«ΟΙ ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ» πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Βασίλη Τζανακάρη στη Θεσσαλονίκη

«ΟΙ ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ» πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Βασίλη Τζανακάρη στη Θεσσαλονίκη

Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 29/3 στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στον Πολυχώρο του Βιβλιοπωλείου Μαλλιάρης-Παιδεία (στη περιοχή της Καμάρας) η παρουσίαση του νέου βιβλίου (24ο) του πολυγραφότατου σερραίου Συγγραφέα Βασίλη Τζανακάρη «Οι Λήσταρχοι» από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Για το βιβλίο μίλησαν ο Κώστας Ζουράρις, βουλευτής-πολιτειολόγος-συγγραφέας, ο Απόστολος Λυκεσάς, δημοσιογράφος-συγγραφέας, και ο Κρίτων Σαλπιγκτής, συγγραφέας.

Όπως τόνισαν οι ομιλητές το βιβλίο του σερραίου συγγραφέα θα μπορούσε να αποτελεί μια «διδακτορική διατριβή» πάνω στο θέμα των ληστών που κυριαρχούσαν στα Ελληνικά βουνά στις αρχές του 20ου αιώνα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ακολουθεί η εισήγηση του συγγραφέα Κρίτωνα Σαλπιγκτή.

Κάτι σημαντικό που διαπιστώνεται με την ανάγνωση του βιβλίου ΟΙ ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ είναι ότι στην γραφή του Τζανακάρη δεν σκοντάφτεις. Ο συγγραφέας πρωτίστως δεν πέφτει στην λούμπα να μιμηθεί την πόζα του ιστορικού. Δεν την χρειάζεται εξάλλου. Νιώθει δικαίως υπερεπαρκής, ως ξεσκολισμένος από χρόνια, αλλά και διότι έχει εκπληρώσει στο έπακρον το καθήκον της διερεύνησης των πηγών και έχει εμπλουτίσει το προϊόν της ερεύνης του με την γλαφυρότητα της γραφής του.

Η οποία με καύσιμο την στιλπνότητα και την διαύγειά της, μας αιχμαλωτίζει, και πολλές φορές μας διασκεδάζει, όταν ο Τζανακάρης αποφασίζει να την διανθίσει με απολαυστικές αφηγήσεις διαφυγής – όπως π.χ. εκείνην όπου ο δικαστής ρωτάει απορημένος τον πατέρα ενός νεαρού ληστή για ποιον λόγο έστειλε τον γιο του στο βουνό να ενταχθεί στην συμμορία του αρχι-λήσταρχου κι εκείνος με αφοπλιστική αφέλεια τού απαντά “για να μάθει μία τέχνη, κ. δικαστά!”.

Τζανακάρης-Λησταρχοι-28-3-16_DSC_1040_tonemappedΕίναι μάστορας κανονικός του λόγου ο Τζανακάρης, διόλου λόγιος, κάτι το οποίο βρίσκω συναρπαστικό στην γραφή του. Όχι επειδή δεν θαυμάζω τις υψιπετείς διαδρομές της λογοτεχνίας ή της επιστημονικής προσέγγισης, αλλά επειδή πιστεύω πως ως αναγνώστες δεν αντέχουμε διαρκώς και αδιαλείπτως στο μεθύσι της πρώτης ή στην απόσταση της δεύτερης – συχνά έχουμε την ανάγκη να τους γυρίσουμε την πλάτη, καταφεύγοντας σε ό,τι νιώθουμε εγγύτερο προς τα μέτρα μας.

Γι’ αυτό η εκφραστική αμεσότητα του Τζανακάρη σε συνάρτηση με την πηγαία διάθεση αυθορμητισμού που τον διακρίνει, μεταβάλλει σε γραφή αξίας το έργο του, το οποίο αποτελεί παιδί της εργατικότητας και της μεθοδικότητας την οποία επέδειξε στην συγκέντρωση διάσπαρτων στοιχείων της ληστοκρατίας.

Μόνον από κάτι στερεί τον αναγνώστη η γραφή του. Από την πολύτιμη χροιά της ντοπιολαλιάς του, η οποία κουβαλάει αιώνες ζωής μέσα της. Κι οι ντοπιολαλιές μας χάνονται, είναι πια κάτι το αναπότρεπτο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα στο οποίο θα επιμείνω.

Επιμένω σε όλα τα υπόλοιπα, τα οποία δεν αποτελούν εξάλλου προσωπική άποψή μου. Την συμμερίζονται και κατά πολύ αξιότεροί μου, όπως π.χ. ο εκ των επιφανών της γενιάς του ’30, Γιώργος Θεοτοκάς, ο οποίος έθεσε διόλου ρητορικά ένα ερώτημα :

Λήσταρχος Γιαγκούλας ή Κωνσταντίνος Καβάφης;

Ποιος σας ενδιαφέρει περισσότερο;

Πώς είχε απαντήσει ο ίδιος ο ερωτών;

“Προσωπικά, ένας οποιοσδήποτε Γιαγκούλας των ελληνικών βουνών μ’ ενδιαφέρει πολύ περισσότερο από ό,τι μ’ ενδιαφέρει ο Αλεξαντρινός ποιητής. Είμαι σύμφωνος πως πρέπει να τουφεκίζουν τους ληστές, μα, θα έδινα πολλά για να ακούσω τις εξομολογήσεις τους, ενώ η εξομολόγηση του κ. Καβάφη, σκορπισμένη στα 150 ποιήματά του, δεν προσθέτει τίποτα στη γνώση μου των ανθρώπινων παθών. Με βοηθεί μονάχα να καταλάβω την ψυχική κατάσταση της ανίας που δεν έχει ούτε πλούτο ούτε δύναμη. Σε μια συνεδρίαση του Κακουργοδικείου, συχνάκαι σε μια απλή δικογραφία διαζυγίου – το γράφει ως δικηγόρος αυτό – υπάρχει πολύ περισσότερη ψυχή, πολύ περισσότερη ανθρωπότητα, παρά σ’ ολόκληρο το καβαφικό έργο.”

Σκέφτηκα πως μόνον κάτι αντάξιο προς τις εξαιρετικές περιγραφές του Βασίλη για την ζωή, τα έθιμα και τους κανόνες των ληστών, θα έπρεπε να επιλέξω, για να κλείσω την σημερινή εισήγησή μου.

Γι’ αυτό επέλεξα να σας προβάλω μερικά δίλεπτα ή τρίλεπτα επεισόδια από την βραβευμένη το 1981 στο φεστιβάλ κινηματογράφου της πόλης μας, ταινία του Λάκη Παπαστάθη «ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» – με την άδειά του φυσικά.

Προβάλλονται τα στιγμιότυπα των σκηνών :

α) της ένταξης ενός παλικαριού στην ληστρική ομάδα μέσα στην σπηλιά κατά το τυπικόν (όρκος και αποδοχή)

β) της πίστης στην ελληνική καταγωγή, η οποία προβάλλεται από όσα εκφράζουν οι ληστές, καθισμένοι ανάμεσα τις κολώνες ενός αρχαίου ναού

γ) του γάμου στο εκκλησάκι μιας ραχούλας, όπου ο παπάς χαιρετά με σεβασμό τον καπετάνιο, ψέλνουν μαζί το τυπικό του γαμήλιου μυστηρίου και βγαίνουν χορεύοντας στην ύπαιθρο όλοι μαζί.

δ) των εκατέρωθεν προκλήσεων πριν από την μάχη ληστών και χωροφυλάκων

ε) της πάλης μεταξύ του καπετάνιου και πρωτοπαλίκαρου, οι κινήσεις της οποίας έλκουν από την αρχαία ελληνική πάλη.

 

Να σημειώσουμε ότι το βιβλίο θα παρουσιαστεί και στις Σέρρες τη Παρασκευή 15 Απριλίου στον πολυχώρο του βιβιοπωλείου PUBLIC (Τσαλοπούλου 6)