Όμηροι των γονίδιων που κουβαλάμε

ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΘΕΜΑ

Όμηροι των γονίδιων που κουβαλάμε

Είχα την ευκαιρία πρόσφατα να ξαναδιαβάσω το θαυμάσιο βιβλίο “Middle sex”,(ανάμεσα στα δύο φύλα), του Ελληνοαμερικανού Τζέφρυ Ευγενίδη, τιμημένο με το βραβείο Pulitzer (απονέμεται από το πανεπιστήμιο Columbia των ΗΠΑ, ύστερα από κληροδότημα του εκδότη Pulitzer, μεταξύ άλλων και για το καλύτερο βιβλίο μυθοπλασίας στις ΗΠΑ) το 2003 και αξιολογημένο

Του Κώστα Σίμογλου
Ιατρού Καρδιολόγου

ως ένα από τα τρία καλύτερα μυθιστορήματα του 2002. Διαπραγματεύεται την ιστορία μιας κοπέλας που γεννήθηκε ερμαφρόδιτη, μεγάλωσε σαν κοπέλα και στο τέλος μέσα από μια επώδυνη διαδρομή στην συντηρητική ελληνική ομογένεια της Αμερικής μεταλλάχτηκε σε άνδρα. Είναι ένα από τα βιβλία προβληματισμού και κατανόησης για την διαφορετικότητα, είτε υπάρχουν κάποια εμφανή λίγο ή πολύ ανατομικά στοιχεία φύλου είτε όχι.

Οι άνθρωποι ξεχνούν το ότι είσαι άνδρας ή γυναίκα, το ότι νοιώθεις άνδρας ή γυναίκα  έχει σχέση με τον συνδυασμό των γονιδίων κατά την γονιμοποίηση των ωαρίων, από την θέση αυτών στο ανθρώπινο γονιδίωμα και τις  τυχόν μεταλλάξεις που έχουν υποστεί.

Οι άνθρωποι το ξεχνούν αλλά όπως λέγει ο Ευγενίδης “ό,τι ξεχνούν οι άνθρωποι τα κύτταρα το θυμούνται”.

Λοιπόν ποιος φταίει αν ο ερμαφρόδιτος νοιώθει σαν άνδρας ή γυναίκα, ποιος φταίει αν ο ομοφυλόφιλος  έλκεται από το δικό του ή και το έτερο φύλο; Και γιατί κάποιος πρέπει να φταίει όταν όλα είναι παιχνίδια των γονιδίων;

Αν πάει κανείς στην υποσαχάριο Αφρική βλέπει κυρίως μαύρους, στην βόρεια Αφρική μελαχρινούς, στην νότια Ευρώπη καστανούς, την βόρεια Ευρώπη ξανθούς και πάει λέγοντας στην Ασία, Νότια Αμερική, Ωκεανία.

Ποιο είναι το φυσιολογικό και με ποια κριτήρια και από ποιους κριτές;

Η αλήθεια είναι ότι στην καθημερινή μας ζωή συναλλασσόμαστε, επικοινωνούμε με ανθρώπους μορφολογικά ανάλογα με την περιοχή που γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε. Θεωρούμε «φυσιολογικό» αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γύρω μας.

Παλαιότερα, παιδιά που ήταν ή θεωρούνταν διαφορετικά πετιόταν στον Καιάδα. Αργότερα οι ομοφυλόφιλοι καίγονταν στην πυρά, αποβάλλονταν από την κοινωνία, δέχονταν τις κατάρες της Εκκλησίας.

Δυστυχώς ακόμη και στον 20ο αιώνα, όπου επικράτησε ο φασισμός ανεξαρτήτως χρώματος, είτε θανατώνονταν σε θαλάμους αέριων είτε κλείνονταν στα ψυχιατρεία. Ευτυχώς αυτό διήρκεσε για λίγα χρόνια στα μέσα του περασμένου αιώνα.

Ο διαφωτισμός με τους θεμελιωτές του Τζον Λοκ, Βολταίρο, Μοντεσκιέ, Ρουσώ, Μπεκαρία και τον επίγονο του φιλελευθερισμό άλλαξε λογικές και νοοτροπίες, όχι φυσικά απότομα και ως δια μαγείας αλλά προοδευτικά, ανάλογα με το υπόβαθρο της κοινωνίας στις οποίες διαχέονταν.

Σήμερα η ελευθερία έκφρασης απόψεων, συμπεριφορών, πολιτικών θέσεων, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκευτικών πεποιθήσεων, η δικαιοσύνη για όλους  φαίνεται ότι είναι αποδεκτά τουλάχιστον από την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων.

Πιστεύω λοιπόν ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί το θέμα αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος, ετεροφυλόφιλος, ερμαφρόδιτος, αλλόθρησκος, αλλοδαπός πρόσφυγας, αλλοχρωμος.

Ίδια δικαιώματα, ελευθερία λόγου και δράσεων για όλους˙ κριτήρια στις σχέσεις μας πρέπει να είναι η προσωπικότητα του καθενός μας μια και σε μεγάλο βαθμό είμαστε όμηροι των γονίδιων που κουβαλάμε και την χώρα, τον τόπο, ακόμη και την γειτονιά που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε˙  φαίνεται πως η εξέλιξη των ειδών συνεχίζεται και το περιβάλλον είναι ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες του ποιοι είμαστε.

Έτσι λοιπόν θεωρώ σωστό το σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλόφιλων, ώστε να έχουν τα ίδια δικαιώματα με το σύμφωνο συμβίωσης ετεροφυλόφιλων ζευγαριών.

Βέβαια όλα μέσα στον σεβασμό των δικαιωμάτων των λοιπών ανθρώπων και των κανόνων συμπεριφοράς και αισθητικής, ώστε να μη γίνει η κοινωνία ζούγκλα.

Είμαι ελεύθερος να είμαι γυμνιστής, όχι όμως να κυκλοφορώ σε κεντρικούς δρόμους γυμνός, ελεύθερος να αφοδεύω στην ύπαιθρο, όταν είναι ανάγκη και δεν υπάρχει τουαλέτα, όχι όμως δημόσια στο κεντρικό πάρκο, ελεύθερος να έχω τις σεξουαλικές σχέσεις που θέλω, όχι όμως στο παγκάκι της πλατείας.

Το θέμα της αναδοχής από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Ας έρθουμε στο θέμα που αυτές τις ημέρες απασχόλησε όχι μόνο το Ελληνικό Κοινοβούλιο αλλά και ευρύτερα την Ελληνική Κοινωνία:  το θέμα της αναδοχής από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Ακούστηκαν πολλές γνώμες από υπευθύνους και ανεύθυνους.

 -Τα παιδιά χρειάζονται οικογενειακή στοργή, αγάπη, να μην μεγαλώσουν σε συνθήκες ιδρύματος και “ιδρυματοποιηθούν». Έτσι πρέπει να αυξηθεί ο αριθμός των ανάδοχων οικογενειών. Είναι ένα από τα επιχειρήματα. Υπάρχουν τόσα παιδιά που περιμένουν αναδοχή που οι κλασσικές ετεροφυλόφιλες οικογένειες έχουν κορεσθεί και πρέπει να προστρέξουν για βοήθεια οι ομοφυλόφιλες, ώστε να επιλυθεί ένα κοινωνικό πρόβλημα και να μειωθούν οι δαπάνες του Δημοσίου, όπως διατείνονται;

Εδώ και χρόνια τα ορφανοτροφεία και τα άσυλα παιδιού έχουν κλείσει, το να αποκτήσει δε μια άτεκνη οικογένεια παιδί με αναδοχή και υιοθεσία καταντά γραφειοκρατικός Γολγοθάς.

Γι’αυτό συχνά πυκνά ακούμε για αγοραπωλησία παιδιών.

Υπάρχουν βέβαια ιδρύματα που περιθάλπουν και συντηρούν παιδιά που πάσχουν από νοητική υστέρηση ή σοβαρά κινητικά προβλήματα, από οικογένειες είτε διαλυμένες είτε με βαριά προβλήματα υγείας, που χρειάζονται στοργή και αγάπη και σίγουρα επιβαρύνουν τα οικονομικά του κράτους.

Γι αυτά τα παιδιά μιλάμε που θα ελαφρύνουν τον κορβανά του κράτους, που υποχρεούται να τα συντηρεί και να τα συμπαραστέκεται; Δεν αντιλήφθηκα κάτι τέτοιο.

   -Αναφέρθηκαν έρευνες από διάφορους ψυχολόγους και κοινωνιολόγους που λένε ότι απέδειξαν πως τα παιδιά αυτά δεν επηρεάζονται απο τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων και πως δεν ακολουθούν αυτούς, ούτε επηρεάζονται ψυχολογικά.

Σύμφωνοι οι γονιδιακές μεταβολές δεν γίνονται σε 10 ή 20 χρόνια αλλά σε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια και οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι γονιδιακό θέμα.

Όμως πού έγιναν αυτές οι έρευνες;

Στην Ελλάδα που προφανώς δεν υπάρχει τέτοια εμπειρία ή στην Σουηδία και την Δανία; Γίναμε λοιπόν η Δανία του Νότου και χρειαζόταν μόνο αυτός ο νόμος για την ολοκλήρωση της μετεξέλιξής μας;

Σκέφτηκε κανείς το μπουλιγκ που θα υποστούν από τους συμμαθητές τους, τα ψυχικά τραύματα που θα τους δημιουργηθούν, όταν έχουμε ακόμη και αυτοκτονίες παιδιών όπως καλά γνωρίζουμε λόγω «αποκλίνουσας» συμπεριφοράς και μη αποδοχής της από το περιβάλλον;

Και κάτι ακόμη: μήπως οδηγήσουμε τα ανάδοχα παιδιά στην αφυλία, στην αδυναμία διάκρισης του αρσενικού από το θηλυκό; Η φύση όμως έχει κάνει τις επιλογές της εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Μπορούμε να τις διαγράψουμε με ένα νόμο και ένα άρθρο;

Η Ελληνική Κοινωνία είναι αυτή που είναι. Σίγουρα μεταλλάσσεται και αυτό γίνεται προοδευτικά με συζήτηση, εξηγήσεις και χρόνο για να συνειδητοποιήσει και να αποδεχτεί  αλλαγές.

Με απλή νομοθεσία της Βουλής μόνο προβλήματα θα δημιουργηθούν,  για να περιμένουν και αυτά την σειρά τους για επίλυση.

Λένε θα υπάρχει έλεγχος από επιτροπές που θα κρίνουν ποια ομοφυλόφιλα ζευγάρια μπορούν να γίνουν ανάδοχοι, δεν θα εγκρίνεται τέτοια πράξη σε ζευγάρια που είναι στην επαρχία ή δεν τα εγκρίνει η κοινωνία˙  δηλαδή θα περιορισθεί η ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, οι μεταθέσεις Δημ. Υπαλλήλων, στρατιωτικών κλπ στην επαρχία;

Θα υπάρχει με άλλα λόγια ο μεγάλος αδελφός του Όργουελ που αποφασίζει για την μοίρα αυτών των ζευγαριών και τα παιδιά αναδοχής και  παρακολουθεί τα πάντα;

Δημοσκόπηση έδειξε ότι περίπου το 70% των πολιτών είναι αρνητικοί για το σχετικό νομοσχέδιο που πέρασε από την Βουλή. Ακούσαμε δυστυχώς από τα πιο επίσημα χείλη ότι οι ‘προοδευτικοί’ ηγέτες δεν λαμβάνουν υπόψη τις «συντηρητικές» ιδέες, αλλά οδηγούν τον λαό στην ‘πρόοδο’ όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται.

Μήπως και δια της βίας; Είναι αυτό φιλελεύθερη δημοκρατία; Κάπως αλλιώς πρέπει να λέγεται.

Με την ίδια λογική μηπως δεν θα έπρεπε να λάβουμε υπόψη και τις ψήφους των ίδιων «συντηρητικών» πολιτών που έφεραν αυτήν την Κυβέρνηση στην εξουσία; Πού οδηγεί αυτό ο καθένας μπορεί να φαντασθεί.

ΣΕΡΡΕΣ 16-5-2018