Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, εν αγαστή συμπνοία για τα θαλασσοδάνεια τους και η … «Ρόδος» της παρούσας Κυβέρνησης

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, εν αγαστή συμπνοία για τα θαλασσοδάνεια τους και η … «Ρόδος» της παρούσας Κυβέρνησης

Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι.

Πάει κι η πρώτη βδομάδα του Νοέμβρη. Μια Σαββατοκυριακάτικη στάση-ανάπαυλα για να ξεκινήσουμε την επόμενη, για την οποία, πάντως, κανένα στοιχείο δεν έχουμε ότι θα είναι ευκολότερη.
Κουρά(ι)ο λοιπόν, όπως θα έλεγε εκείνος -μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομά του- ο Ευρωπαίος φίλος που, όπως και πολλών άλλων, η μοίρα του επιφύλαξε να νοιάζεται και να φροντίζει, εκτός από τις ίδιες υποθέσεις, και για τις δικές μας.
Μόνο οι εθελότυφλοι δεν διακρίνουν τα λαμπρά αποτελέσματα… Χθες είχα πει κάτι για τον κ. Φίλη που θα το επαναλάβω και σήμερα: αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.
Είναι ο άνθρωπος που μας δίνει την ευκαιρία να λύσουμε πάσης φύσεως προβλήματα που εκκρεμούσαν από την εποχή του.. λίθου. Οπότε η υπόθεση αυτή έχει μπόλικο ξύγκι ακόμα.

Η αποκάλυψη του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης κ. Παπαγγελόπουλου ότι Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, εν αγαστή συμπνοία, είχαν συμφωνήσει και θωρακίσει νομοθετικά ασυλία για να μη διωχθεί ποινικά κανείς για τα θαλασσοδάνεια που πήραν από τις Τράπεζες, γι’ αυτό η υπόθεση αρχειοθετήθηκε (τον ιστορικό του μέλλοντος, με τόσο πλούσια αρχεία, τον περιμένει πολλή δουλειά), έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ωστόσο, η δική μου -αφελής ίσως- απορία είναι γιατί η παρούσα κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία ώστε η Βουλή να καταργήσει -μ’ ένα άρθρο, όπως θα έλεγε ο κ. Τσίπρας, τη σκανδαλώδη ρύθμιση, αναζητώντας ευθύνες, όπου κι αν βρίσκονται;
Το κλασικό ό,τι έγινε καλώς έγινε, τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση, δεν συνιστά ένα άλλο σκάνδαλο; Που έρχεται να καλύψει και να νομιμοποιήσει το πρώτο;
Προσωπικά δεν νομίζω ότι είναι στην απόλυτη διακριτική τους ευχέρεια να κάνουν (ή όχι) κάτι επ’ αυτού. Είναι, αντιθέτως, (μία ακόμα) υποχρέωσή τους απέναντι σ’ αυτούς που τους ψήφισαν.
Χωρίς, πάντως, να είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι θα γίνει κάτι, το αυτονόητο θα έλεγα, θα επαναλάβω το άλλο κλασικό:

Ιδού η Ρόδος. Όχι ως τουριστικός προορισμός, αλλά ως πεδίο πάλης για την αποκατάσταση του δικαίου.