Ναι μαζί τα φάγαμε, αλλά… ποιος μπορούσε να αποτρέψει το μεγάλο φαγοπότι και δεν το έκανε;

Δάπης_Δημήτριος_2013(του Δημητρίου Δάπη)
πρώην Δημάρχου Νιγρίτας

Όταν ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ κ Πάγκαλος είπε την ατάκα «μαζί  τα φάγαμε» ,χωρίς πολλές σκέψεις,  είπα ότι έχει δίκαιο . Αλλά η ένσταση μου ήταν ότι ο Πάγκαλος και οι κυβερνήσεις είχαν βέβαια την διαχείριση της οικονομίας της χώρας και όχι ο λαός .

Ποιος είναι ο στόχος αυτής της  δήλωσης ; Ακόμη και σήμερα που όλος ο κόσμος το έχει αντιληφθεί πως έγινε το κακό θέλει να δημιουργήσει συνενόχους. Δεν έχει και δεν έχουν όλοι τους το πολιτικό ανάστημα ,την ανδρεία να αναλάβουν τις ευθύνες τους . Είναι πολύ μικροί για να σηκώσουν το βάρος και λένε μισή ενοχή δική σας μισή δική μας.

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΕΟΣ;

Στο σκέλος των  εξόδων κατασπαταλήθηκαν πολλά χρήματα λόγω του υπεράριθμου προσωπικού των δημοσίων υπαλλήλων, της συνεχούς  κάλυψης  των ελλειμμάτων των ΔΕΚΟ ,της κάλυψης των ελλειμμάτων των συνεταιριστικών οργανώσεων , των παράλογων  αυξήσεων των μισθών και του  ελλιπούς ελέγχου των κρατικών δαπανών σε όλα τα υπουργεία.

Στο σκέλος των  εσόδων ανεπαρκή ήταν τα κρατικά έσοδα που εισέρρευσαν στα ταμεία του κράτους λόγω ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού πάταξης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς .

Με αυτόν  τον τρόπο λοιπόν διογκώθηκε το δημόσιο χρέος .Δεν με εκφράζει το σλόγκαν «φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Όσα και να έφαγαν οι πολιτικοί είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σύγκριση με αυτά που δόθηκαν σε παροχές ή με αυτά που δεν εισπράχθηκαν. Μόνο το υπεράριθμο προσωπικό να υπολογίσουμε που με τους πιο μέτριους υπολογισμούς ανέρχεται στις 200.000 υπαλλήλους επί 30.000€ που ήταν το ετήσιο κόστος ενός υπαλλήλου επί 36 χρόνια μας δίνει το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος: 200.000 Χ30.000Χ36=216.000.000.000€. (διακόσια δέκα έξι δισεκατομμύρια ευρώ).

Αλλά και  αυτό το νούμερο είναι μικρό μπροστά στη ζημία που έχει υποστεί η εθνική οικονομία από την ένταξη στο δημόσιο υπαλλήλων χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια . Πρόσφατα πρώην υπουργός δήλωσε ότι δύο στους τρεις δημοσίους υπαλλήλους είναι άχρηστοι. Οι ικανοί μένουν απ’ έξω και οι άχρηστοι τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, όπου δηλαδή χρειάζεται να έχουν όραμα , να προγραμματίζουν και να προτείνουν. Εάν ίσχυε η αξιοκρατία, τα συστήματα οργάνωσης και διοίκησης που λειτουργούν σε όλα τα προηγμένα κράτη θα τα είχαμε υιοθετήσει. Έτσι δεν θα χρειαζόταν σήμερα να έρχονται εδώ τεχνοκράτες ευρωπαίοι για να προτείνουν μεθόδους και συστήματα στις διάφορες υπηρεσίες . Ωστόσο η δυσλειτουργία του δημόσιου τομέα βραχυκυκλώνει και τον ιδιωτικό τομέα: καθημερινά είναι τα φαινόμενα αγανάκτησης των πολιτών λόγω αστοχιών στις αποφάσεις των διαφόρων υπουργείων ή λόγω της καθυστέρησης έκδοσης αποφάσεων και εξεύρεσης λύσεων σε διάφορα ζητήματα. Τι έκαναν λοιπόν, οι πολιτικοί μας για να περιορίσουν το τεράστιο χρέος;

ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΗΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ  ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΩΝ  ΒΙΣΑΛΤΙΑΣ

Από τότε που  επίσημα ήρθε στην επιφάνεια το θέμα της χρεοκοπίας της χώρας μας και παρακολουθώντας αποσπασματικά στο διαδίκτυο τις αστείες δικαιολογίες των πολιτικών αλλά και τις όψιμες ανησυχίες των δημοσιογράφων στριφογυρίζουν  στο μυαλό μου οι ενέργειες που κάναμε στην ένωση αγροτικών συνεταιρισμών Βισαλτίας το 1985 όταν για πρώτη φορά το αποτέλεσμα του ισολογισμού ήταν ζημιογόνο. .Συνυπάρχουν  στην ιστορία που θα περιγράψω και οι δύο όψεις του νομίσματος . Από την μία η νοικοκυροσύνη και από την άλλη η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος . Το 1985 οι υπάλληλοι στις συνεταιριστικές οργανώσεις έπαιρναν 15ο μισθό. Ήταν το επίδομα ισολογισμού. Όταν παρουσιάσθηκε έλλειμμα 3.000.000 δρχ για πρώτη φορά στον ισολογισμό της χρήσης 1985, εισηγήθηκα ως προϊστάμενος λογιστηρίου να μην δοθεί το επίδομα ισολογισμού σε 60 υπαλλήλους. Με 60.000 δρχ που ήταν το επίδομα για τον κάθε υπάλληλο η συνολική δαπάνη θα ήταν 3.600.000 δρχ. Η ζημία από 3.000.000 δρχ θα διευρυνόταν στα 6.600.000 δρχ. Πρότεινα στο διοικητικό συμβούλιο να μην δοθεί για την χρονιά εκείνη  το επίδομα ισολογισμού. Το σκεπτικό ήταν να προσπαθήσουμε όλοι μαζί οι υπάλληλοι να δημιουργήσουμε ξανά κέρδη και εάν αυτό συμβεί τότε να μοιρασθούμε κάποια από τα κέρδη υπό μορφή επιδόματος . Αλλά δεν ήταν έντιμο την ζημία να την διευρύνουμε ακόμη περισσότερο.

Το διοικητικό συμβούλιο τότε ενέκρινε την εισήγησή μου και δεν δόθηκε το επίδομα ισολογισμού εκείνη τη χρονιά αλλά ούτε και στη συνέχεια διότι δεν υπήρξαν ποτέ κέρδη.

Άλλη πρόταση  που έκανα ήταν να κοπεί η αμοιβή εκτός έδρας . Υπάλληλοι που μετακινούνταν στα χωριά της επαρχίας Βισαλτίας για διάφορες εργασίες  έπαιρναν επί πλέον το 1/25 του μισθού τους .Και στην Τερπνή ακόμη  εάν μετακινείτο κάποιος  έπαιρνε εκτός έδρας .Ένας υπάλληλος μπορούσε να έχει 25 μετακινήσεις στον ίδιο μήνα. Στην περίπτωση αυτή έπαιρνε τον μισθό του και άλλον ένα ακόμη από την αμοιβή εκτός έδρας. Στην πρόταση για κατάργηση της αμοιβής εκτός έδρας αντιτάχθηκε το επιχείρημα ότι αυτό προβλέπεται από την σύμβαση των συνεταιριστικών οργανώσεων με την ΠΑΣΕΓΕΣ και θα ήταν παράνομο να καταργηθεί. Για να υπερπηδηθεί το εμπόδιο αυτό αποφάσισε το διοικητικό συμβούλιο να ορίσει έδρα της Ένωσης αγροτικών συνεταιρισμών Βισαλτίας όλη την επαρχία Βισαλτίας, δηλαδή από το Λειβαδοχώρι μέχρι τα Κερδύλλια. Με αυτό τον τρόπο καταργήθηκε η αμοιβή εκτός έδρας των υπαλλήλων οι οποίοι στη συνέχεια έπαιρναν μόνο τα οδοιπορικά τους. Άλλη εισήγηση ήταν να απολυθεί το πλεονάζον προσωπικό. Ήταν σκληρό μέτρο αλλά ήταν απαραίτητο. Οι υπάλληλοι που θα έφευγαν δεν θα χάνονταν. Σταδιοδρόμησαν στο ιδιωτικό τομέα και δεν χάθηκαν όταν αργότερα αποχώρησαν οικιοθελώς λόγω χρεοκοπίας της ένωσης . Όμως η παραμονή τους σε μια υπηρεσία που είχε ζημίες με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγούσε στην πτώχευση όπως και έγινε.

Τον Μάιο 1987 εκλέχθηκε νέα διοίκηση και τον Ιούλιο  1987 αποχώρησα από την ένωση διαφωνώντας με ενέργειες της τότε διοίκησης. Η νέα διοίκηση βρήκε  60 υπαλλήλους και σε τρία χρόνια σχεδόν τους διπλασίασε. Το ετήσιο  κόστος μισθοδοσίας ενός υπαλλήλου ήταν περίπου 5.000.000 δρχ . Για να ανταποκριθεί σε αυτό το τεράστιο έξοδο δανείζονταν συνεχώς από την Α.Τ.Ε

Κάποιοι από τους υπαλλήλους και  από τους διοικούντες με λοιδορούσαν  και έλεγαν κατά τους πρώτους μήνες της οικιοθελούς αποχώρησης μου: «Ο Δάπης εισηγούνταν απολύσεις ενώ η νέα διοίκηση προβαίνει σε προσλήψεις».(Μου θυμίζει την φράση που χρησιμοποιούν πολλοί « η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση») . Άλλοι πάλι έλεγαν :«τόσο μυαλό είχε ο Δάπης παράτησε την θέση του προϊσταμένου λογιστηρίου στην ένωση και άνοιξε λογιστικό γραφείο για να κάνει αιτήσεις στον κόσμο»! Το έλεγαν αυτό βέβαια διότι οι συνεταιριστικοί υπάλληλοι αμείβονταν πολύ καλά. Οι αμοιβές τους ήταν μεγαλύτερες και από αυτές των υπαλλήλων του υπουργείου οικονομικών. Μετά από 2-3 χρόνια επήλθε στάση πληρωμών. Πρώτοι αποχώρησαν οι νεοπροσληφθένες. Αυτοί που είχαν πάνω από 25 χρόνια υπηρεσία βγήκαν στην σύνταξη . Αυτοί που έμειναν ήταν πολύ λίγοι και αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα στην πληρωμή των δεδουλευμένων τους παρά τις συνεχείς ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων και την διαγραφή που γίνονταν στα χρέη των συνεταιριστικών οργανώσεων. Αυτή είναι μια μικρογραφία της ελληνικής οικονομίας. Ωστόσο όσα εισηγήθηκα δεν ήταν θέμα οικονομικών γνώσεων αλλά θέμα απλής λογικής και νοικοκυροσύνης. Η νέα διοίκηση βέβαια είχε άλλη άποψη και οδήγησε την ένωση σε χρεοκοπία.

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΑΝ ΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΗΣ Η ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ; 

Η πλειονότητα  των πολιτικών από το 1974 μέχρι το 2011 ακολούθησε τον δεύτερο δρόμο . Ο κ Πάγκαλος σε συνέντευξή του θα πει : «κερδίσαμε τις εκλογές του 1985 χάρη στην πόλωση με την επιλογή Σαρτζετάκη και χάρη σε ένα πρωτοφανές όργιο παροχών και διορισμών. Κερδίσαμε τις εκλογές του 1985 γιατί αναγνωρίσαμε  την φαυλοκρατία που ήταν ενδημικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας» Υπήρχαν βέβαια  και κάποιες φωνές που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου. Αναφέρω ορισμένες που μου έρχονται στο μυαλό όπως του Μανώλη Δρετάκη, του  Αλέκου Παπαδόπουλου,  του Δημήτρη Κουλουριάνου χωρίς να αποκλείω ότι υπήρχαν και άλλες . Συγκινούμαι με τέτοιους ανθρώπους που είναι προσηλωμένοι στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος χωρίς ιδιοτέλειες . Όταν, το 1999 γνώρισα τον Αλέκο Παπαδόπουλο στη βουλή του είπα χωρίς ίχνος κολακείας « κύριε υπουργέ εάν η κυβέρνηση είχε δέκα σαν και εσάς θα πετούσε».

Ο Δημήτρης Κουλουριάνος με 13 χρόνια υπηρεσία στην παγκόσμια τράπεζα ανέλαβε υπουργός οικονομικών τον Ιούλιο 1982 και άντεξε έως τον Αύγουστο του 1983.

Σε συνέντευξη του είπε ότι το δημόσιο χρέος το 1981 έφθανε το 30% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος και το 1989 το 72%.Χαρακτηρίσθηκε ως συντηρητικός της παλαιάς σχολής που ήθελε διόρθωση του συστήματος και όχι ανατροπή.

Με τις εγκληματικές πράξεις τους επέφεραν την καταστροφή. Άλλοι από τους συνανθρώπους μας αυτοκτονούν , οι επαγγελματίες κλείνουν τις επιχειρήσεις τους μη δυνάμενοι να ανταποκριθούν στα έξοδά τους ,υπάλληλοι και εργάτες περνούν στην ανεργία ,άλλοι χάνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία ,οι υπάλληλοι και εργάτες, όσοι ακόμη έχουν εργασία, έχασαν από τις περικοπές το 40% του εισοδήματός τους , οι νέοι μας πτυχιούχοι που έκαναν τόσα όνειρα για την ζωή εξωθούνται στη μετανάστευση και πολλές άλλες άσχημες καταστάσεις  εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία που δεν είναι δυνατόν να απαριθμηθούν.

  • Χάσαμε την υπερηφάνεια μας  με την διεθνή διαπόμπευση του  ελληνικού ονόματος.
  • Την ντροπή και τον εξευτελισμό ο Έλληνας δεν τα αντέχει.
  • Έχουμε καταντήσει ψωμοζήτουλες της Ευρώπης εξαρτώντας την επιβίωσή μας από λεφτά άλλων.

Σήμερα λοιπόν αυτοί οι «εγκληματίες» προσπαθούν να βρουν συνενόχους.

Υπάρχει βέβαια και μια μερίδα πολιτικών που αντιλήφθηκαν την οργή του λαού και με διάφορα προσχήματα αποχώρησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία τα τελευταία 35χρόνια. Αυτοί είναι οι χειρότεροι όλων. Νομίζουν ότι θα εξαγνισθούν στην κολυμβύθρα του Σιλωάμ.

Όταν είχαν τα πανάκριβα αυτοκίνητα , τις παχυλές αμοιβές , 4-5 παρατρεχάμενους στα γραφεία τους  να ασχολούνται με ρουσφέτια  και όχι για προώθηση των συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου, όπως διατείνονται , αλλά και τις προσλήψεις συγγενικών προσώπων στη βουλή δεν αντιδρούσε κανένας  από αυτούς. Γιατί τότε δεν έλεγαν ότι αυτές οι παροχές που μας δίνετε είναι με δανεικά και τα δάνεια θα τα πληρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια του ελληνικού λαού; 

Η ήξεραν την κατάσταση και έκαναν τον κουτό ή δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν . Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι για το έθνος.

 

ΚΑΤΑΜΕΡΙΣΜΟΣ ΕΥΘΥΝΩΝ

Το μαζί τα φάγαμε τσουβαλιάζει όλους και δεν προσδιορίζει τον βαθμό ευθύνης του κάθε πολίτη. Οι  πρωθυπουργοί, οι υπουργοί και οι βουλευτές έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΣTΕΛΕΧΗ

Μεγάλη είναι  και η ευθύνη των κομματικών στελεχών.

Με τις παρεμβάσεις τους σε κυβερνήσεις  και κόμματα για προσλήψεις , προαγωγές , τοποθέτηση διοικητών σε οργανισμούς στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων  έχουν καλλιεργήσει την λογική της ήσσονος προσπάθειας με την οποία διαποτίσθηκε η νέα γενεά της Ελλάδας . Το μόνο προσόν που ζητούσαν ήταν η πίστη στο κόμμα.

Ο ΛΑΟΣ

Καθόλου ευκαταφρόνητη  δεν είναι και η δική μας  ευθύνη αφού ανεχθήκαμε την φοροδιαφυγή , ανεχθήκαμε τους υπεράριθμους υπαλλήλους σε κάθε υπηρεσία, καλύπταμε την αργοπορία και γενικώς την παραβατικότητα των υπαλλήλων η οποία κατέληξε μπούμεραγκ εναντίον μας.

Ευθύνη επίσης έχουμε διότι δεν ψηφίζαμε με γνώμονα την προσωπικότητα και τις ικανότητες του υποψηφίου για το κοινοβούλιο . Εάν κάποιες φορές από λάθος τα κόμματα έβαζαν και κάποια προσωπικότητα στα ψηφοδέλτια τους δεν την τιμούσαμε με την ψήφο μας διότι στο πίσω μέρος του μυαλού μας είχαμε να ψηφίσουμε αυτόν που ενδεχομένως μας κάνει κάποια εξυπηρέτηση. Άλλοι πάλι ψηφίζαμε με βάση την αναγνωσιμότητα που είχε ο υποψήφιος. Έτσι φθάσαμε στο σημείο η βουλή να γεμίσει από μανεκέν , ηθοποιούς ποδοσφαιριστές κτλ. Η βουλή υποτίθεται ότι νομοθετεί και ελέγχει το έργο της εκάστοτε κυβέρνησης. Ποιες είναι οι γνώσεις και οι ικανότητες αυτών των ανθρώπων που κατά τα άλλα μας είναι πολύ συμπαθείς; Οι βουλευτές είναι 300 στους 10.000.000 Έλληνες. Θα έπρεπε να είναι το πιο επίλεκτο κομμάτι της κοινωνίας μας . Οι ηθοποιοί αντιλήφθηκαν ότι οι πολιτικοί μας παίζουν θέατρο και αναρωτήθηκαν γιατί να μην γίνουμε και εμείς πολιτικοί που ξέρουμε να παίζουμε καλλίτερα το θέατρο από αυτούς.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΑ «ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ»

Δεν τρέφω  αυταπάτες ότι θα τιμωρηθεί κάποιος . Δεν θα τιμωρηθεί κανένας.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΕΝΕΙ

Είναι να απομονώσουμε αυτούς τους ανθρώπους που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Αξίζουν την περιφρόνησή μας .Να τους θέσουμε στο περιθώριο, ώστε να ντρέπονται (εάν τους έχει μείνει ντροπή) να κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

One Response to "Ναι μαζί τα φάγαμε, αλλά… ποιος μπορούσε να αποτρέψει το μεγάλο φαγοπότι και δεν το έκανε;"

  1. Χριστόφορος Παλαμίδης   17 Απριλίου 2013 at 16:39

    Διάβασα προσεκτικά το άρθρο του κ. Δημήτρη Δάπη και συμφωνώ απόλυτα. Αυτό που γινότανε στην ΕΑΣ Βισαλτίας γίνονταν σε όλη την Ελλάδα, στους συνεταιρισμούς στις ΔΕΚΟ, στους ΟΤΑ, το Δημόσιο. Τώρα αντί να παραδεχτούμε τα λάθη μας και να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται δείχνουμε τους άλλους για την κατάντια μας. Φταίει η Μέρκελ, και οι δανειστές μας ίσως να φταίμε και εμείς λίγο. Οι πολιτικοί μας πρώτοι και καλύτεροι αντί να ντρέπονται που έχουν τη μεγαλύτεροι ευθύνη για το κατάντημά μας κοιτάζουν πως θα ανεβάσουν τα ποσοστά τους. Μνημονιακοί , αντιμνημονιακοί, εμείς δεν κυβερνούσαμε άρα δεν ευθυνόμαστε. Δεν κυβερνούσατε αλλά ξεσηκώνατε τον κόσμο για αυξήσεις και διορισμούς εποχιακών με δανεικά λεφτά.
    Με εκτίμηση
    Χριστόφορος Παλαμίδης
    c.palamidis@yahoo.gr