ΟΙ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ Ή ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΤΟ (Ή ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ) ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΟΙ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ Ή ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΤΟ (Ή ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ) ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Διαβάστε, αν έχετε χρόνο και διάθεση, τι έγραφα πριν από 4 χρόνια για την υπόθεση της Μανωλάδας, την οποία επανέφερε στην επικαιρότητα η καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων:
 
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Έπεσε κυριολεκτικά απ’ τα σύννεφα σύμπασα η ελληνική κοινωνία, μόλις πληροφορήθηκε ότι επιστάτες πυροβόλησαν, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, μετανάστες εργαζομένους στις καλλιέργειες φράουλας στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας.

Μάλιστα για μερικούς συμπατριώτες μας το γεγονός αυτό ήταν ευκαιρία να εμπλουτίσουν τις (έως τότε ελλιπείς) γεωγραφικές τους γνώσεις.
Για τους περισσότερους, άμα δε και ανυποψίαστους, να ανακαλύψουν ότι σε περιοχές της χώρας του Ξενίου Διός, όπως στη Νέα Μανωλάδα ή αλλού, ξένοι εργάτες γης δουλεύουν υπό άθλιες συνθήκες, για πενιχρά μεροκάματα, χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα. Ότι κάποιοι εργοδότες μάλιστα δεν διστάζουν να βιαιοπραγήσουν εναντίον τους, όταν αυτοί τολμούν να διεκδικήσουν (τουλάχιστον) τα δεδουλευμένα.
Για όσους παρακολουθούν την ιστορική μας διαδρομή, το κρούσμα αυτό παραπέμπει στις μελανότερες στιγμές της.
Το 1907 Έλληνες τσιφλικάδες διέταξαν τη δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα (οι τελευταίες λέξεις ήταν το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης: Liberté, égalité, fraternité, (“Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία”), επειδή οργάνωνε τις αγωνιστικές διεκδικήσεις των κολίγων της Θεσσαλίας, ενώ τρία χρόνια αργότερα, ακολούθησε το έπος του Κιλελέρ, που αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση του ελληνικού αγροτικού κινήματος.
Όσο τραγικό είναι, στις μέρες μας, να βλέπουμε Έλληνες, όχι μόνο να καταπατούν τα δικαιώματα ξένων εργαζομένων, αλλά να συμπράττουν στην αναβίωση ενός απεχθούς καθεστώτος δουλεμπορίου, άλλο τόσο υποκριτικό είναι να παριστάνουμε τους έκπληκτους όταν η βαναυσότητα υπερβαίνει το «μέτρο» και κατακλύζει τα ρείθρα των δρόμων.
Εύκολη και ανέξοδη η ομόθυμη και απερίφραστη αποδοκιμασία τους. Με την ίδια ευκολία οι αρμόδιοι εξαγγέλλουν διάφορα μέτρα -ημίμετρα πείτε τα καλύτερα. Μόνο και μόνο για τον κατευνασμό της κοινής γνώμης και την κατασκευή μιας παραπλανητικής δημόσιας εικόνας που τους εμφανίζει να ομνύουν στη μηδενική ανοχή, το δίκαιο και τον πολιτισμό. Μέτρα που σπανίως κάποια απ’ αυτά υλοποιούνται.
Για να επανέλθουν έτσι, σε λίγο, τα πράγματα στην προτέρα φυσιολογική τους κατάσταση, αφού τα θαύματα -στην Ελλάδα τουλάχιστον- διαρκούν, σύμφωνα με την παράδοση, το πολύ τρεις μέρες.
Είναι κοινότοπη η διαπίστωση, όπως και η συνακόλουθη παραδοχή, ότι η περίπτωση της Νέας Μανωλάδας είναι ακραία και αποκρουστική.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι η μοναδική.

Στην Ελλάδα των Μνημονίων, της ανεργίας και του ολοένα ενισχυόμενου αυταρχισμού, τέτοιου είδους φαινόμενα γίνονται όλο και πιο συχνά.
Το χειρότερο, ωστόσο, είναι, ότι, καθισμένοι στο σαλόνι του σπιτιού μας, μπροστά στην θεραπεύουσα πάσαν νόσον τηλεόραση, όταν αυτά δουν το φως της ημέρας, σε χρόνο μηδέν, έχουμε βρεθεί στα σύννεφα της αθωότητας, για να κατρακυλήσουμε από εκεί με φοβερό πάταγο.
Αν, σε κάθε περίπτωση, θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η αδιαφορία μας, μαζί με την υποκριτική έκπληξη που μας προκαλούν φαινόμενα βαρβαρότητας, από τα οποία (δεν είναι και τόσο βέβαιο ότι) μας χωρίζει κάποια ζώνη ασφαλείας, οπότε είναι πιθανό να εμπλακούμε, κάποτε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και αυτοπροσώπως, στοιχειοθετούν ένα είδος συν-ευθύνης και συν-ενοχής μας.
Και για να απαλλαγούμε, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε άρδην μερικά στερεότυπα από τα οποία (ετερο)καθορίζονται η συνείδηση και η συμπεριφορά μας.
Είναι, αν μη τι άλλο, αδήριτη ανάγκη η υποκρισία να δώσει τόπο στην αλληλεγγύη και την ανθρωπιά.
Χωρίς εκπτώσεις και επιφυλάξεις.
Αλλιώς, αθώοι –κατά δήλωσίν μας πάντα- του αίματος τούτου, για να θυμηθούμε, μέρες που έρχονται, τον Πόντιο Πιλάτο, θα ανεβοκατεβαίνουμε τα σύννεφα της έκπληξης και της συντριβής αντικρίζοντας τα ανθρώπινα πάθη, που ναι μεν, σύμφωνα με τον Σκιαθίτη, τελειωμό δεν έχουν, αλλά, με την απάθεια ή τα περίσσια (και περιττά) κροκοδείλια δάκρυα, προσλαμβάνουν τραγικές διαστάσεις και αποθηριώνεται ο κόσμος μας.
 
ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)