Ο ΘΥΜΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Ο ΘΥΜΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!
Ένα παλαιότερο κείμενο μου με αφορμή το πρόσωπο του κ. Θ. Λυμπερόπουλου που αυτόν τον ακιρό βρίσκεται στην επικαιρότητα:
«Είναι κι ο Θύμιος εδώ»
(Αντώνης Σαμαράς, σε κομματική εκδήλωση)
 
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Η –συνεχιζόμενη τουλάχιστον μέχρι την ώρα που σύρονται οι γραμμές αυτές- απεργία των ιδιοκτητών ταξί έδωσε, εκτός των άλλων, την ευκαιρία στο πανελλήνιο ώστε να γνωρίσει, βοηθούντων και των τηλεοπτικών δικτύων, τον συνδικαλιστή (πρόεδρο του ΣΑΤΑ) του κλάδου κύριο Θύμιο Λυμπερόπουλο.

Ακαταπόνητος, νυχθημερόν, από κανάλι σε κανάλι, παρών, για την αμεσότητα, την εγκυρότητα και την πληρότητα της δικής μας ενημέρωσης βέβαια. (Όπως την αντιλαμβάνονται, εννοείται, και την προσφέρουν οι σύγχρονοι δίαυλοι επικοινωνίας και -εν πολλοίς- προπαγάνδας).
Οι αλλεπάλληλες εμφανίσεις του κυρίου Λυμπερόπουλου στα τηλεοπτικά παράθυρα φαντάζομαι ότι θα τον έχουν ταλαιπωρήσει περισσότερο απ’ όσο όταν βρίσκεται καθηλωμένος στο τιμόνι για το κυνήγι του επιουσίου άρτου.

Τι να γίνει όμως;

Εδώ κρίνονται, ούτε λίγο ούτε πολύ, η υπόσταση και το μέλλον του κλάδου, τα οποία ο αρμόδιος (ο νέος, αφού ο προηγούμενος, ο κύριος Δημήτρης Ρέππας ήταν λιγότερο εχθρικός απέναντί τους) υπουργός κύριος Γιάννης Ραγκούσης, αποφάσισε, καλοκαιριάτικα, να θυσιάσει τοις τρόικας ρήμασι πειθόμενος.
Αλλά ο κύριος Θύμιος Λυμπερόπουλος έχει και συγκεκριμένη πολιτική και κομματική ταυτότητα, την οποία κάθε άλλο παρά φροντίζει να κρύβει από τους (φίλους ή αντιπάλους) συμπολίτες του.
Ως ανώτερο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, εν ονόματι και εν αναφορά της οποίας αναπτύσσει τη συνδικαλιστική του δράση, φυσικά και δεν παραμελεί να εκπληρώνει στο ακέραιο τα κομματικά του καθήκοντα.
Έτσι, σε πρόσφατη κομματική εκδήλωση, ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας κύριος Αντώνης Σαμαράς, αφού τον διέκρινε μεταξύ των παρευρισκομένων, ανήγγειλε, περιχαρής, την παρουσία του στο κομματικό ακροατήριο εκστομίζοντας την ιστορική φράση που προτάσσουμε στο σημείωμα αυτό.
Με την αναγγελία αυτή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης –άμα δε και εν αναμονή πρωθυπουργός της χώρας- κύριος Σαμαράς ήθελε να διαμηνύσει προς κάθε κατεύθυνση ότι μια τέτοια παρουσία, όπως αυτή του κυρίου Λυμπερόπουλου, αποτελεί εγγύηση ότι, ως κόμμα, πάνε καλά και η μέρα που θα τους ξαναφέρει στην κυβερνητική εξουσία δεν είναι πολύ μακριά, έτσι ώστε να δικαιωθεί, σύμφωνα με την κλασική διατύπωση, για άλλη μια φορά, ο αγώνας.
Το απλό αυτό, σε μια πρώτη ανάγνωση, περιστατικό, πάντως, μάς δίνει την αφορμή να σκεφθούμε βαθύτερα και να συναγάγουμε γενικότερα συμπεράσματα σε ό, τι αφορά το επίπεδο και τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος.
Σ’ ένα κυβερνητικό -ανεξαρτήτως χρώματος- κόμμα ο συνδικαλιστικός ηγέτης του Α ή του Β επαγγελματικού κλάδου, εκπροσωπώντας, εκ των πραγμάτων, αξιόλογο ποσοστό εκλογικής πελατείας, είναι ένα ξεχωριστό και προπαντός οικείο στα ηγετικά κλιμάκια πρόσωπο (εξ ου και η προσφώνηση με το χαϊδευτικό του όνομα).

Ο ρόλος του σ’ αυτό είναι πρωταγωνιστικός και αναντικατάστατος.

Γι’ αυτό και το κόμμα στο οποίο ανήκει, εις ανταπόδοσιν των προσφερομένων υπηρεσιών, βρίσκεται πάντα στη διάθεσή του. Όχι μόνο για να τον βοηθήσει να αναρριχηθεί στην προεδρία του συνδικάτου, αλλά και να στηρίζει αδιακρίτως τα όποια κλαδικά αιτήματα, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν αυτά προβάλλονται και διεκδικούνται, και με οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος.
Βέβαια, όταν το κόμμα ευτυχήσει να γίνει κυβέρνηση, τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τότε πρυτανεύουν ο ρεαλισμός και η κατίσχυση του δημόσιου συμφέροντος έναντι των (αποκαλούμενων στο εξής) στενών και άκαιρων συντεχνιακών διεκδικήσεων.
Και στο βάθος, πολλές φορές, διακρίνεται η αχαριστία απέναντι ακόμα και στον ευεργέτη στρατιώτη του κόμματος π.χ. Θύμιο, εκτός κι αν πρόλαβε να προβιβασθεί.
Έτσι, πολλά από τα υπεσχημένα εν μια νυκτί λησμονούνται και διαγράφονται από τις προγραμματικές στήλες, οπότε τη σκυτάλη παίρνει ο έτερος κομματικός πόλος που βρίσκεται πια στην αντιπολίτευση.
Κι αυτός (ο κομματικός οργανισμός) έχει αναδείξει, σε ανύποπτο χρόνο, τον δικό του Θύμιο, που διαθέτει όλες του τις δυνάμεις για την επιτυχή έκβαση των κοινωνικών και τους κομματικών αγώνων. Και φυσικά (δικαιούται να) του αναγνωρίζεται η ανεκτίμητη προσφορά, δοθείσης ευκαιρίας, ευθαρσώς και δημοσίως από τον αρχηγό του κόμματος.

Αυτό ακριβώς δεν έκανε, άλλωστε, στην πρόσφατη κομματική εκδήλωση, ο κύριος Αντώνης Σαμαράς λέγοντας το αμίμητο: «είναι κι ο Θύμιος εδώ»;

Εν κατακλείδι, παραλλάσσοντας ελαφρώς τη φράση του κυρίου Σαμαρά, θα λέγαμε ότι πράγματι «ο Θύμιος είναι εδώ», στις επάλξεις του πολιτικο – κομματικού μας γίγνεσθαι, για να μας υπενθυμίζει, αίροντας και την παραμικρή αμφιβολία, ότι οι παραδοσιακοί κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού τηρούνται, σε κάθε περίσταση, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια.
Ο λαϊκισμός, ως κυρίαρχος λόγος και πρακτική, διαχρονικά και σε όλες του τις εκδοχές, είναι (αν υποτεθεί ότι κάποιοι πραγματικά τον αντιστρατεύονται) ακατανίκητος.
Κάτι παραπάνω: σαρξ εκ της σαρκός του πολιτικού μας προσωπικού.
Άλλωστε, κάπως έτσι, μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί να κατρακυλήσουμε πιο βαθιά στου Κακού τη σκάλα, για να θυμηθούμε τον μεγάλο και πάντα επίκαιρο Παλαμά (Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου), φθάσαμε ως εδώ, να ορίζουν τη μοίρα μας οι παιδονόμοι της τρόικας και οι διεθνείς τοκογλύφοι.
 
ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ
26/07/2011