Ο ευτελισμός της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας

Ο ευτελισμός της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας

Του Σπύρου Σουρμελίδη

Η τηλεοπτική δημοσιογραφία απέδειξε για μία ακόμα φορά την μονομέρεια της, αδιαφορώντας για τον αυτοεξευτελισμό της.

Το ντιμπέϊτ Τσίπρα –Μεϊμαράκη ανήκει στην ιστορία. Τα σχόλια των τηλεοπτικών δημοσιογράφων ήταν σχεδόν διθυραμβικά για τον εαυτό τους και για την ανοιχτή και άκρως επιτυχημένη κατά την γνώμη τους αντιπαράθεση των δύο αρχηγών. Στην εποχή της τηλεοπτικής δημοκρατίας,  όλα είναι επιφανειακά, όλα γίνονται για τις εντυπώσεις και στο πλαίσιο αυτό κινήθηκε και η αντιπαράθεση Τσίπρα- Μεϊμαράκη. Τίποτα το καινούργιο, θέσεις που περιέγραφαν τα προβλήματα αλλά ουσία ελάχιστη.

Σκηνικό θετικό, αλλά ουσία δεν υπήρχε. Είναι δύσκολο να πει κανείς ποιος και πόσο κέρδισε ή αν θα επηρεάσουν την  ψήφο των αναποφάσιστων, γιατί η πλειοψηφία έχει ήδη αποφασίσει.

Υπήρχε όμως για μια ακόμη φορά μια σημαντική ανεπάρκεια. Κυρίως δημοσιογραφική. Είχε συμφωνηθεί ότι η δεύτερη ενότητα του ντιμπέιτ θα αφιερώνονταν στην εξωτερική πολιτική. Φυσικά τίποτα δεν συνέβη. Παραβιάστηκε η συμφωνία την οποία οι ίδιοι ενέκριναν, παραβίασαν ταυτόχρονα κάθε κανόνα σοβαρής δημοσιογραφικής εργασίας.

Οι Έλληνες τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι θεωρούν ότι αξίζει να συζητηθεί ότι κατανοούν οι ίδιοι. Αν δεν κατανοούν ένα θέμα, ένα πρόβλημα, τότε δεν υπάρχει. Τα γεγονότα στην Ελλάδα υπάρχουν, αν τα αγγίζουν οι τηλεοπτικοί  δημοσιογράφοι.

Η εξωτερική πολιτική, η άμυνα, η ασφάλεια δεν είναι για την ποιότητά τους. Θεωρούν προφανώς ότι ποιοτική δημοσιογραφία είναι να ερωτηθούν για χιλιοστή φορά οι αρχηγοί για τις δηλώσεις που έκαναν στο παρελθόν, για την πολιτική των κομμάτων τους πριν από χρόνια.

Η εξωτερική πολιτική είναι τεράστιο κεφάλαιο, όχι  μόνο για την Ελλάδα, για όλα τα κράτη του κόσμου. Τα κράτη πορεύονται στο μέλλον με επιτυχία ή αποτυχία, με ασφάλεια ή ανασφάλεια, αν έχουν φροντίσει να έχουν την σωστή εξωτερική πολιτική, σχέδιο για το μέλλον της χώρας, στρατηγικές συμμαχίες, ενεργειακή στρατηγική, ικανή διπλωματία. Όλα αυτά καθοδηγούν τα κράτη και αν οι προυποθέσεις αυτές υπάρχουν οι λαοί ευημερούν.

Κανένας λαός δεν καταστράφηκε επειδή ο ΦΠΑ ανεβαίνει ή κατεβαίνει κάποια ποσοστά. Είναι προφανώς άλλου είδους πρόβλημα. Ενας λαός όμως μπορεί να καταστραφεί από μια κρίση συνόρων, από διπλωματικές διενέξεις , από συμμετοχή σε πολέμους, από διαφορές και προβλήματα με άλλα κράτη.

Στην χρεοκοπία της Ελλάδας συνέβαλαν οι εξοπλισμοί και η διαφθορά που την συνόδευαν με άλλοθι τις σχέσεις με την Τουρκία. Η Ελλάδα έχει σοβαρά ανοιχτά μέτωπα με την ΠΓΔΜ, με την Αλβανία, την Τουρκία, έχει και το Κυπριακό.

Για την ελληνική τηλεπτική δημοσιογραφία όμως , όλα αυτά δεν υπάρχουν ως προβλήματα. Αφού οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι, δεν ξέρουν τι να πούν , δεν ξέρουν τι σημαίνει εξωτερική πολιτική, τότε προς τι το κεφάλαιο στο ντιμπέιτ.

Ούτε τον αυτοεξευτελισμό τους δεν αντιλαμβάνονται; Προφανώς δεν τον αντιλαμβάνονται. Στην Ελλάδα των τηλεπαρουσιαστών, γεγονός είναι ότι αντιλαμβάνονται οι ίδιοι. Όσα δεν αντιλαμβάνονται δεν υπάρχουν ως γεγονότα.

Κάπως έτσι η Ελλάδα χρεοκόπησε οικονομικά, από την έλλειψη ευθύνης και αίσθηση καθήκοντος, κάπως έτσι χρεοκόπησε και η δημοσιογραφία.