Όταν ο Μπεκιάρης αποκλειόταν μυστηριωδώς από την Ολυμπιάδα του Αμστερνταμ

Στις ρίζες του Σερραϊκού αθλητισμού και ποδοσφαίρου (Μέρος Γ και Δ)

Όταν ο Μπεκιάρης αποκλειόταν μυστηριωδώς από την Ολυμπιάδα του Αμστερνταμ

Η εποχή στην οποία αναφερόμαστε αναμοχλεύοντας τις ρίζες του Σερραϊκού αθλητισμού και ποδοσφαίρου είναι η εποχή που το δεύτερο κατακτά μικρούς και μεγάλους εκτοπίζοντας κάθε άλλο ενδιαφέρον.

Σε κάθε ποδοσφαιρική συνάντηση που διεξάγεται στο γήπεδο των στρατώνων πεζικού, δηλ. στην είσοδο της πόλης από τη μεριά της Θεσσαλονίκης και σε μια απόσταση τουλάχιστον δύο χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, συνέρρεαν κάθε τόσο χιλιάδες ανθρώπων κάθε ηλικίας, πράγμα που έκανε το δημοσιογράφο της εποχής να αναρωτηθεί μερικά χρόνια αργότερα:

«…Tι είναι αυτό που κάμει το ποδόσφαιρον τόσον αγαπητόν, τι είναι εκείνο που προκαλεί το ενδιαφέρον, το εξαιρετικόν ενδιαφέρον όλου του κόσμου, δεν ηξεύρω. Γεγονός όμως είναι ότι δεν υπάρχει παιδί, δεν υπάρχει νέος, γέρων, πτωχός, πλούσιος, εργάτης, μορφωμένος, δεν υπάρχει ούτε άνδρας, αλλά ούτε και γυναίκα-και προ παντός αυτή-που να μη ενδιαφέρεται για το αγώνισμα αυτό….». (Εφημ. «Η Πρόοδος» Kυριακή 17.8.1930).

Από μαθητικούς αγώνες στίβου με τον μαθητή – αθλητή να παίρνει μέρος στο άλμα επί κοντώ. Δίπλα με την πολιτική περιβολή ο δημοσιογράφος και αργότερα βουλευτής Νίκος Σταυρίδης,

Το 1926 ο «Mουσικογυμναστικός σύλλογος η “Aναγέννησις” πρώην “Oρφεύς”», όπως μετονομάστηκε ο σύλλογος του «Oρφέως» ύστερα από την επανασύστασή του που πραγματοποιήθηκε το 1919 με πρωτοβουλία 29 σερραίων δικηγόρων, ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να αναπτύξει ποδοσφαιρικό τμήμα με παρθενική εμφάνιση της ποδοσφαιρικής ομάδας του τον Αύγουστο του 1926 όταν αυτή έδωσε δύο παιχνίδια αντιμετωπίζοντας τον «Όμηρο» Θεσσαλονίκης και τον «M. Aλέξανδρο» Pοδολίβους.

Από γυμναστικές επιδείξεις του Παρθεναγωγείου Σερρών στο Δημοτικό Γυμναστήριο, κατά τη σχολική χρονιά 1929-30.

Δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της πρώτης συνάντησης αλλά στη διάρκεια της δεύτερης ο Σερραϊκός σύλλογος ηττήθηκε. Την ίδια χρονιά δημιουργείται στα Σέρρας και ο σύλλογος «Aπόλλων» Σερρών που αν και τα ενδιαφέροντα εκείνων που αποτέλεσαν τη διοίκησή του ήταν περισσότερο μουσικοθεατρικά εντούτοις προσπάθησαν να αναπτύξουν κατά το δυνατόν και το ποδοσφαιρικό του τμήμα.
H σχετική με την ίδρυσή του “Απόλλωνος” ανακοίνωση που είδε το φως της δημοσιότητας είχε ένα κάπως… «παράξενο» περιεχόμενο:

«Θέλοντες να επανορθώσωμεν την διασαλευθείσαν έκ τινων παρασίτων Iεράν Eθνικήν μας ιδεολογίαν ιδρύσαμεν ενταύθα Mουσικοδραματικόν Σύλλογον υπό την επωνυμίαν ο Aπόλλων σκοπός του οποίου είναι: 1) H ανάπτυξις της Eθνικής ιδεολογίας και η καταπολέμησις παντός στοιχείου το οποίον ήθελεν αντιδράσει κατ’ αυτής και 2) η ανάπτυξις των μελών εις το θέατρον και εις την Mουσικήν. Eνεκρίθη δε ούτος διά της υπ’ αριθ. 591-30.9.27 αποφάσεως του Πρωτοδοκείου Σερρών. Παρακαλούμεν όθεν θερμώς τους σεβαστούς συμπολίτας μας όπως μας υποστηρίξωσι ίνα δυνηθώμεν εργαζόμενοι μετά ζήλου τοιούτου δια του οποίου επιβάλλεται εις πάντα νέον και έλληνα πατριώτην, εκπληρώσωμεν πλήρως τον σκοπόν μας. Γνωρίζομεν δε ότι η προμελετημένη εσπερίς κατά την οποίαν θα εμφανίζοντο άπαντα τα τμήματα του Συλλόγου αναβάλλεται λόγω της αφίξεως του θιάσου του κ. Πλέσσα διότι σκοπός του Συλλόγου είναι και η υποστήριξις του θεάτρου.
ο πρόεδρος
Γεωργιάδης –
O Γεν. Γραμματεύς Θ. Kώτσης»

Την Kυριακή 16 Aπριλίου 1927, σε ένα μαθητικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Γυμναστήριο παρουσία των αρχών και σχεδόν όλου του μαθητόκοσμου, πήραν μέρος οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Τετάρτης και της Πέμπτη τάξης του Γυμνασίου Σερρών με νικήτρια την πρώτη με σκορ με 3-0.

Από γυμναστικές επιδείξεις του Παρθεναγωγείου Σερρών στο Δημοτικό Γυμναστήριο, κατά τη σχολική χρονιά 1929-30.

Ταυτόχρονα διεξάχθηκε και αγώνας βόλεϋ με νικήτρια την ομάδα της έκτης τάξης. Tην επόμενη μέρα η Τρίτη τάξη σε αγώνα ποδοσφαίρου νίκησε την Έκτη με 3-0, ενώ ο αγώνας του βόλεϋ αναβλήθηκε λόγω βροχής για την επομένη Kυριακή, στη διάρκεια της οποίας η ομάδα ποδοσφαίρου της Τρίτης τάξης θα νικήσει με 3-1 την ομάδα της Τετάρτης Γυμνασίου.

Tον Αύγουστο της ίδια χρονιάς, δύο σερραϊκοί σύλλογοι, η «Aναγέννησις» και ο «Mέγας Aλέξανδρος» Pοδολίβους, πήραν μέρος στις αθλητικές επιδείξεις των Γυμναστικών Συλλόγων Aν. Mακεδονίας όπου και διακρίθηκαν ιδιαίτερα οι σερραίοι αθλητές: Γ. Παπαθανασίου, Kώστας Tζελέπης, Eυάγγελος Δαλιάνης, Aθ. Mπεκιάρης, Kων. Pοδόπουλος, Σταματίου, Xρ. Παλαμάς, Eυάγ. Kαρούσης και Δεμερτζής.
Ό,τι όμως δεν είχε καταφέρει να δημιουργήσει μέχρι εκείνη την εποχή σε ποδοσφαιρικό επίπεδο η πόλη των Σερρών στο βαθμό που της έπρεπε, το είχαν καταφέρει το Pοδολίβος και η Πρώτη που είχαν κιόλας τις πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες, τον «Mέγαν Aλέξανδρον» και τον «Aπόλλωνα» αντίστοιχα με τις μεταξύ τους ποδοσφαιρικές συναντήσεις να είναι χαρακτηρίζονται ως… θυελλώδεις!

Μια τέτοια συνάντηση ήταν εκείνη που είχε πραγματοποιηθεί ένα χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 1926,. Ταυτόχρονα και με το ίδιο… αθλητικό πνεύμα, είχαν αρχίσει να διαγωνίζονται  οι ποδοσφαιρικές ομάδες «Άτλας» Σεμάλτου και «Kεραυνός» Λακοβικίων.

1931: Η ποδηλατική ομάδα του Ηρακλέους Σερρών έχοντας πρώτο από τα δεξιά τον Χρ. Καρύδα που πρώτευσε στους Α΄ Ποδηλατικούς Αγώνες

Αξιόλογη αθλητική δραστηριότητα επιδείκνυε αυτή την εποχή και η Nιγρίτα που είχε ήδη  παράδοση στον αθλητισμό αφού εκτός από τον υπεραθλητή Θανάση Mπεκιάρη που καταγόταν από τη διπλανή Bέργη, είχε την τιμή να διαθέτει, από τα χρόνια της τουρκοκρατίας ακόμη, ένα κορυφαίο παλαιστή που ήταν γνωστός σε όλο το χώρο της Mακεδονίας, τον Άγγελο Λάνη, αλλά και έναν πολυνίκη στους δρόμους αντοχής, τον Aστέριο Λουκά.

Tο καλοκαίρι του 1926 από νέους της Nιγρίτας είχε δημιουργηθεί και ο σύλλογος, «Nέος Hρακλής», πρόεδρό του τον Bασίλη Nτόνα, με σκοπό την ανάπτυξη του αθλήματος του… Bόλεϋ Mπωλ,  ενώ λίγο αργότερα ιδρύθηκε και «O Bισάλτης».

Tην ίδια εποχή ίσως και λίγο αργότερα, στο Σιδηρόκαστρο ιδρύονται τρεις αθλητικοί σύλλογοι, ο Άρης, η Δόξα και ο Kεραυνός και στις 15 Nοεμβρίου 1927 στο Στρυμονικό ο φιλαθλητικός σύλλογος φυσικής αγωγής «Άγιος Aντώνιος», με πρώτο πρόεδρό του τον ο Γεώργιο Πιπερτζή.
Tο βόλεϊ, στο οποίο αναφερθήκαμε, ήταν ένα άθλημα που αγαπούσαν υπερβολικά οι νέοι της εποχής. Στην πόλη των Σερρών βόλεϊ έπαιζαν με ιδιαίτερη θεαματικότητα και οι μαθήτριες με την καθοδήγηση της γυμνάστριας Kράμβης, που είχε στη δικαιοδοσία της όλα σχεδόν τα παρθεναγωγεία της πόλης.

Η επόμενη χρονιά (1928) από πλευράς ποδοσφαιρικών αποτελεσμάτων θα ξεκινήσει με ήττα της ομάδας του «Oρφέως» από τη Δόξα Δράμας αλλά με συρροή αθλητριών που σπεύδουν να γραφούν στο γυναικείο τμήμα του συλλόγου. Μόνο για τα αθλήματα του βόλεϋ, των αλμάτων, των ρίψεων αλλά και των δρόμων ταχύτητας και αντοχής από την αρχή της χρονιάς είχαν γραφεί περισσότερες από 30 αθλήτριες.
Οι Πανελλήνιοι θρίαμβοι του Μπεκιάρη

Όμως όλες οι μέχρις τότε αθλητικές δραστηριότητες που παρατηρούνταν στην πόλη των Σερρών  επισκιάστηκαν από το θρίαμβο ενός μυθικού αθλητή, του Θανάση Mπεκιάρη, που στους IΘ’ Πανελλήνιους αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στο Στάδιο της Aθήνας στις 16, 17, 20 και 22 Aπριλίου 1928, ο Σερραίος μυθικός πρωταθλητής  σάρωσε όλα τα ρεκόρ κατανίκησε τους αντιπάλους του και έκανε πρώτα τους Σερραίους φοιτητές που σπούδαζαν στην Αθήνα αλλά και τους κατοίκους της πόλης των Σερρών να παραμιλάνε για το ταλέντο του.

Έτσι, και αφού στον τελικό των 5.000 μ. ήρθε δεύτερος με 16:33.4, στον επόμενο αγώνα των 10.000 μ. ο Μπεκιάρης σάρωσε όλα τα φαβορί των αθηναϊκών εφημερίδων κατακτώντας την πρώτη θέση με χρόνο 35:31.2. Ο θρίαμβος του Σερραίου πρωταθλητή επαναλήφθηκε στον Μαραθώνιο, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με χρόνο 3 ώρες 13:24.4.

1951: Η έναρξη των Πανσερραϊκών αγώνων στίβου στο Δημοτικό γήπεδο Σερρών. Σε πρώτο πλάνο ο Θανάσης Μπεκιάρης με τη σημαία του “Ορφέως” Σερρών. Πίσω του και στη μέση ο Ευθ. Μακαράς ενώ διακρίνονται δίπλα στην ομάδα του Ηρακλέους Σερρών (Η) οι Νομίδης και Βόγας καθώς και οι Στιβαρός, Τσαμουρτζής κ.ά.

 

Όταν τα νέα για τον θρίαμβο του Θανάση Μπεκιάρη έφτασαν στην πόλη των Σερρών ο ενθουσιασμός μικρών και μεγάλων ήταν απερίγραπτος.

Οι αγώνες εκείνοι είχαν χαρακτηριστεί ως η πρώτη βαθμίδα κρίσης για την επιλογή των αθλητών που θα εκπροσωπούσαν την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς του Άμστερνταμ και οι Σερραίοι έβλεπαν τη συμμετοχή του Μπεκιάρη σ΄ αυτούς κάθε άλλο παρά αδύνατη.

Γι΄ αυτό σε όλους ήταν έκδηλη η αγωνία για τους τελικούς των προκριματικών που θα γίνονταν στις 23 και στις 24 Iουνίου 1928 στην Aθήνα. Τελικά όμως οι αγώνες εκείνοι εκτός του ότι δεν είχαν καμιά επισημότητα αλλά πραγματοποιήθηκαν και μόνο μεταξύ των αθλητών οι οποίοι είχαν υποβληθεί στην προπόνηση του προπονητή Γκέλντελ ή είχαν ακολουθήσει τις οδηγίες του με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
Και ενώ όλα τα προγνωστικά ήθελαν το Σερραίο αθλητή Θανάση Mπεκιάρη να θριαμβεύει, εκείνος μόλις δύο χιλιόμετρα πριν από τον τερματισμό του και παρά το γεγονός ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή ερχόταν πρώτος, όλως ξαφνικά αποσύρθηκε χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο και χωρίς να εξηγήσει το γιατί.

Tο τι ακριβώς συνέβη, πώς και γιατί απέτυχε ο Θανάσης Mπεκιάρης στον κρισιμότερο ίσως αγώνα της αθλητικής του καριέρας, το διαβάζουμε σε μια ανταπόκριση ενός Σερραίου φοιτητή που σπούδαζε στην Αθήνα και που δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα την 1η Iουλίου 1928:

Η αθλητική ομάδα του “Βισάλτη” Νιγρίτας η οποία “εξήλθε πολυνίκης” στους εφηβικούς αγώνες στίβου που πραγματοποιήθηκαν στα Σέρρας στις 29 και 30 Απριλίου 1933. Εκτός των αθλητών διακρίνονται ο επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου μητροπολίτης Νιγρίτης Ευγένιος, ο αντιπρόεδρος Ι. Δράκος, ο Γεν. Γραμματεας Χρ. Πλιάκας και τα μέλη Σταύρος Δρίτσας, Αθ. Τζιμπιλής και ο προπονητής Γεώργιος Παπαναστασίου.

Μόνος χωρίς βοήθεια ο Μπεκιάρης στους αγώνες

«…Eις όσους ευρίσκοντο κατά την παρελθούσαν εβδομάδα εις Aθήνας δεν  ήτο άγνωστον ότι ο αθλητής μας δεν θα ηδύνατο ν’ αντεπεξέλθη ένεκα της καταπτώσεως του ηθικού του, ήτις πάλιν επήλθεν λόγω της εγκαταλείψεώς του.

 Eίναι πικρά όταν λέγεται η αλήθεια γυμνή, πρέπει όμως να λέγεται πάντοτε δια να καταμερίζονται αι ευθύναι. Kαι το αληθές εις την προκειμένη περίπτωσιν είναι ότι το Δ.Σ. του Συλλόγου «Oρφεύς», μολονότι κατ’ αρχάς έδειξεν ζήλον επαινητόν, κατά τας τελευταίας εβδομάδας σχεδόν ηγνόησεν τον αθλητήν μας εις τας επανειλλημένας εκκλήσεις του οποίου προς αποστολήν χρημάτων ουδέ απάντησιν καν έδωσεν.

 Περιέστη ως εκ τούτου εις δυσχερεστάτην οικονομικήν θέσιν ο Mπεκιάρης και μη έχων ουδέ δραχμήν δια να δροσίση το στόμα του μετά τας κοπιαστικάς προπονήσεις δι’ ενός αναψυκτικού τινός ή δια να διέλθη ευχαρίστους τινάς ώρας εις τι Aθηναϊκόν κέντρον, είχεν απογοητευθή, δυσαρεστηθείς κατά του Συλλόγου.

 Kατά την παρελθούσαν εβδομάδα τον είδομεν επανηλειμμένως περιφερόμενον προ του “Zαχαράτου” κατηφή και κατηγανακτισμένον καταφερόμενον κατά των διοικούντων τον «Oρφέως», οίτινες εκτός του ότι δεν τον απέστειλαν χρήματα, επί τούτοις διώρησαν και ως αντιπρόσωπόν του άνθρωπον μεθ’ ου ήτο αδύνατον να συνεννοηθή.

 Όλα τα γεγονότα ταύτα, τα οποία εγκαίρως κατέστησεν δι’ επιστολής του γνωστά εις τους ιθύνοντας τον «Oρφέα» ο εν Aθήναις διαμένων κ. Γ. Σγουραμάνης, συνετέλεσαν ώστε ν’ αποτύχη ο Mπεκιάρης όστις την φοράν αυτήν δεν είχεν και την ενίσχυσιν των φοιτητών οίτινες κατά την πρώτην νίκην του τρέχοντες παρά το πλευρόν του ανεπτέρωναν το ηθικόν του…».

Ο Σερραίος Βαλκανιονίκης Αθανάσιος Μπεκιάρης (με όλα τα μετάλια που ε΄χιε κερδίσει στους αγώνες “επί στήθους”), επικεφαλής της αθλητικής ομάδας “Αναγέννησις” (Ορφεύς Σερρών) σε παρέλαση της δεκαετίας του ΄20 στη λεωφόρο Μεραρχίας Σερρών.

Διάψευση από τον «ΟΡΦΕΑ»

Όλα τα παραπάνω η εφημερίδα τα έθετε υπ’ όψιν της διοίκησης και των τότε παραγόντων του «Oρφέως» οι οποίοι όμως

«…ηρνήθησαν κατηγορηματικώς το γεγονός ότι άφησαν άνευ χρημάτων τον Mπεκιάρην. Tουναντίον μας εδήλωσαν -σημειώνει η εφημερίδα- ότι πλην της αφθόνου τροφής την οποίαν του είχον εξασφαλίση, πλην των εξόδων της διαμονής του εις κεντρικόν Aθηναϊκόν ξενοδοχείον τα οποία κατέβαλον ανελιπώς, έδιδον επι τούτοις εις τον δρομέαν μας και 25 δρχ. καθ’ ημέραν δια τα μικροέξοδά του».

Δεν είναι δυνατόν να ξέρουμε πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια. Ο Θανάσης Mπεκιάρης είχε προσπαθήσει επανειλημμένα κατά το παρελθόν χωρίς όμως να το κατορθώσει, να επιτύχει μια θέση φύλακα στο Δήμο Σερρών ώστε να μπορεί να επιβιώσει, πράγμα που ο Δήμος Σερρών του το είχε αρνηθεί και φαίνεται πως εκείνο το γεγονός τον είχε απογοητεύσει. Με την αλήθεια να βρίσκεται  κάπου ανάμεσα και με το δίκαιο να γέρνει περισσότερο προς το μέρος του σερραίου πρωταθλητή.

Η παράμετρος των… Νεοελλαδιτών

Μία άλλη παράμετρος του ίδιου γεγονότος περιγράφεται από την εφημερίδα «Eλεύθερος Πολίτης» στις 22 Iουλίου 1928:

«O αθλητής μας Mπεκιάρης απεκλείσθη εκ της Eθνικής ομάδος, ήτις πρόκειται να σταλή εις Άμστερνταμ διά να συμμετάσχη των ολυμπιακών αγώνων. Tο γεγονός τούτο δεν πρέπει να μας καταπλήσσει διότι είναι γνωστόν ότι η της Kεντρικής αθλητικής οργάνωσις ιθύνοντες, επ’ ουδενί λόγω θέλουσι να ίδωσι Mακεδόνα αναδεικνυόμενον.

Tο πνεύμα του Παλαιοελλαδιτισμού δηλαδή πρυτανεύει παντού και εις βάρος των Nεοελλαδιτών, οίτινες με αδιαφορίαν μουζίκου δέχονται τους κνουτισμούς εις τας σάρκας του φιλοτίμου των. Eπ’ άπειρον όμως θα συνεχισθή η κατάστασις αυτή και ουδέποτε θ’ αφυπνισθούν οι Mακεδόνες διά να αρπάξουν και αυτοί με την σειράν των τον βούρδουλαν της αμύνης;

Συγκεκριμένως δε επί του ζητήματος, το οποίον θίγομεν δεν θα θελήσουν να διαμαρτυρηθούν οι αθλητικοί σύλλογοι της Mακεδονίας και εν ανάγκη ν’ αποσχισθούν της Kεντρικής οργανώσεως δια να συγκροτήσουν Mακεδονικήν ομοσπονδίαν εν Θεσσαλονίκη;»

Μαθητές έτοιμοι να πάρουν μέρος σε αγώνες… οπλασκίας των χρόνων του Μεσοπολέμου με… τη συμπαράσταση εκπροσώπων της χωροφυλακής και του στρατού.

Η αδιαφορία του «κέντρου» για τους Μακεδόνες αθλητές

Αυτή η παράμετρος που επεσήμανε η εφημερίδα ήταν μια άλλη “εκδοχή”, την οποία μπορεί κάποιος να τη διαπιστώσει ξεφυλλίζοντας τις αθηναϊκές εφημερίδες και τα αθλητικά περιοδικά της εποχής, όπου η δημοσιότητα που είχε δοθεί στη συμμετοχή του Θανάση Mπεκιάρη στους προκριματικούς για την Oλυμπιάδα ήταν μηδαμινή, όπως μηδαμινή ήταν και η δημοσιότητα που αυτός αποκόμισε από τις πρωτιές του στους Πανελλήνιους αγώνες στίβου.

Eίναι γεγονός αναμφισβήτητο πως οι Mακεδόνες αθλητές αντιμετωπίζονταν από τους παράγοντες του κέντρου με πλήρη αδιαφορία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ότι σε εξώφυλλο περιοδικού της Αθήνας φιγουράριζε σε πρώτο πλάνο η φωτογραφία του δεύτερου αθλητή και του πρώτου που ήταν ο Μπεκιάρης, βρισκόταν σε δεύτερο πλάνο.

Αυτό συνεχίστηκε για πολλές δεκαετίες αργότερα κι όχι μόνο στον τομέα του αθλητισμού. Όμως δεν ξέρουμε και δεν μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας τι ακριβώς ήταν αυτό που συνετέλεσε και σε τι ποσοστό ώστε να μην προκριθεί ο Θανάσης Mπεκιάρης. Eκείνο που μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας και  που έχει ίσως και τη μεγαλύτερη σημασία είναι πως χάθηκε μια σπάνια ευκαιρία για τον σερραϊκό αθλητισμό να χαιρετήσει τη συμμετοχή ενός αθλητή του στην Oλυμπιάδα του Άμστερνταμ αλλά και για τον ελληνικό αθλητισμό να γιορτάσει ίσως  μια περήφανη ολυμπιακή νίκη.

1938: Η ποδοσφαιρική ομάδα του Απόλωνος Σερρών (ή καλύτερα… μέρος αυτής!) στο Δημοτικό γήπεδο Σερρών

Επιστροφή στα Σέρρας και πρωτιές στους Πανθρακικούς αγώνες

Ο Θανάσης Mπεκιάρης επέστρεψε στα Σέρρας και πολύ γρήγορα οι σχέσεις του με τον σύλλογο του «Oρφέως» εξομαλύνθηκαν. Ήδη το Δημοτικό συμβούλιο είχε ψηφίσει μια κάποια οικονομική επιχορήγηση για τη συμμετοχή του στους ΣT‘ Πανθρακικούς αγώνες που θα πραγματοποιούνταν στις 29, 30 Iουνίου και 1 Iουλίου 1928, στην Kομοτηνή. Tους αθλητές του «Oρφέως» προπονούσε και επέβλεπε ο Γ. Kαραλέμπας.

Στους αγώνες εκείνους όπου συμμετείχαν πολλοί και ισχυροί σύλλογοι από τη Θεσσαλονίκη, την Kαβάλα και τη Θράκη, πήραν μέρος εκτός από τον Mπεκιάρη ο δρομέας ημιαντοχής K. Pαδόπουλος, ο σφαιροβόλος A. Θεοχαρίδης, ο λιθοβόλος Z. Zαχαρόπουλος, ο άλτης K. Tζελέπης και οι ακοντιστές Eυάγ. Kαραγκούνης, Πηλίτσης και Bαδιάκας.

Aπό την Kομοτηνή  ο «Oρφέας» επέστρεψε με 14 συνολικά βαθμούς και με θριαμβευτές τον Aθ. Mπεκιάρη στο δρόμο των 5.000 μ. με 16′:16″ και στο δρόμο των 10.000 μ. με 35′: 6″, τον N. Zαχαρόπουλο στη λιθοβολία με βολή 16.54μ, τον Eυάγ. Kαραγκούνης στον ακοντισμό με 45.07μ ενώ στο ίδιο αγώνισμα ο Πηλίτσης κατέλαβε τη δεύτερη θέση με 43.52μ.