Περί λύπης λόγος ή περαστικά σας, κ. ΣΟΪΜΠΛΕ

schauble-wolfgang_0[Του Νίκου Επ. Φαλαγκάρα]
Δεν είναι ανάγκη να αναλύσουμε, τουλάχιστον σ’ ένα απλό σημείωμα, γιατί και πόσο λυπηρό είναι να κάνεις, έστω κι άθελά σου, τους ανθρώπους να λυπούνται. Και ιδίως αυτούς που ξοδεύουν αφειδώλευτα για σένα και την προκοπή σου, όχι από μόνο από την τσέπη τους, αλλά και από την ψυχή τους. Τους ευεργέτες σου. Ώρες ώρες, θα λέγαμε, αυτό γίνεται απάνθρωπο. Πλην όμως, όταν το συνειδητοποιείς, είναι πια πολύ αργά. Όχι μόνο για δάκρυα, όπως λέει το γνωστό άσμα, αλλά και για επανόρθωση και αποκατάσταση του λυπημένου.

Ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ανεξαρτήτως του ποιάν εικόνα έχει σχηματίσει κανείς για τον βίο και την πολιτεία του στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, έχει αποδείξει εμπράκτως ότι είναι ένας από τους ανθρώπους που νοιάζονται και συντρέχουν γενναιόδωρα τους Έλληνες (ένας σύγχρονος φλογερός φιλέλλην) στις δύσκολες στιγμές τους. Δεν διστάζει να παραμερίσει, ακόμη και να θυσιάσει κάποτε, το πραγματικό και καθ’ όλα νόμιμο συμφέρον της δικής του χώρας, για να (τους) εκδηλώσει την αμέριστη αλληλεγγύη του. Και το μόνο που ζητάει απ’ αυτούς – δεν παραλείπει να το υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία και εντελώς διακριτικά- να τηρούν τα συμφωνηθέντα. Pacta sunt servanda*, όπως έλεγαν οι Λατίνοι. Εννοείται βέβαια και να ψηφίζουν, όταν προσέρχονται στις κάλπες, κυβέρνηση υπεύθυνη και προπαντός συνεργάσιμη με τους αγαθούς εταίρους της. Πρόσωπα οικεία, για να επαναλάβουμε τον εύστοχο όρο που χρησιμοποίησε ο κ. Γιούνκερ. Πάντα για το κοινό –ευρωπαϊκό- καλό.

Εν τούτοις, στις τελευταίες –πρόωρες και δολίως προκληθείσες- βουλευτικές εκλογές οι Έλληνες, με την ελάχιστα συνετή επιλογή τους να φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με τους ΑΝΕΛ) στην κυβέρνηση –πρόκειται για το απευκταίο ατύχημα για το οποίο προειδοποιούσε, εις μάτην και εις ώτα μη ακουόντων ομιλών, όπως αποδείχθηκε, προεκλογικά, ο κ. Σαμαράς- δεν διακινδύνευσαν απλώς το μέλλον τους. Επιπλέον, καταπάτησαν βάναυσα και μία από τις θεμελιωδέστερες αρχές του ανθρωπισμού (και ειδικότερα του χριστιανισμού), δηλαδή να μην προκαλείς, με τις άφρονες πράξεις σου, λύπη και πόνο στους συνανθρώπους σου. Η –τουλάχιστον- ακατανόητη και κάθε άλλο άμοιρη αρνητικών συνεπειών, σε ευρύτερη κλίμακα, αυτή συμπεριφορά της πλειοψηφίας των Ελλήνων, όπως ήταν φυσικό, δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον φύσει ευαίσθητο κ. Σόιμπλε.

Έτσι, λοιπόν, οι Έλληνες, δυστυχώς, αποδείχθηκαν, για άλλη μία φορά, αγνώμονες απέναντι σ’ αυτούς που τους ευεργέτησαν (τους δάνεισαν από το υστέρημά τους). Και αυτοκαταστροφικοί, καθότι, ούτε λίγο ούτε πολύ ψήφισαν ανθρώπους που, εν αντιθέσει με ό, τι ίσχυε και συνέβαινε μέχρι τώρα, επιμένουν, πεισματικά και στα όρια του θράσους για τα σύγχρονα τουλάχιστον ευρωπαϊκά (καλά για τα ελληνικά ούτε λόγος) δεδομένα, να εννοούν και να θέλουν να εφαρμόσουν όσα διακήρυσσαν προεκλογικά και γι’ αυτό τους προτίμησαν οι ψηφοφόροι, στέλνοντας τους προηγούμενους -αυτοαποκαλούμενους σωτήρες τους- στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Μερικούς δε απ’ αυτούς ίσως και οριστικά και αμετάκλητα, για να επιδοθούν, απερίσπαστοι πια, στη συγγραφή των απομνημονευμάτων τους. Και στη φροντίδα της υστεροφημίας τους.

Μόλις που χρειάζεται να σημειώσουμε ότι η δυσάρεστη αυτή εξέλιξη μόνο δεινά προοιωνίζεται για τον τόπο, όπως πολύ εύγλωττα δηλώνει η λύπη του κ. Σόιμπλε. Είναι δε αλήθεια ότι κάτι τέτοιο, παρά τους φόβους που κατά καιρούς και σχεδόν προφητικά εξέφραζε, όχι μόνο δεν το ήθελε αλλά και ούτε το περίμενε ότι θα επέλθει τελικά. Δυστυχώς οι φόβοι και οι ανησυχίες του επαληθεύτηκαν. Γι’ αυτό, βλέποντας τις απερίσκεπτες και πρωτοφανείς κινήσεις της νέας κυβέρνησης στο Eurogroup, λυπήθηκε βαθύτατα.

Το χειρότερο (πείτε το εφιάλτη καλύτερα, για να είστε στον πυρήνα της αλήθειας) πάντως είναι ότι το κακό που ενέσκηψε στην Ελλάδα είναι πολύ πιθανόν να μεταδοθεί, εν είδει επιδημίας, και σε κάποιες άλλες χώρες της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν παρόμοια με αυτά της Ελλάδας προβλήματα. Και τότε είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η λύπη του κ. Σόιμπλε και των συν αυτώ ευεπίφορων στις δυνατές συγκινήσεις θα αυξηθεί στο πολλαπλάσιο και σε άκρως επικίνδυνο για την ψυχική τους υγεία βαθμό. Προσωπικά, μη έχοντας κάτι καλύτερο να τους προσφέρω, τους εύχομαι εκ βαθέων περαστικά.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)
 18/02/2015

*(διεθνής όρος που σημαίνει οι συμφωνίες είναι τηρητέες. Αποτελεί αξίωμα που διέπει τις διεθνείς Συμφωνίες – Συνθήκες εκ των οποίων οι υποχρεώσεις που αναλαμβάνονται εκ μέρους των συμβαλλομένων θα πρέπει να τηρούνται).