Oι γυναίκες του χωρίου

Oι γυναίκες του χωρίου

κρυμμένες σε όλες τις  γωνιές της Ελλάδας  οι γυναίκες του χωριού απομονωμένες, εκπαιδευμένες αλλά  και μη, άλλες φορές ανεπάγγελτες  να αναζητούν τι άραγε;

Tη ζωή, το όνειρο, την ελευθερία, την εργασία . Μα όλα αυτά είναι δικαιώματα.

Ένας αιώνας, νέα χιλιετία,  πολλές και σημαντικές  αλλαγές που έγιναν  μέσα από μακροχρονίους αγώνες των γυναικών σ όλο τον κόσμο. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η γυναίκα του χωριού παραμένει ο φτωχός συγγενής αυτής της κοινωνίας. Αν αυτό ακούγεται υπερβολικό ή σας τρομάζει ας δούμε πως έχουν τα πράγματα.

Η προσωπική ζωή της εξαντλείται στον καφέ με τις φίλες  σχολιάζοντας τα νέα του χωριού, το γάμο της τηλεπαρουσιάστριας ,τις δίαιτες και τα συνολάκια που φορούν.

Είναι φορές που ξεσπά σ ένα καταναλωτισμό  με δόσεις που δεν αναλογούν στα οικονομικά της. Δημιουργεί συμμαχίες για τις ανάγκες της οικογένειας .Οι συμμαχίες φέρνουν χειροτέρα αποτελέσματα κι αυτό γιατί η ζωή της δεν αλλάζει  σε τίποτα. Δεν γνωρίζει άλλο δρόμο  και πολλές φορές αρνείται να γνωρίσει τον νέο .Αισθάνεται πιο ασφαλής στον γνώριμο.

Είναι  κατά βάση νοικοκυρά κι ενώ δείχνει ικανοποιημένη από την προσφορά της στο σπίτι και στα παιδιά στην ουσία δεν είναι.

Η μακρόχρονη σχέση με τον άντρα και σύντροφο από καλή  γίνεται απόμακρη έως τυπική.

Την σχέση την σώζουν οι γιορτές, οι γάμοι, τα βαφτίσια.

Στη σχέση με τα παιδιά βγάζει τις αγωνίες με το  δικό της τρόπο.

Τους παρέχει ρούχα, φαγητό, καθαρό δωμάτιο και προσπαθεί να τα διαβάσει .Για συζήτηση, διαπαιδαγώγηση,  ενασχόληση με τα κοινά ούτε λόγος. Ας είναι καλά  η tv, μέσω αυτής  μαθαίνει τι γίνεται στον κόσμο. Οι εφημερίδες και σοβαρά περιοδικά είναι ανύπαρκτα.

Έτσι  διαμορφώνει την άποψη ότι αυτή η κοινωνία  δεν αλλάζει.

Ένας σύλλογος καλό είναι να υπάρχει για να πηγαίνουμε καμιά εκδρομούλα  2-3 γλέντια το χρόνο. Όσο για την μέρα της γυναικάς  μια χαριτωμένη επέτειος  με χορούς  και ξεφαντώματα  αποδεκτή από όλους  στο χωριό  γιατί ένα γλέντι  δεν απειλεί  τίποτα και κανέναν.

Ας προχωρήσουμε λίγο στην ουσία.

Ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη διαπαιδαγώγηση  ή  το τρόπο ζωής οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι  για όλες. Σήμερα  διακυβεύονται  σοβαρές κατακτήσεις  και δικαιώματα γυναικών. Αυτές πρώτες πληρώνουν την κρίση.

Πέρασε καιρός που δυο αυγά, το γάλα της κατσίκας, ένας κόκορας έθρεφαν  την οικογένεια και που ένα μεροκάματο έφτανε κακήν κακώς για τις στοιχειώδες σπουδές  των παιδιών.

Το καπιταλιστικό σύστημα  με γνώμονα το κέρδος των λίγων  πρόβαλε νέες ανάγκες στην κοινωνία χωρίς τη διάθεση ουσιαστικών παροχών. Δηλαδή ήρθαν τα πάνω κάτω σε  εργασία, παιδεία, υγειά και ασφάλεια. Από τα μέσα της δεκαετίας του 80 οι περισσότερες γυναίκες δούλευαν σε βιοτεχνίες που υπήρχαν στο χωριό .

Πλέον ο νέος τρόπος ζωής επιβάλλει το γάλα να το παίρνουμε από το σούπερ μάρκετ, καινούριο αυτοκίνητο, κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας, τα παιδιά φροντιστήρια. Όλα αυτά  αναγκαία  ανθρώπινα και κυρίως κατανοητά.

Με την κρίση οι γυναίκες βρίσκονται  ξανά στο σπίτι άνεργες  και τα έξοδα αυξημένα. Ελάχιστες συμπληρώνουν ένα μικρό εισόδημα-χαρτζιλίκι με κόπο αλλά και ανασφάλιστες.

Έπεσε η ιδέα  των γυναικών  για συνεταιρισμό αλλά ούτε για αστείο. Δεν γνωρίζουν  πολλά αλλά από φόβο και μια κάποια πληροφόρηση  λένε ότι είναι παγίδα  και δικαίως. Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει αύριο  ακούγεται συχνά κι αυτό δηλώνει ανασφάλεια.

Υπάρχουν γυναίκες που είναι εγκλωβισμένες στις υποσχέσεις των πολιτικάντηδων  της περιοχής που τυχαίνει να έχουν μια οποιαδήποτε συγγένεια με τον εκάστοτε υποψήφιο δήμαρχο ή σύμβουλο. Έτσι η ψήφος γίνεται εύκολη υπόθεση.

Όσο για  πολιτισμό  τα  σκυλάδικα και τα μπαρ της περιοχής  κάνουν τη δουλειά  τους. Το ξέσπασμα  των παραδόσεων και  μια  θρησκοληψία  απόλυτα  υποκριτική.

Είναι πράγματι πολύ σκληρό αυτό το περίγραμμα ζωης. Δεν γκρεμίζεται  εύκολα  ένας τοίχος  που χρονιά  ολάκερα  χτίζεται  λιθάρι λιθάρι με  τα στοιχεία του συντηρητισμού  και της  ασυδοσίας.

Ζούμε η μια κοντά στην άλλη  γνωρίζουμε τη ζωή η μια της άλλης. Κι ο αγώνας  δίνεται συχνά  παίρνοντας  υπόψη  τις προσωπικές  σχέσεις,  κινδυνεύεις να παίξεις το ρολό του εξομολογητή, του συμβουλάτορα, να θεωρηθείς εξυπνάκιας και να προκαλέσεις καχυποψία  ή δυσαρέσκεια  και εν τέλει να απορριφθείς. Οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές και πρέπει να  προσέχουμε.

Δεν μπορούμε να μπαίνουμε στην κοινωνία  του χωριού σαν κομήτης  στα προβλήματα.

Το γυναικείο κίνημα  έχει  πολλές ταχύτητες. Στην τελευταία  ταχύτητα  βρίσκεται  η γυναίκα του χωριού.

Κατά τη γνώμη μου οφείλουμε να εξηγούμε  τα πράγματα όπως έχουν, να κατανοούμε τις αντικειμενικές δυσκολίες  αλλά να μην συναινούμε στην αδράνεια.

Να έχουν οι δράσεις μας ανθρωπιστικό χαρακτήρα, να παίρνουμε πρωτοβουλίες  αλλά να μην παραδινόμαστε.

Καρακώστα Θεώκλεια