Η πολιτική ανεπάρκεια και ραστώνη απαξιώνει εθελοντές

NKKKΟΤΑΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΒΑΡΑΘΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΑΘΩΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ…

Ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ με τίτλο «οι μόνοι ένοχοι…» δημοσίευσε η εφημερίδα «Πρόοδος» και νομίζουμε πως αν μη τι άλλο αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα και οι φορείς που το στηρίζουν αλληλοκαλύπτονται, αποκρύπτοντας την παροιμιώδη ανεπάρκειά τους και αφήνοντας εκτεθειμένους πάντοτε τους συμπολίτες μας, που πιστεύουν στην κοινωνική προσφορά, στην κοινωνική συνοχή, στον εθελοντισμό.

Θύμα του σαθρού συστήματος αυτή τη φορά, είναι το ΝΚΚΚΣ και η εδώ και δύο χρόνια παραιτηθείσα Διοίκησή του, της οποίας ο Πρόεδρος κ Κώστας Σίμογλου, υπήρξε παράδειγμα εθελοντή ενεργού πολίτη με ανιδιοτελή κοινωνική προσφορά.

Το κείμενο που αναδημοσιεύουμε από την συνάδελφο εφημερίδα, έχει ως εξής: 

Θα κομίζαμε γλαύκας εις Αθήνας, αν πιστεύαμε πως θα έπρεπε να αναλύσουμε στους αναγνώστες πως λόγω ανεπάρκειας ή νωθρότητας κάποιων πολιτικών προσώπων, θεσμικών εκπροσώπων και στελεχών της δημόσιας διοίκησης, έφθασε στο σημείο ο νομός να χάνει την μια ευκαιρία μετά την άλλη, τόσο στην οικονομική ανάπτυξη, όσο και στην βελτίωση των συνθηκών ζωής του κοινωνικού του συνόλου.

Αντιθέτως πιστεύουμε πως επιβάλλεται να αναλύσουμε μια σημαντική πτυχή της καταστροφικής για το νομό και την χώρα διάλυσης του πανελλαδικά και παγκοσμίως γνωστού Νομαρχιακού Κέντρου Καταπολέμησης Κουνουπιών Σερρών, (ΝΚΚΚΣ), που εκτός από άμεσο θύμα την υγεία και την ποιότητα ζωής των πολιτών, είχε και ως «παράπλευρες απώλειες», την ηθική και ψυχική ταλαιπωρία της τέως Διοικήσεώς του.

Φαίνεται ότι στην σύγχρονη Ελλάδα δεν αρκεί να καταστρέφεις ό,τι ο εθελοντισμός δημιουργεί. Πρέπει να καταστρέψεις και την ιδέα του εθελοντισμού, τιμωρώντας όσους θέλησαν να προσφέρουν αφιλοκερδώς σε αυτόν τον τόπο. Έτσι λοιπόν, ο Κώστας Σίμογλου, ο γιατρός, ο άνθρωπος που είχε το όραμα, την βούληση και κυρίως το μεράκι να σταματήσει το επικίνδυνο για την δημόσια υγεία φαινόμενο της εξάπλωσης των κουνουπιών ως μεταβιβαστών λοιμωδών νόσων, έπρεπε να τιμωρηθεί τόσο για την ανιδιοτέλεια του και για τη σημαντική προσφορά του Κέντρου Καταπολέμησης Κουνουπιών, όσο και γιατί η διεθνής επιστημονική κοινότητα, σχετική με το αντικείμενο της καταπολέμησης των κουνουπιών, τον εξέλεξε Πρόεδρο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης Κέντρων Καταπολέμησης Κουνουπιών» με τον διακριτικό τίτλο «E.M.C.A. – European Mosquito Control Association».

Σύμφωνα με στοιχεία που συλλέξαμε τόσο από τις πρώην Διοικήσεις του εν λόγω Κέντρου όσο και από εργαζόμενους σε αυτό, η αφετηρία της διάλυσης του ΝΚΚΚΣ ήταν ο «νόμος Καλλικράτης» του 2010, που προέβλεπε την κατάργηση όλων των αμιγών Νομαρχιακών Επιχειρήσεων, χωρίς καμία αξιολόγηση. Βάσει του ως άνω νόμου καταργήθηκαν οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις και δημιουργήθηκαν οι Περιφερειακές, οι οποίες είχαν την υποχρέωση μέσα στο 1ο εξάμηνο από την ανάληψη των καθηκόντων τους να προβούν στην εκκαθάριση και διάλυση των  Νομαρχιακών Επιχειρήσεων, δηλ. μέχρι τέλη Ιουνίου του 2011.

Στις 23/06/2011 το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας αποφασίζει την λύση και εκκαθάριση της Εταιρείας, ορίζει εκκαθαριστές, μετατάσσει το προσωπικό της στην Περιφέρεια και εγκρίνει τις απαιτούμενες πιστώσεις για την μισθοδοσία του για το 2011 και 2012. Έκτοτε αρχίζει το πήγαινε-έλα της απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου προς το Υπουργείο Εσωτερικών για δημοσίευσή της εν λόγω απόφασης διάλυσης του ΝΚΚΚΣ σε Φ.Ε.Κ.  Γίνονται δύο νέες τροποποιήσεις και τελικά δημοσιεύεται σε Φ.Ε.Κ. τον Ιούνιο του 2012, δηλαδή ένα έτος μετά, από ό,τι όριζε ο «Καλλικράτης» και είχε ληφθεί η αρχική απόφαση.

Εν τω μεταξύ το Διοικητικό Συμβούλιο της Επιχείρησης στο τέλος του 2011 αποφασίζει την διακοπή είσπραξης ανταποδοτικών τελών για το 2012 μια και με απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν μπορεί  να υλοποιήσει έργο, εφ’ όσον μέχρι τον Ιούνιο του 2011 έπρεπε να λυθεί και εκκαθαρισθεί και υποβάλλει την παραίτησή του στην Περιφέρεια. Το προσωπικό του Κέντρου μεταφέρεται ατύπως  στην Περιφέρεια.

Από τις αρχές και μέχρι τον Ιούνιο του 2012 το προσωπικό δεν αμείβεται από το ΝΚΚΚΣ, ενώ φέρεται χρεωμένο στο Κέντρο που όμως δεν λειτουργεί και η Διοίκησή του έχει παραιτηθεί. Παράλληλα το ίδιο διάστημα αναμένεται η λήξη της διελκυστίνδας μεταξύ Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και Υπουργείου Εσωτερικών  για την μετάταξή του. Φυσικά μαζί με τους μισθούς δεν καταβάλλονται οι εργατικές και εργοδοτικές εισφορές στο Ι.Κ.Α.

Εδώ αρχίζουν τα δραματικά ευτράπελα της δημόσιας διοίκησης και των θεσμικών φορέων. Το Ι.Κ.Α. μηνύει τον Πρόεδρό του ΝΚΚΚΣ κ Σίμογλου, για παρακράτηση εργοδοτικών εισφορών και υπεξαίρεση των εργατικών εισφορών για το 1ο εξάμηνο του 2012. Το εύλογο ερώτημα στο οποίο το ΙΚΑ δεν έχει απάντηση είναι, από πού παρακρατούνται οι εισφορές όταν δεν καταβάλλονται οι μισθοί!!! Και δεν καταβάλλονται μισθοί γιατί απαγορεύεται στο ΝΚΚΚΣ να υλοποιήσει έργο, άρα δεν υπάρχουν ανταποδοτικά τέλη ούτε κρατική επιχορήγηση, δηλαδή μηδέν έσοδα και όπως επισημάναμε το ίδιο διάστημα εκκρεμεί η τυπική διάλυσή και εκκαθάρισή του, όχι όμως με ευθύνη της Διοίκησής του που ήδη τελούσε υπό παραίτηση.

Προφανώς τα ερωτήματα αυτά, δεν ενδιαφέρουν κανέναν ταγό της πολιτικής, των θεσμικών φορέων ούτε φαίνεται λαμβάνεται υπ’ όψιν η σαφής διατύπωση για την λύση των Νομαρχιακών Επιχειρήσεων από τον «Καλλικράτη» μέσα στο 1ο εξάμηνο του 2011, ούτε ότι τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των καταργούμενων Επιχειρήσεων που αυτοδίκαια μεταφέρονται στην Περιφέρεια.

Εξ όλων αυτών συνάγεται και ηθικό δίδαγμα: Θέλεις να ασχοληθείς με τα κοινά; Φρόντισε να μην κάνεις τίποτα, απλώς να  χαμογελάς, να υπόσχεσαι και να στήνεσαι πρωτοκαθεδρία στις εκδηλώσεις. Θέλεις αφιλοκερδώς να προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο; Η Δημόσια Διοίκηση, η Γραφειοκρατία και η κατά τα μέτρα τους εφαρμογή των θεσμών έχουν φροντίσει να μην επαναληφθεί το ήδη σπάνιο φαινόμενο της ανιδιοτελούς προσφοράς.

Η ιστορία να είναι παλιά όταν το 1963 ο Martin Luther King είχε εκφωνήσει στην Ουάσιγκτον τον λόγο  “I have a dream…” , όπερ  μεταφραζόμενο  σημαίνει «έχω ένα όνειρο» και τον δολοφόνησαν για το όνειρο του για μια κοινωνία χωρίς φυλετικό ρατσισμό.

Σήμερα 50 χρόνια μετά και σύμφωνα με πολλαπλά παραδείγματα, οι πολιτικοί, οι θεσμικοί παράγοντες αλλά και η δημόσια διοίκηση στη χώρα μας, τίποτε δεν έχει διδαχθεί για το τι σημαίνει το “I have a dream…”   και εξακολουθούν με φαμφαρονισμούς να προσποιούνται τους ευαισθητοποιημένους, αφήνοντας όμως την πολιτική τους ραστώνη να δολοφονεί, – ευτυχώς όχι ανθρώπους, – τα όνειρα των εθελοντών.