Ο βασιλιάς που δεν ήθελε να ξέρει ότι… είναι γυμνός ή μια νέα κρίση πάνω στην υπάρχουσα κρίση

+Γυμνός+βασιλιάςτου Μιχάλη  Σωτηρίου

Το παραμύθι είναι μια σύντομη, μεταφορική ή φανταστική ιστορία ανδραγαθημάτων  ή παθημάτων  που χρησιμοποιούνται με αλληγορικό τρόπο  απέναντι σε φορείς καλής ή κακής διαχείρησης της εξουσίας,της υπεροψίας , της Ύβρεως. Τέτοιο είναι το πολύ γνωστό παραμύθι του Χ.Κ.Άντερσεν: Ο βασιλιάς που ήταν γυμνός. Παρουσιάζει ένα βασιλιά που του άρεσαν τα όμορφα ρούχα. ΟΙ κόλακες γύρω του τον έπεισαν  πως είναι υφαντές που θα του υφάνουν ρούχα από υλικό που οι ανίκανοι και οι ανόητοι δεν μπορούσαν να δουν.Ο βασιλιάς νόμισε ότι με τα ρούχα αυτά θα ξεχώριζε ποιοι από τους ανθρώπους του είναι ικανοί  ή όχι.

Ανήμερα της παρέλασης, ο  Βασιλιάς βγήκε με τα καινούρια ρούχα  από το παλάτι του στους δρόμους. Κρεμασμένοι σαν τσαμπιά από  τα παράθυρα οι υπηρέτες του φώναζαν «Δέστε πόσο του πάνε τα καινούρια ρούχα του βασιλιά μας!». Και οι τελάληδες διαλαλούσαν τη «δύναμη της γνώσης» του, που παντοδύναμο τον έκανε. Και κανείς τους δεν ήθελε να παραδεχτεί πως έβλεπε τίποτα, γιατί την οργή του την έτρεμαν… Ο λαός έκπληκτος παρακολουθούσε την πομπή με τον βασιλιά να περνά μπροστά του. «Μα αυτός δεν φοράει τίποτα!» φώναξε ξαφνικά ένα παιδάκι. «Ένα παιδάκι λέει πως ο βασιλιάς είναι γυμνός!» είπε ένας άλλος. Και ύστερα κι άλλος, κι άλλος κι άλλοι πολλοί μαζί: «O ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ!».Ο βασιλιάς τότε κατάλαβε πως έλεγαν την αλήθεια, μα εξακολούθησε να βαδίζει επικεφαλής της πομπής, ενώ πίσω του οι βαλέδες κρατούσαν υψηλά τον ποδόγυρο από την ανύπαρκτη φορεσιά για να μην σέρνεται στο χώμα…

Όπως ακριβώς στο παραμύθι με τα ρούχα του βασιλιά, η κρίση η οποία ξέσπασε πριν από 4 περίπου χρόνια απέδειξε το προφανές. Τα ρούχα δεν υπήρχαν, οι βασιλιάδες (παγκόσμιοι,εγχώριοι,τοπικοί) κυκλοφορούσαν γυμνοί. Οικονο-μολόγοι και κεντρικοί τραπεζίτες εξηγούσαν ότι η παγκόσμια οικονομία είχε πλέον εισέλθει σε μία νέα πραγματικότητα και πίστευαν ότι είχαν προλάβει να ράψουν και να φορούν τίς λύσεις. Στην πράξη κατέρρευσε το ακριβό ένδυμα των οικονομικών θεωριών και μοντέλων.Και φάνηκε η γυμνή πραγματικότητα.

Παρ’όλα αυτά τα παθήματα αυτά δεν φαίνεται να έγιναν μαθήματα για τους πολιτικούς,τους οικονομολόγους και τους αυτοδιοικητικούς άρχοντες, Αλλά και στο λαό είναι ορατά,διάσπαρτα τα ακούσια και εκούσια υπολείμματα συμπεριφορών υποτέλειας στους κατά περίπτωση μικρούς ή μεγάλους βασιλιάδες. Η νομοθετική και ελεγκτική λειτουργία των μελών της Βουλής διανθίζεται πάλι με ρόλους δημοσιοσχετίστικων μικροεξυπηρετήσεων και «κλεισίματος» ραντεβού σε υπουργεία και υπηρεσίες. Έτσι, θα αποκτήσουμε Δημόσια Διοίκηση ανεξάρτητη από την εκάστοτε κυβέρνηση;

Δυστυχώς,αυτές οι πρακτικές που συνετέλεσαν στην εκ των έσω απαξίωση του πολιτικού και της πολιτικής επαναλαμβάνονται λές και ξεχάσανε πώς σταδιακά  φτάσαμε στη σύνθετη κρίση,από την οποία ακόμη δεν βγήκαμε.Ο θυμός,η απογοήτευση,η φτώχεια μέσων και καλών πρακτικών άρχισαν να αναμιγνύονται με δόσεις ανοχής στις μικρο πολιτικές συνήθειες του παρελθόντος. Και η ευθύνη δεν είναι των μη προνομιούχων,είναι αυτών που κατέχουν διοικητική εξουσία σε κεντρικό η τοπικό επίπεδο.

Ο λαός χρειάζεται,όπως γράφει ο καθηγητής Τάσος Γιαννίτσης στο πρόσφατο βιβλίο του(Η Ελλάδα στην κρίση) «ένα νέο αφήγημα δημοκρατικό,που οδηγεί στην ανακατάκτηση του δημόσιου χώρου και του συλλογικού συμφέροντος,να κινητοποιεί μαζικές δυνάμεις προς την κατεύθυνση συγκρότησης μιάς εθνικής δύναμης,να ανατρέψει τα δόγματα,τις ιδεοληψίες και τα ψεύτικα λόγια,που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε επαρχιακό μικρομάγαζο των Νότιων Βαλκανίων».

Το αφήγημα αυτό δεν  φαίνεται να διαμορφώνεται μέχρι  τώρα στη χώρα μας και αυτό προβληματίζει. Όπως και η

ασκούμενη αυτοδιοικητική διαχείρηση των δημοτικών θεμάτων απέχει πολύ από την επάρκεια. Τα δύο μεγάλα έργα,ανάπλαση και αυτοκινητοδρόμιο έτυχαν διαχείρησης με πολλά χαρακτηριστικά των μικροπολιτικών πρακτικών του παρελθόντος και του βασιλιά του Χ.Κ.Άντερσεν. Κανένας δεν ξέρει τι και ποιοι έφταιξαν,όλα έγιναν σωστά και ανταμείφθηκαν για ένα επικίνδυνο λανθασμένο αποτέλεσμα που το βλέπουν όλοι αλλά «το βλέπουν σα να μή το βλέπουν» οι υπεύθυνοι. Κανένας δεν παραιτήθηκε από ευθιξία ή από τη δημοτική αρχή, κανένας δε θα πληρώσει και ενώ έχει γίνει τόσος δημόσιος θόρυβος,κανείς εισαγγελέας δεν κινήθηκε αυτεπάγγελτα. Και ετοιμάζονται να στείλουν το λογαριασμό στο μη προνομιούχο Σερραίο δημότη. Λές και η ΣΑΤΑ (με τα υπόλοιπά της )δε θα μειώσει έργα που θα μπορούσαν να γίνουν για την βελτίωση της καθημερινότητας. Σα να μη συνέβη τίποτε,σα να θέλουν όλοι να κλείσουμε τα μάτια ή να δούμε τα καινούρια ρούχα του βασιλιά. Φαίνεται ότι αν σά κοινωνία συνεχίσουμε έτσι,εκκολάπτουμε μια νέα κρίση στο όρατό μέλλον,μια κρίση πάνω στην υπάρχουσα κρίση.