Νίκος Φαλαγκάρας: Στης ανάγκης τα θρανία

μαθητής-τιμωρίαΗ αναμενόμενη –έστω και με οριακή πλειοψηφία- υπερψήφιση ενός ακόμη πολυνομοσχεδίου (η εποχή μας, καθώς φαίνεται, δεν χρειάζεται μόνο την ποιότητα αλλά και την ποσότητα για να συγκριθεί με το παρελθόν και να επιβεβαιώσει έτσι την υπεροχή της) είναι ένα γεγονός που η σημασία του επιβάλλει να το προσέξει κανείς και να του αφιερώσει κάποιο σχόλιο. Και δεν είναι μόνο επειδή με τις νέες ρυθμίσεις επέρχονται βαθύτατες αλλαγές στην -ούτως ή άλλως (παρα ή μετ)αλλαγμένη- ζωή μας. Ούτε επειδή αυτές τις αλλαγές τις υπονόμευσε, για πρώτη φορά, όπως σημείωσαν χαρακτηριστικά κυβερνητικοί κύκλοι, στη νεότερη ιστορία μας, η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία, σύμφωνα με τη μόνιμη και μονότονη πια επωδό του κ. Βενιζέλου, επενδύει στην καταστροφή της χώρας.

Επιτρέψτε μου, στο παρόν σύντομο σημείωμα, την προσπάθεια να αναδείξω μιαν άλλη παράμετρο του γεγονότος αυτού που, αν θέλουμε η ανάλυσή μας να βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα και τις προτεραιότητές της, δεν πρέπει να την υποτιμούμε. Η με ελάχιστες παρενέργειες και παράπλευρες απώλειες για το συγκυβερνητικό – δικομματικό στρατόπεδο υπερψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου απέδειξε, με τον πιο εύγλωττο και πειστικό τρόπο, συν τοις άλλοις, την εκπληκτική φιλομάθεια των βουλευτών μας. Οι άνθρωποι όχι απλώς προοδεύουν στον τομέα αυτόν, αλλά σημειώνουν πρωτοφανή και αξιοζήλευτα άλματα, ολυμπιακών –και βάλε- προδιαγραφών.
Είναι αλήθεια ότι, για να υπάρξει μια τέτοια πρόοδος, συνέτεινε και η –παράδειγμα προς αποφυγήν- ομολογία του κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη ότι υπερψήφισε το πρώτο Μνημόνιο χωρίς, προηγουμένως, να το έχει διαβάσει, με την έωλη και ήκιστα πειστική δικαιολογία ότι είχε τότε σοβαρότερα (κυβερνητικά) καθήκοντα να διεκπεραιώσει. Αλλά δεν νομίζω ότι αρκεί το στοιχείο αυτό, όσο σημαντικό κι αν είναι, για να ερμηνευτεί το εν λόγω φαινόμενο και να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα.
Έτσι, λοιπόν, θα έλεγα ότι η πρόοδος αυτή είναι αποτέλεσμα, κατά κύριο λόγο, προσωπικής, επίμονης και επίπονης, προσπάθειας. Και θα προσέθετα και έφεσης προς τη (δια βίου, για να θυμηθούμε και τον τίτλο του οικείου υπουργείου) μάθηση αλλά και ευγενούς άμιλλας. Σκεφτείτε ότι μόλις δύο μέρες είχαν οι βουλευτές μας στη διάθεσή τους για να μελετήσουν ένα νομοθετικό κείμενο, γύρω στις 200 σελίδες, με το οποίο ρυθμίζονται, κατά τρόπο ειδικό και διεξοδικό, πάμπολλα και κεφαλαιώδη ζητήματα (εκτείνονται, ας πούμε, από το τι γάλα θα πίνουμε στο εξής μέχρι το ποιος θα ελέγχει τις τράπεζες) της οικονομίας και της κοινωνίας μας, που έρχονται να διευρύνουν περαιτέρω και να συμπληρώσουν προηγούμενες εξίσου ρηξικέλευθες (μεταρ)ρυθμίσεις, καρπούς αντίστοιχων πολυνομοσχεδίων.
Τους έφτασαν λοιπόν μόνο δύο μέρες και τους περίσσεψαν για να διεξέλθουν οι βουλευτές μας και να αφομοιώσουν μέχρι και την τελευταία λέξη απ’ όλες αυτές τις πυκνογραμμένες σελίδες, που αν δεν έχει κανείς εξοικειωθεί με παρόμοια αναγνώσματα, μυρμηγκιάζει το μυαλό του, όπως θα έλεγε κι ο κ. Χρήστος Μαρκογιαννάκης όταν ακούει την άσπονδη φίλη του κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου. Και έτσι κατέληξαν με ασφάλεια και εδραία πεποίθηση στο δέον γενέσθαι. Δεν θα ήταν δε υπερβολή αν έλεγε κανείς ότι ακόμη και πυρηνικής φυσικής, μοριακής βιολογίας ή ανωτέρων μαθηματικών θέματα να περιείχε το πολυνομοσχέδιο, πάλι με την ίδια άνεση θα φυλλομετρούσαν τις αχανείς σελίδες του οι βουλευτές μας για να αχθούν στο προσήκον και να πράξουν το ύψιστο κοινοβουλευτικό τους καθήκον. Βλέπετε, στης –μνημονιακής- ανάγκης τα θρανία γίνεται κανείς ο πιο καλός ο μαθητής, για να θυμηθούμε και κάποια σχετικά άσματα που είναι βγαλμένα κατ’ ευθείαν μέσα από το καμίνι της ζωής. Εκτός κι αν έχει αποφασίσει να αυτοχειριαστεί πολιτικά με την ελπίδα ότι μπορεί να περισώσει έτσι κάτι από τον όρκο και την αξιοπρέπειά του.
Μελετηροί, λοιπόν, οι βουλευτές μας, υπομονετικοί, πειθαρχημένοι και προπαντός υπεύθυνοι, απέδειξαν -και πάλι- ότι είναι σε θέση να αποδώσουν εν μια νυκτί σπουδαίο εθνικό και πατριωτικό έργο. Έτσι που να τους βλέπουν οι δάσκαλοί τους και να καμαρώνουν γι’ αυτούς. Που όχι μόνο δεν πήγαν χαμένοι οι κόποι και οι αγωνίες τους, για να τους μάθουν να μαθαίνουν γρήγορα και καθώς πρέπει, αλλά οι μαθητές τους είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να πραγματοποιήσουν την ομολογουμένως φιλόδοξη υπόσχεσή τους ότι θα γίνουν καλύτεροι από εκείνους (τους δασκάλους τους). Πώς το είχαν πει οι αρχαίοι ημών πρόγονοι; “Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώκάρονες” (Πλούταρχος, “Λυκούργος” 21).
ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)
31/03/2014