ΝΙΚΟΣ ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ: «το χαμόγελο του υποψηφίου»

ΝΙΚΟΣ ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ: «το χαμόγελο του υποψηφίου»

Johnny English RebornΟι προσεχείς –πολλαπλές- εκλογές του Μαϊου, για ν’ αποκτήσουν το ανάλογο ενδιαφέρον και να προσπορίσουν όπου δει τα επιδιωκόμενα οφέλη, είναι αλήθεια ότι χρειάζονται και το κατάλληλο κλίμα. Ένα από τα βασικά στοιχεία που θα το διαμορφώσουν είναι το πλατύ και πηγαίο χαμόγελο του υποψηφίου (περιφερειάρχη, δημάρχου, συμβούλου, ευρωβουλευτή) εντεταλμένου διαχειριστή της λαϊκής ετυμηγορίας, σε συνδυασμό με τη θερμή χειραψία.

Είναι εντελώς αδιάφορο αν, μερικές φορές, δεν υπήρχε μέχρι πρότινος ούτε καν τυπική γνωριμία ή σχέση μεταξύ χαμογελαστού εκτεθειμένου υποψηφίου (εννοείται ότι συμβατική και για λόγους ευκολίας είναι εν προκειμένω η αναφορά μόνο στο αρσενικό γένος) άρχοντος  και διαπορούντος αρχομένου.

Χωρίς καμία πρόθεση ή διάθεση εκ μέρους μου για ισοπεδωτικές και άδικες γενικεύσεις, θα έλεγα ότι βλέπεις το χαμόγελο συχνά ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του υποψηφίου μηχανικό αλλά και συγχρόνως αμήχανο. Παρά τις εκπληκτικές, πολλές φορές, υποκριτικές ικανότητές του, δύσκολα μπορεί, εν τέλει, να «λειτουργήσει» και ν’ ανταποκριθεί πλήρως στον έντεχνα προεπιλεγμένο στόχο του.

Και τούτο γιατί ο σχεδόν από παντού περικυκλωμένος από χαμογελαστούς και αισιόδοξους υποψηφίους αποδέκτης του χαμόγελου- ψηφοφόρος, αντιμετωπίζει πια -σε ένα μεγάλο ποσοστό θέλω να ελπίζω-, παθός και μαθός καθώς είναι, το τεχνητό χαμόγελο και ό, τι (αυτό) σωτήριο υπόσχεται ότι κομίζει, με έντονη δυσπιστία. Σε μερικές δε περιπτώσεις, δεν προσπαθεί καν να κρύψει και την ενόχλησή του. Αισθάνεται εκείνη τη στιγμή σαν να θέλει ο αθεράπευτα φιλόδοξος και επίδοξος λαϊκός άρχων να τον εκμεταλλευτεί για τους δικούς του –ενίοτε κάθε άλλο παρά άγιους- σκοπούς. Χρησιμοποιώντας ως μέσο -δόλωμα θα λέγαμε καλύτερα- όχι τόσο τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (π.χ. «έχω όραμα για την πόλη και τη χώρα», «έρχομαι να προσφέρω» κ.λπ.), για να θυμηθούμε τον εμβληματικό στίχο του Νίκου Γκάτσου, όσο το πλάνο χαμόγελο.

Μέχρι, βέβαια, να τον οδηγήσει, «ως πρόβατον επί σφαγήν», για να δανειστούμε, για την ανάγκη της συζήτησης, την επίκαιρη ευαγγελική ρήση, στην κάλπη. Οπότε, στην ενδεχόμενη εκ των υστέρων απορία του τι απέγιναν τα μόλις πριν από λίγο με το φωτεινό χαμόγελο περιτυλιγμένα υπεσχημένα, ο εκλεγείς θα του απαντήσει προσφεύγοντας στην κλασική επιγραφή που είχαν, κάποτε, αναρτημένη σε εμφανές σημείο οι τράπεζες «μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Ή, αν προτιμάτε μία άλλη ευαγγελική ρήση, «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια».

Το ζήτημα, λοιπόν, για τον πολίτη–ψηφοφόρο, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι απλώς αισθητικής τάξεως. Έτσι, χωρίς να είναι απαραίτητο να εγκαταλείψει ούτε προς στιγμήν τους καλούς του τρόπους, αλλά κυρίως για να μην παραδοθεί αμαχητί στον πολιορκητικό κλοιό τού –συνήθως εμπειροπόλεμου- υποψηφίου, δεν έχει παρά να αφαιρέσει το φύλλο συκής που καλύπτει αυτό το χαμόγελο, ώστε να φανεί πόσο ψεύτικο είναι, αλλά επιπλέον και αναποτελεσματικό πια όπλο για τη διεξαγωγή έντιμων και αξιοπρεπών πολιτικών αγώνων.

Μπορεί (πού ξέρετε;) μια τέτοια –πείτε την και πράξη αντίστασης στη γενικευμένη υποκρισία και τον ευτελισμό- συμπεριφορά να βοηθήσει ώστε ν’ αλλάξει επιτέλους κάτι στα πολιτικά και κοινωνικά μας ήθη. Αν μη τι άλλο, δεν θα υποτιμάται πια τόσο απροκάλυπτα η κοινή νοημοσύνη. Περαιτέρω δε, ίσως κατορθώσει ν’ αναβαθμιστεί και ο εκ των ένδον κυρίως υπονομευόμενος και ήδη εν πολλοίς απαξιωμένος πολιτικός λόγος.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

One Response to "ΝΙΚΟΣ ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ: «το χαμόγελο του υποψηφίου»"

  1. ανεξάρτητος   19 Απριλίου 2014 at 09:29

    μετα την απομάκρυνση απο την κάλπη, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται…