ούτε γάτα, ούτε ζημία

ούτε γάτα, ούτε ζημία

ή περί υποκρισίας και εθνοκαπηλείας μικρή αναφορά

Σε γνωστά και χλιοειπωμένα η αναφορά μου στο σημείωμα αυτό. Και μολονότι δεν πιστεύω ότι η

Του Νίκου Φαλαγκάρα

επανάληψη είναι σε κάθε περίπτωση μήτηρ μαθήσεως, σύμφωνα με τον γνωστό αφορισμό, υπάρχουν περιπτώσεις που θα πρέπει να κάνουμε εξαιρέσεις, οπότε η επανάληψή τους, όσο βαρετή και να είναι, μπορεί να αποβεί χρήσιμη και διδακτική.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο κυμαίνονται αυτά που ακολουθούν.

Είναι αλήθεια ότι όλοι, πλην Λακεδαιμονίων, αναγνώρισαν την αξία της Συμφωνίας των Πρεσπών και χαιρέτισαν την υπογραφή της. Κι αυτό γιατί δίκαια αξιολογήθηκε ως μια βαθιά τομή στην εξωτερική μας πολιτική. Που έπρεπε επιτέλους να γίνει για να κλείσει μια χρόνια και γι’ αυτό επικίνδυνη εκκρεμότητα στα βόρεια σύνορά μας.

Την ίδια ώρα που στα ανατολικά μας (σύνορα) έχουμε να κάνουμε με έναν αποδεδειγμένα κακό γείτονα, έναν ταραξία με τα όλα του.

Το κυριότερο εμπόδιο για την επίλυση του μακεδονικού («σκοπιανού» για τους οπαδούς του στρουθοκαμηλισμού και της υποκρισίας) ζητήματος ήταν το (άτιμο το) πολιτικό κόστος που με κανένα τρόπο δεν ήθελαν να το αναλάβουν και να το υποστούν μέχρι τέλους οι μέχρι το 2015 κυβερνώντες.

Μπορεί να σάπιζε, αλλά καθόλου δεν τους ενοχλούσε η δυσοσμία που ανέδιδε.

Έπρεπε λοιπόν να έρθει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (και παρά την αντίθεση των ΑΝΕΛ, για να μην πω πολεμική, αφού το μακεδονικό ήταν από γεννησιμιού τους κομβική ιδεολογική και πολιτική –υπαρξιακή καλύτερα- για το κόμμα αυτό αναφορά), για να βγάλει το πρόβλημα από το τέλμα και να το αντιμετωπίσει. Ριζικά και οριστικά. Και χωρίς να υπολογίσει κανένα πολιτικό κόστος.

Και το τόλμησε.

Με επιτυχία την οποία όλοι –πλην Λακεδαιμονίων να επαναλάβω- αναγνώρισαν και σημαντικό μερίδιο στην οποία έχει ο –τότε- Υπουργός των Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Που θα πρέπει να του πιστωθεί από φίλους και αντιπάλους, αν θέλουν να είναι δίκαιοι στην κρίση τους, ανεξάρτητα από τις όποιες άλλες –μικρές ή μεγάλες- διαφορές που μπορούν να έχουν μαζί του.

Ενώ οι Λακεδαιμόνιοι, που επέλεξαν να βρεθούν στην απέναντι όχθη, μακριά από το πρόβλημα και την –κοινή- προσπάθεια να αντιμετωπιστεί, τι έκαναν;

Δεν αρκέστηκαν στη γενική ή στους επιμέρους χειρισμούς διαφωνία, αλλά δημιούργησαν μέτωπο για την υπεράσπιση της (ελληνικής) Μακεδονίας, σαν να δεχόταν άμεση και σοβαρή απειλή. «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» αντηχούσε το σύνθημα στους δρόμους και στις πλατείες.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (δια στόματος Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή) «αντάλλαξε» (κατ’ άλλους «ξεπούλησε» τη Μακεδονία) τη Συμφωνία των Πρεσπών με τη μη μείωση των συντάξεων που απέτρεψε τότε.

Περίσσεψαν οι ύβρεις, οι συκοφαντίες, οι απειλές για ειδικά δικαστήρια, τα μαζικά συλλαλητήρια, τα καταδικαστικά ψηφίσματα και άλλα τέτοια ηρωικά και -εν πολλοίς- γραφικά που κατέγραψαν τα -εγχώρια και διεθνή- μέσα ενημέρωσης.

Τον περασμένο Ιούλιο διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές τις οποίες κέρδισε, με αυτοδυναμία μάλιστα, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που διαχρονικά πρωτοστατούσε στις κινητοποιήσεις και την προπαγάνδα.

Η κοινή λογική λέει ότι ως κυβέρνηση πλέον θα ήταν συνεπές με αυτά που διακήρυσσαν προηγουμένως και σε όλους τους τόνους κορυφαία στελέχη του και επομένως θα προσπαθούσε τώρα να ανατρέψει ό,τι πολέμησε ως επαίσχυντο και βλαπτικό για τα εθνικά συμφέροντα (Συμφωνία των Πρεσπών) μέτρο.

Ή, αν η κυβέρνησή του δεν είχε πια σκοπό να κάνει κάτι τέτοιο πρωτοφανές πάντως στη σύγχρονη ιστορία, θα υποβαλλόταν στον κόπο να εξηγήσει και να δικαιολογήσει, τουλάχιστον σ’ αυτούς που πίστεψαν και ακολουθούσαν τη γραμμή εκείνη, γιατί αλλάζει τώρα πολιτική στάση στο μακεδονικό ζήτημα.

Όμως τίποτα τέτοιο δεν είδαμε να γίνεται. Αντίθετα, η συμπεριφορά των κυβερνητικών στελεχών δείχνει σαν να μην συνέβη τίποτα. Για να μην πω ότι δίνουν την εντύπωση ότι η εν λόγω Συμφωνία ήταν δικό τους επίτευγμα, που το απεύχονταν και το υπονόμευαν οι προκάτοχοί τους (ΣΥΡΙΖΑ).

Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, λοιπόν, για να δανειστούμε τον τίτλο της παλιάς ελληνικής ταινίας. Όλα καλά καμωμένα. Και τότε και τώρα.

Βέβαια, αν παρ’ ελπίδα ενέμεναν σ’ εκείνες τις ολέθριες θέσεις εκεί που μόνο ζημία προκαλούσαν στο εθνικό ζήτημα, μαζί με τους ίδιους, θα είχαν διασύρει και τη χώρα διεθνώς. Ευτυχώς αναθεώρησαν και προσαρμόστηκαν στην πραγματικότητα, που εντελώς άλλα κελεύει.

Ωστόσο, οι εξηγήσεις που οφείλουν να δώσουν στους οπαδούς τους και μέχρι τώρα αποφεύγουν, σαν να έχουν απέναντί τους ανθρώπους με μειωμένη μνήμη και κρίση, εκκρεμούν.

Κανονικά, μια και ομνύουν, εκτός από την αριστεία, στην κανονικότητα, πρέπει κάποτε να δοθούν, έστω κι αν πληγώσουν. Τόσο αυτούς που θα τις δώσουν όσο κι αυτούς που θα τις ακούσουν.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ
11/09/2019