O Προκόπης Παυλόπουλος και ο …καραμανλισμός

O Προκόπης Παυλόπουλος και ο …καραμανλισμός

Τσιπρας-καραμανλης-παυλοπουλος-καραμανλης[του Σπύρου Σουρμελίδη]
Είναι σίγουρο ότι η επιλογή Παυλόπουλου δεν αρέσει στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε σ ένα μέρος της κοινής γνώμης. Είναι βέβαιο πως οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελαν κάποιον αριστερό ή κάποιον μη πολιτικό, μια προσωπικότητα.

Μόνο που η ανάγκη αυτή την ώρα της χώρας είναι άλλη. Η σωτηρία της.

Και η σωτηρία της δεν μπορεί να γίνει από μία μόνο πολιτική δύναμη ή μόνο από την αριστερά. Το πιο φιλικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ κομμάτι της πολιτικής πραγματικότητας είναι οι καραμανλικοί, ειδικά λόγω του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.
Η τάση του εκσυγχρονισμού (του Κ. Σημίτη) που έχει συσπειρωθεί σήμερα στο “Ποτάμι” είναι απολύτως εχθρική προς όσα συμβαίνουν, ενώ και η τάση Σαμαρά στην ΝΔ η το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, είναι ευθέως αντίπαλοι.
Ο καραμανλισμός συνεχίζει να εμπνέει την λαϊκή δεξιά, συνεχίζει να εμπνέει την σιωπηρά πλειοψηφία ή αλλιώς τους νοικοκυραίους.
Η τάση αυτή και μέσα στην ΝΔ δείχνει αυτή την ώρα περισυλλογή, αναγνωρίζοντας οτι η κατάσταση δεν θα μπορούσε να προχωρήσει πλέον με τις ίδιες επιχειρηματικές και πολιτικές ελίτ να μοιράζουν το παιχνίδι και να ελέγχουν ολόκληρη την “πίτα” του πλούτου. Η τάση των καραμανλικών είχε επιδείξει την ίδια στάση και στο τέλος της δεκαετίας του 70 στις αρχές του 80, την εποχή δηλαδή που παρέδωσε ομαλά την εξουσία στον Ανδρέα Παπανδρέου.
Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται αυτή την ώρα εχθρικά από ένα σημαντικό αριθμό ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, την ώρα που και στο εσωτερικό η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται εχθρικά από ένα μέρος της κοινωνίας μάλλον αυτό που έχει πληγεί λιγότερο από την κρίση και δικαιολογημένα φοβάται το ταρακούνημα, την τρικυμία προς ένα νέο σημείο ισορροπίας.
Η επιλογή Παυλόπουλου μπορεί να μην αρέσει, μπορεί να μην είναι ιδανική, αλλά δεν υπάρχει κάτι το ιδανικό αυτή την ώρα στην Ελλάδα.
Βρισκόμαστε πάνω στο σχοινί και από κάτω είναι ο γκρεμός. Με αυτά που έχουμε πρέπει να προχωρήσουμε.
Είναι ευχής έργο που ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει την σύνθεση υπαρκτών δυνάμεων. Έχει κυβέρνηση συνεργασίας με ένα κομμάτι της λαϊκής δεξιάς, προτείνει ένα Πρόεδρο της καραμανλικής παράδοσης.

Ευτυχώς το αντιλαμβάνονται και στο Κόμμα του.