Περί πρωθυπουργικής συζύγου και άλλων δαιμονίων

Περί πρωθυπουργικής συζύγου και άλλων δαιμονίων

Ώστε η σύζυγος ενός πρωθυπουργού, ο οποίος, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρεται και πασχίζει για την υστεροφημία του, οφείλει να βρίσκεται και να κινείται στη σκιά του συζύγου της. Να αντλεί στοιχεία και λάμψη από την αστείρευτη πηγή της δικής του παρουσίας και δόξας, για να χτίσει την όποια προσωπικότητά της. Δεν νοείται πια καμία δική της οντότητα και αυτονομία στο προσωπικό και το κοινωνικό επίπεδο.

Έτσι λοιπόν, αν, για παράδειγμα, εργαζόταν κάπου, προτού, τύχη αγαθή, γίνει πρωθυπουργική σύζυγος, τώρα οφείλει να παραιτηθεί και να περιοριστεί στον ρόλο και τα καθήκοντα που της αναγνωρίζει και της αναθέτει η νέα της ιδιότητα. Να αφοσιωθεί, με άλλα λόγια, στα του οίκου και της (παραδοσιακής – πατριαρχικής) οικογένειας. Και βέβαια, ευπρεπώς ενδεδυμένη και μειδιώσα (από περίσσευμα ευτυχίας και –δανεικής- εξουσιαστικής ισχύος), να συνοδεύει τον σύζυγο στις διάφορες κοσμικές εκδηλώσεις και τα ταξίδια. Αν τολμήσει να ξεφύγει από αυτά τα αυστηρώς προσδιορισμένα και οριοθετημένα πλαίσια, τότε μοιραίως και δικαίως θα γίνει εύκολος στόχος αμείλικτης κριτικής, μερικές φορές δε, και διαπόμπευσης. Ας πρόσεχε, λοιπόν, θα πουν οι σώφρονες, ή, καλύτερα, ας μην πήγαινε γυρεύοντας…

Αν μάλιστα, στη διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας, τύχει να αναβαθμίσει την επιστημονική και επαγγελματική της θέση, αυτό θα ισοδυναμεί με διάπραξη εγκλήματος καθοσιώσεως. Και τότε δεν θα ευθύνεται μόνο η ίδια αλλά και ο σύζυγος – πρωθυπουργός, που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να την πείσει ή να την υποχρεώσει –τι άντρας είναι επιτέλους!-, στο τέλος τέλος, να αναστείλει, αν όχι να ξεχάσει, κάθε άλλη ιδιότητα ή δραστηριότητα και να μεταμορφωθεί σε γνήσια και αληθινή πρωθυπουργική σύζυγο. Τι, δεν της φτάνει αυτό, δηλαδή, για να νιώσει πλήρης και ευτυχής;

Όπως πολύ καλά θα έχετε καταλάβει οι σκέψεις αυτές γεννήθηκαν με αφορμή την είδηση, που σχεδόν μονοπώλησε την επικαιρότητα, ότι η σύζυγος του πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα πρόκειται να διδάξει, σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας, μετά από αίτησή της που αποδέχθηκε η διοίκησή του. Ιδού το μέγα σκάνδαλο αναφώνησαν εν χορώ οι κατ’ επάγγελμα και –επιλεκτικά συνήθως- σκανδαλοθήρες και θεματοφύλακες της άτεγκτης πολιτικής και κοινωνικής ηθικής. Εκμεταλλεύθηκε, λέει, τη σχέση της (ως πρωθυπουργική σύζυγος) για να καταλάβει ακαδημαϊκή θέση, η οποία, κανονικά και δικαιωματικά, ανήκε σε κάποιον από τους τόσους άνεργους νέους επιστήμονες, πολλοί από τους οποίους αναγκάζονται να εκπατριστούν και να αναζητήσουν την τύχη τους στα μαύρα ξένα. Πρώτη διδάξασα, λέει, άλλη πρωθυπουργική σύζυγος, η κ. Νατάσα Καραμανλή, ο οποία από νηπιαγωγός αναβαθμίστηκε σε καθηγήτρια της Ιατρικής… Επιδημία!

Αφήστε που με αυτόν τον τρόπο ανατρέπεται, για άλλη μια φορά, ο προαιώνιος και απαράβατος κανόνας που καθορίζει πώς πρέπει να φαίνεται –κι ας μην είναι μερικές- η γυναίκα του Καίσαρα. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση οι αδέκαστοι κριτές ποσώς ενδιαφέρονται, τόσο για το πώς πρέπει να φαίνεται, όσο και για το πώς -και αν- είναι πραγματικά τίμια η γυναίκα του Καίσαρα. Τους φτάνει και τους περισσεύει το πώς την έχουν φιλοτεχνήσει οι ίδιοι για να την εμφανίζουν στα μάτια μας.

Μερικοί, διαβάζοντας τα όσα σημειώνω παραπάνω, πιθανόν να τα εκλάβουν ως αυτόκλητη -και ενοχλητική γι’ αυτούς- συνηγορία υπέρ της πρωθυπουργικής συζύγου, λόγω πολιτικής ή άλλης συμπάθειας. Εύκολη, ή και βολική, η τέτοια ερμηνεία τους, αλλά, σας διαβεβαιώνω, πέρα για πέρα έωλη και αβάσιμη. Απλώς αυτό που μ’ ενοχλεί και μ’ εξοργίζει, με αποτέλεσμα να προκύψει το σημείωμα αυτό, είναι η εμπάθεια, η ζηλοφθονία και η υποκρισία, στοιχεία που διακρίνουν κάποιους απ’ αυτούς που με τόση άνεση ρίχνουν τον λίθον του αναθέματος, τις περισσότερες φορές σε ευάλωτους και ανυπεράσπιστους στόχους.

Η πρωθυπουργική σύζυγος, διακριτική και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, μπορεί να μην ανήκει, βέβαια, στην τελευταία κατηγορία (των ανυπεράσπιστων), εν τούτοις καλείται δίκην τελεσιγράφου, από τους κατηγόρους της, ούτε λίγο ούτε πολύ, να αποδείξει ότι δεν είναι όχι απλώς ένοχη, αλλά… ελέφαντας.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 25/09/2015