠΟΝιτών και μετά ην απελευθέρωση της πόλης το 1944 εντάχθηκε στον μόνιμο ΕΛΑΣ.

Όμως, στην πατρίδα μας, πολύ γρήγορα ήρθαν «χρόνοι δίσεχτοι και μήνες οργισμένοι»… Και αντιστράφηκαν οι όροι. Οι απόντες και οι συνεργάτες του κατακτητή έγιναν κράτος και εξουσία, ενώ οι αγωνιστές πατριώτες βαφτίστηκαν προδότες. Κι έγιναν αποσυνάγωγοι. Έτσι ο Μπάμπης, τον Ιούνιο του 1947, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, ενώ ο αδερφός του Τριαντάφυλλος δικάζεται στο έκτακτο Στρατοδικείο Σερρών, καταδικάζεται σε θάνατο κι εκτελείται. Ο ίδιος εξορίζεται σε διάφορα νησιά του Αιγαίου.

Το 1967, με την κήρυξη της δικτατορίας, συλλαμβάνεται από τους πρώτους και αρχίζει έτσι ένας ακόμα κύκλος εξορίας στα ίδια νησιά. Μακριά από την οικογένειά του, βλέπει για πρώτη φορά τη μια του κόρη σε επίσκεψη που πραγματοποίησε (με τη μικρή) η γυναίκα του. Γύρισε από την εξορία το 1971.

Μόλις έγινε η Μεταπολίτευση και νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ, μετά από 27 χρόνια απαγόρευσης και σκληρών διώξεων, ο Μπάμπης υπήρξε ο πρώτος Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ Νομού Σερρών.

Παράλληλα ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση. Ήταν εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της «Ένωσης Κλωστοϋφαντουργών και βαφέων Νομού Σερρών», καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εργατικού Κέντρου Νομού Σερρών.

Μιλούσε για τις εμπειρίες του, πικρές οι πιο πολλές, αλλά ποτέ με κομπασμό. Ήταν ο άνθρωπος που πίστευε και προέτασσε πάντα το εμείς. Σπάνια τον άκουγες να λέει «εγώ έκανα αυτό ή εκείνο». Πιστός σταθερά στο κόμμα του, το υπερασπιζόταν πάντα και παντού, αλλά άκουγε και την άποψη του άλλου. Με προσοχή και σεβασμό. Και με καλή πίστη.

Είχε υψηλό ιδεολογικό αλλά και γενικότερο μορφωτικό επίπεδο, πράγμα που οφειλόταν κυρίως στην αυτομόρφωση που απέκτησε εκεί στους τόπους εξορίας. Ήταν (η αυτομόρφωση), ως γνωστόν, πρωταρχικό καθήκον των παλιών κομμουνιστών (γίνονταν, εκεί στους τόπους τιμωρίας, μαθήματα κλασικής παιδείας και φιλοσοφίας, ασχολούνταν, εκτός από το διάβασμα, με το θέατρο, τη ζωγραφική, τη χαρακτική, τη μουσική κ.λπ.). Κάποιοι απ’ αυτούς έβρισκαν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και να διαπρέψουν σε διάφορους τομείς των γραμμάτων και των τεχνών (π.χ. ο Χρόνης Μίσσιος).

Στις διαπροσωπικές του σχέσεις, αλλά και γενικότερα στο κοινωνικό επίπεδο, ο Μπάμπης ήταν πάντα πληθωρικός και φιλικός. Εγώ, πρέπει να πω, του οφείλω πολλά, πέρα από την πολύτιμη φιλία του.

Ήταν απ’ αυτούς που με βοήθησαν στα πρώτα επαγγελματικά μου βήματά και αυτό δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσω.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ ([email protected])