ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ…

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ…

Κοινωνική εργασία 80 ημερών επεβλήθη σε τρεις ανηλίκους μαθητές, με δικαστική απόφαση, λόγω καταλήψεων, όταν ο διευθυντής του σχολείου ζήτησε την εισαγγελική παρέμβαση, δίνοντας ονόματα μαθητών στην αστυνομία, χωρίς ωστόσο να έχουν διαπιστωθεί φθορές στις εγκαταστάσεις.

Οι εφημερίδες.

«…Το κυρίαρχο δε μήνυμα που ο σύλλογος μας έχει να περάσει είναι ότι δεν υπάρχουν ποιοτικά και μη ποιοτικά παιδικά παιχνίδια , ούτε απαγορευμένα και μη απαγορευμένα παιχνίδια στην αυλή ενός σχολείου. Μόνο υστερόβουλα και σκουριασμένα μυαλά που δεν μπορούν να δουν την τρέχουσα πραγματικότητα.
Το παιχνίδι είναι ένα. Ποιοτικό δε παιχνίδι είναι εκείνο που συμμετέχουν με τη θέληση τους δίνει χαρά και ξενοιασιά στα παιδιά μας…».
 
Από την ανακοίνωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Παραλίας Πατρών, μετά τον σάλο που προκάλεσε η επιλογή του να φέρει το… “Survivor” στο σχολείο, οπότε η εκδήλωση τελικά ακυρώθηκε.
 
 
Οι δύο παραπάνω παρατιθέμενες ειδήσεις μπορεί να μη συνδέονται μεταξύ τους άμεσα, πλην όμως σε μια δεύτερη ανάγνωση εύκολα βρίσκει κανείς τον κοινό τους παρονομαστή, αφού και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με αντιμετώπιση ανηλίκων μαθητών. Και μάλιστα από αυτούς που εύλογα κάτι άλλο θα περίμενε κανείς.
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Και βέβαια δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός στην παιδοψυχολογία για να διαπιστώσει και να μιλήσει για τα προφανή. Στις ευαίσθητες πλάτες, λοιπόν, αυτών των παιδιών δοκιμάστηκαν μέθοδοι που όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με την παιδαγωγική, αλλά της καταφέρουν καίριο πλήγμα. Ιδίως στο συμβολικό επίπεδο.

Είναι αλήθεια ότι η παιδαγωγική, ως πράξη κυρίως, είναι μια δύσκολη υπόθεση και γι’ αυτό αν αφεθεί στα χέρια ανθρώπων που έχουν γι’ αυτήν εσφαλμένη αντίληψη, μοιραία θα λέγαμε, μετατρέπεται στο αντίθετό της.
Και μπορεί στην περίπτωση της δικαστικής απόφασης να επικαλεστεί κανείς την πιστή εφαρμογή του νόμου, μόνο που η εφαρμογή του σε κάθε περίπτωση δεν είναι μια τυπική και μηχανιστική διαδικασία, χωρίς να υπολογίσουμε το πώς θα λειτουργήσει μακροπρόθεσμα στην παιδική ψυχή η επιβολή και η βίωση μιας ποινής. Επ‘ αυτού βέβαια περισσότερα θα είχαν να πουν οι αρμοδιότεροι εμού, αλλά ο προβληματισμός και οι σκέψεις που διατυπώνονται εδώ δεν νομίζω ότι είναι αυθαίρετες και εξωπραγματικές.

Μόλις που χρειάζεται να σημειώσουμε ότι το χειρότερο, σ’ αυτή τη ζωή, δεν είναι ένα λάθος, το οποίο μπορεί ο καθένας, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, να διαπράξει, αλλά η προσπάθειά του κατόπιν να το δικαιολογήσει.

Και ακόμα χειρότερα να αισθάνεται και να διακηρύσσει ότι η κριτική που του ασκήθηκε τον αδικεί κιόλας. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, δύο πράγματα που μπορεί να σημαίνει: ή ότι δεν έχει σχεδόν καμία επαφή με την πραγματικότητα, άρα ενεργεί τυχαία και ανυποψίαστα, ή συνειδητά αποφασίζει να επιλέξει αυτό ή εκείνο αδιαφορώντας για τον αντίκτυπο και τις δυσάρεστες συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει σε διάφορα επίπεδα.
Και όταν οι επιπτώσεις της επιλογής του αυτής αφορούν παιδιά, τα παιδιά του, τα παιδιά μας, τότε μπορούμε, χωρίς καμία επιφύλαξη, να μιλήσουμε για εγκληματική πράξη σε βάρος τους.
Στην υπόθεση του Δημοτικού Σχολείου Παραλίας Πατρών, όπου ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου διοργάνωνε ο Survivor Camp το οποίο θα πραγματοποιούνταν στις 11 Ιουνίου και σε αυτή θα έδιναν το “παρών” ο μάντατζερ ράγκμπι, Πάνος Αργιανίδης και η γυμνάστρια Ελένη Δάρρα, τα πράγματα είναι περισσότερο από τραγικά. Απαράδεκτα.

Κι όπως προκύπτει από την παράθεση του παραπάνω αποσπάσματος, από την απολογητική ανακοίνωση-μνημείο κυνισμού, η διοίκησή του όχι μόνο εμμένει στην απόφασή της, αλλά ζητάει… και τα ρέστα απ’ αυτούς που, ως όφειλαν, αντέδρασαν και έτσι ματαιώθηκε η… γιορτή. 

Να συμφωνήσουμε ότι η εμπορική τηλεόραση, κοντά τριάντα χρόνια τώρα, αντιστάσεως μη ούσης (ούτε καν τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι δεν βγαίνει το ΕΣΡ πό την κρυψώνα του…), άλλο δεν κάνει από το να προπαγανδίζει, να ευτελίζει και να εκχυδαϊζει. Τα πρότυπα που προβάλλει είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς. Και καλά κάποιοι μεγάλοι. Εν γνώσει τους επιλέγουν, απολαμβάνουν, επιμορφώνονται και διαμορφώνουν γνώμη και συνείδηση πολίτη με αυτό το προϊόν που τους προσφέρεται άκοπα και ανέξοδα. Τα παιδιά τους όμως τι τους φταίνε για να τα ρίχνουν βορά στην αθλιότητα;
Είναι φυσικά παρήγορο το γεγονός ότι ο Σύλλογος Διδασκόντων του προαναφερόμενου σχολείου διαχώρισε τη θέση του επισημαίνοντας σε σχετική ανακοίνωσή του μεταξύ των άλλων και τα εξής:
«…Δεν απολογούμαστε για την άκρως άστοχη πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, ωστόσο οφείλουμε να αποκαταστήσουμε τη φήμη τόσο του Σχολείου όσο και των εκπαιδευτικών που υπηρετούν σε αυτό και να διαχωρίσουμε τη θέση μας, έχοντας ήδη προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την επίλυση του θέματος…».
Πλην όμως, είναι υποχρεωμένοι να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται με τον Σύλλογο Γονέων που παίρνει τέτοιες απαράδεκτες πρωτοβουλίες.
Εννοείται ότι η τελευταία (πρωτοβουλία) του παραπάνω Συλλόγου Γονέων δεν εκπροσωπεί και δεν καλύπτει το σύνολο των γονέων του συγκεκριμένου σχολείου που δεν μπορούν να έχουν όλοι τον ίδιο αξιακό κώδικα με αυτόν της διοίκησής του, ωστόσο ο λόγος και η πράξη τους ενεργούν εξ ονόματος και για λογαριασμό τους. Έτσι κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας.
Όσον αφορά δε την απόφαση του δικαστηρίου να τιμωρήσει μαθητές Γυμνασίου για μια συμπεριφορά που για να την αντιμετωπίσει κανείς με δίκαιο και αποτελεσματικό τρόπο, το πρώτο που οφείλει είναι να την κατανοήσει σε όλες της διαστάσεις, δείχνει ακριβώς το ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή. Άλλο μήνυμα έστειλε τελικά.
Ούτε καν αυτό που σκέφτηκαν και αποφάσισαν οι δικαστές (κατά πάσα πιθανότητα και οι ίδιοι γονείς συνομηλίκων κατηγορουμένων).
Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι οι σοβαρότεροι κίνδυνοι, πολλές φορές, δεν προέρχονται τόσο απ’ αυτούς που με την κάνη του όπλου τους σημαδεύουν τον στόχο, όσο από τους ορκισμένους υπερασπιστές και προστάτες των ιερών και οσίων.
Οπότε το ζήτημα θα μπορούσε να συνοψιστεί και να αποτυπωθεί στον γνωστό στίχο του Μπακαλάκου:

«ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει,
ποιος»…

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)
02/06/2017