«Πνεύμα Οχυρό» του Τριαντάφυλλου Βαΐτση στις στοές του Ρούπελ

«Πνεύμα Οχυρό» του Τριαντάφυλλου Βαΐτση στις στοές του Ρούπελ

Το τελευταίο έργο, με τίτλο “Πνεύμα Οχυρό” του εικαστικού καλλιτέχνη Τριαντάφυλλου Βαΐτση και δημιουργού του The House of Shadow που έγινε για την αναβίωση της Μάχης των οχυρών του Ρούπελ παραδόθηκε σήμερα στην Stenopos1941 και εγκαταστάθηκε από τον ίδιο τον δημιουργό του σήμερα στη στοά των οχυρών του Ρουπελ παρουσία και του Διοικητή του Τάγματος.

Όπως δήλωσε ο καλλιτέχνης

“Πρόκειται για ένα έργο με έντονη αναφορά στη θωράκιση – οχύρωση του πνεύματος. Ο “πόλεμος-σύγκρουση” πρέπει να λειτουργήσει μονάχα ως γενεσιουργός αιτία ιδεών και η οχύρωση να ‘χει στόχο τη διαφύλαξη αυτών. 

Το γλυπτό αποτελείται από δύο μέρη που είναι ο ελάχιστος αριθμός για μια σύγκρουση. Εκτός των υλικών όμως, υπάρχει και η σκιά. Το υλικό και το άυλο. Ο εξοπλισμός και το πνεύμα. Το ανθρώπινο δυναμικό και η ψυχή.
Στη σκιά του έργου μπορεί κανείς να εντοπίσει στρατιώτες, εξοπλισμό (κανόνι, αντιαρματική διάταξη), στοές αλλά και άμαχους.”

Ο καλλιτέχνης μάλιστα τόνισε στις δηλώσεις του ότι επέλεξε ο άνθρωπος που σκοτώνεται να μην είναι στρατιώτης προκειμένου το πλήγμα από κάθε θάνατο να αναφέρεται σε όλους… στον στρατιώτη, στον συγγενή, στο φίλο, στο διοικητή, στη χώρα, στον ΆΝΘΡΩΠΟ… Στο έργο υπάρχουν αρκετές ανθρώπινες φιγούρες. Επέλεξε τρία χρώματα. Μαύρο για το “μαύρο” του πολέμου, χακί για την αναφορά στο στρατό και κόκκινο για το αίμα.


Ο πρόεδρος του σωματείου ευχαρίστησε τον κ. Βαίτση για την συνεργασία και τόνισε ότι το ιδιαίτερο και μοναδικό αυτό “γλυπτό σκιάς” θα παραμείνει και μετά την εκδήλωση του μεγάλου αναβιωτικού δρώμενου “ΡΟΥΠΕΛ 1941. Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ” , που θα πραγματοποιηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο στο οχυρό Ρούπελ , ως μια ελάχιστη προσφορά  του Σωματείου μας αλλά και του ίδιου του καλλιτέχνη  .

Μάλιστα αξίζει να τονίσουμε ότι ο δημιουργός έγραψε και το ποίημα «Πνεύμα Οχυρό» που ακολουθεί

Απ’ το πρωί ένας πόλεμος…
μέχρι αργά το βράδυ.
Θέλω αυτά,
θέλω κι εκείνα…
Τα “θέλω” μου… κι άλλοι τα θέλουν.
Χθες βράδυ, ανήσυχος κοιμήθηκα…
ξύπνησα μ’ άσχημο προαίσθημα.
Θέλουν τα “έχω” μου, σκεφτόμουνα.
Τα “έχω” μου, δεν θέλω να τα δώσω.
Και κάθησα κι οχύρωσα τη σκέψη μου…
Και πάλι ανησυχώ…
αλλά λιγότερο.