Περί νόμιμου και ηθικού ή και ο κυνισμός έχει ορια

Περί νόμιμου και ηθικού ή και ο κυνισμός έχει ορια

Προτείνοντας η κυβέρνηση τον κ. Βύρωνα Πολύδωρα για πρόεδρο του Ε.Σ.Ρ., μου θύμισε ένα κείμενο που είχα γράψει πριν από τέσσερα χρόνια. Όσοι πιστοί διαβάστε το:

Μόνο μία μέρα έμεινε ο Βύρων Πολύδωρας Πρόεδρος της Βουλής και όμως του έφτανε για να διορίσει την κόρη του. Το ίδιο είχε κάνει και ως υπουργός Δημοσίας Τάξης.

Ο πρώην διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας κ. Θόδωρος Πανταλάκης παραδέχθηκε ότι έστειλε, με δόσεις σε διάστημα δύο μηνών, στο εξωτερικό 8 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τον ίδιο, με τα χρήματα – που ανήκουν στην οικογένειά του και είναι νόμιμα – σκόπευε να προβεί σε κάποια αγορά, η οποία μάλιστα δεν έγινε εν τέλει.

Οι εφημερίδες.

Του Νίκου Φαλαγκάρα [nicfalag@yahoo.gr]
Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Τη συζήτηση περί νομίμου και ηθικού την είχε ανοίξει (άθελά του βέβαια) ο κ. Γιώργος Βουλγαράκης, όταν εν τη υπουργική του παντοδυναμία, στην προσπάθειά του να αποκρούσει τις επικρίσεις που δεχόταν όσον αφορά αμφιλεγόμενες έως επιλήψιμες οικονομικές του δραστηριότητες, διεκήρυξε εκείνο το αμίμητο: το νόμιμο είναι και ηθικό.

Έκτοτε κύλησε αρκετό νερό κάτω από τις γέφυρες ώσπου η Ελλάδα από ισχυρή και θωρακισμένη να μετραπεί σε διεθνή ικέτη και επαίτη.

Ο κ. Βουλγαράκης, στο πλαίσιο της διακηρυγμένης αυτοκάθαρσης, υποχρεώθηκε να περάσει (οριστικά;) στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Όχι όμως και οι πρωτοποριακές ιδέες και –κυρίως- οι πρακτικές του. Αυτές ζουν και βασιλεύουν.

Τα δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα που αντλήσαμε από την πρόσφατη επικαιρότητα και προτάσσουμε στο κείμενο αυτό απλώς επιβεβαιώνουν τον “χρυσό” κανόνα.

Έχει πάντως ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τι απαντούν οι κ. κ. Πολύδωρας και Πανταλάκης σ’ όλους αυτούς που προσπαθούν να ελέγξουν τη συγκεκριμένη πράξη τους και πάντως αποποιούνται τη μομφή που τους αποδίδεται ότι, μη έχοντας να ασχοληθούν με κάτι άλλο πιο ενδιαφέρον ή –ενδεχομένως- προσοδοφόρο, απεργάζονται συνωμοσίες κατά αθώων.

Ο μεν κ. Πολύδωρας δηλώνει ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές:

«κάλυψα τη θέση μόνο ενός υπαλλήλου- αντί για έξι- με την κόρη μου που είναι στενός, πολύτιμος συνεργάτης μου. Έχει τρία μεταπτυχιακά, μιλά τέσσερις γλώσσες και διερωτώμαι γιατί τώρα έρχεται το θέμα στη δημοσιότητα. Υπάρχουν σκοπιμότητες που θα αποκαλυφθούν». Ομολογεί ότι έκανε κάτι που δεν το απαγόρευε ο νόμος και επιτέλους το παιδί του αποκατέστησε (θα έχει υπ’ όψιν του ασφαλώς την παλιά ελληνική ταινία «αμάρτησα για το παιδί μου»).

Δεν διόρισε, λοιπόν, έξι, όπως είχε το δικαίωμα, μας λέει, αλλά μόνο έναν υπάλληλο (χάρη μας έκανε, δηλαδή), τη θυγατέρα του, η οποία με τα προσόντα που διαθέτει φτάνει και ξεπερνάει τους (προβλεπόμενους και αχρείαστους εν προκειμένω) έξι.

Ο δε κ. Πανταλάκης εξήγαγε, λέει, τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, που από καθ’ όλα νόμιμες πηγές είχε αποκτήσει, προκειμένου να αγοράσει κάτι, αλλά τελικά, για λόγους που εδώ δεν ενδιαφέρουν, δεν το αγόρασε (θα τα επανεισαγάγει άραγε μια και ο σκοπός της εξαγωγής εξέλιπε;).

Ούτε αυτός παραβίασε τον νόμο, επομένως τελεί εν αρμονία τόσο με τη συνείδησή του όσο και με την κοινή γνώμη, οποία προσπαθεί να μάθει και κυρίως να κατανοήσει μερικά (δυσκολοχώνευτα) πράγματα του δημόσιου βίου μας.

Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση. Δεδομένου ότι τα περιστατικά αυτά αφορούν κορυφαίους θεσμικούς παράγοντες, είναι επόμενο να επιδέχονται περαιτέρω προσέγγιση και ανάλυση, ώστε να αναδειχθεί κάτι από το βαθύτερο νόημά τους.

Την ώρα που, για να εξυγιανθεί, όπως εξ επισήμων χειλέων και στεντορείως διακηρύσσεται, η οικονομία απειλούνται χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι με απόλυση (αφήστε το άγριο μισθολογικό κλάδεμα) ή τα παιδιά μας αναγκάζονται να μεταναστεύσουν (τι φορτισμένη λέξη!) στο εξωτερικό προς αναζήτηση καλύτερης τύχης, πόσο, αν μη τι άλλο, κομψό είναι άραγε να εκμεταλλεύεται κανείς την ύπατη θεσμική του ιδιότητα (Πρόεδρος της Βουλής) για να διορίσει την κόρη του σε θέση μετακλητού υπαλλήλου στη Βουλή κι ας έχει χίλια δυό προσόντα;

Γιατί τάχα δεν ψάχνει να βρει, με το σπαθί της, μια άλλη θέση για να ξεδιπλώσει και να τα χρησιμοποιήσει αυτά τα προσόντα με τον επωφελέστερο, για την ίδια και το κοινωνικό σύνολο, τρόπο; Όπως δηλαδή όλα αυτά τα παιδιά, με τα ανάλογα προσόντα, αλλά και τις ανάγκες, που, ωστόσο, δεν ευτύχησαν να γεννηθούν από εξουσιούχους γονείς.

Από την άλλη, την ώρα που εσύ, ο αποκλειστικός εγγυητής της ομαλής λειτουργίας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, καλείς τους (μικρο)καταθέτες να το εμπιστευθούν και γι’ αυτό να μην αποσύρουν τα λεφτά τους, δίνοντας βάση σε ανεύθυνες, αν όχι δόλιες, διαδόσεις, δεν εξάγεις κάποια εκατομμύρια, για να αγοράσεις στο εξωτερικό κάτι που οικονομικά εύλογα σε ενδιααφέρεει και σε συμφέρει.

Δεν το κάνεις, βρε αδερφέ, τουλάχιστον σ’ αυτή η συγκυρία.

Εν πάση δε περιπτώσει αν, ως πολιτικό ή οικονομικό παράγοντα του τόπου, ποσώς σε ενδιαφέρει πώς τα βγάζει πέρα ή αν θα επιβιώσει τελικά ο ελληνικός λαός, κάτι θα έχεις ακούσει, διάβολε, για τη γυναίκα του Καίσαρα. Επιτέλους, έχει και ο κυνισμός τα όριά του.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfala@yahoo.gr)

09-08-2012