Πρωθυπουργός και απεργία

Πρωθυπουργός και απεργία

Επιτρέψτε μου –έστω κι αν μερικούς σας εκπλήσσει ίσως- να συνταχθώ χωρίς επιφύλαξη καμία- με την άποψη-θέση του πρωθυπουργού μας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη που ευθαρσώς εξέφρασε με αφορμή τη

Του Νίκου Φαλαγκάρα

σημερινή απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Πρά(γ)ματι, η απεργία (ήταν ανέκαθεν και εξακολουθεί να) είναι ένα πολύ κακό πράγμα για τον τόπο. Προκαλεί στην κοινωνία κάτι σαν πανδημία.

Τρέχουν και δε φτάνουν οι πολλοί (για το καλό τους μερικές φορές μέχρι και πολιτεύματα καταλύονται), που, ως ευσυνείδητοι και ευπειθείς πολίτες, δεν έχουν κανένα λόγο, να συμμετάσχουν στη χρήση τέτοιων (αυτο)καταστροφικών και αντικοινωνικών μέσων. Τους φτάνει και τους περισσεύει η κυβερνητική μέριμνα για την επίλυση των όποιων προβλημάτων τους. Ιδίως των σημερινών κυβερνώντων.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την εικόνα που επικρατεί μια μέρα απεργιακής κινητοποίησης; Δεν είναι αλήθεια ότι νεκρώνει το σύμπαν; Και μάλιστα χωρίς αιτία κι αφορμή; Μόνο οι τυφλοί και οι κακόβουλοι θα πουν το αντίθετο. Όλα παραμένουν κλειστά, συγκεντρώσεις, πορείες, συνθήματα, τραγούδια, χαλάει ο κόσμος. Παραλύει η κοινωνικο-οικονομική ζωή του τόπου. Και την επομένη οι πολλοί και νομιμόφρονες μετρούν τις πληγές τους. Όπως μετά από θεομηνία.

Προσυπογράφοντας λοιπόν την άποψη-θέση του κ. πρωθυπουργού μας για τις απεργίες, επαναλαμβάνω κι εγώ ο ελάχιστος ότι αυτό κάποτε πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Κι αν δεν μπορεί να σταματήσει με το καλό, πρέπει να σταματήσει με τη λήψη κατασταλτικών μέτρων. Και γιατί όχι παρακαλώ; τις Δεν πρέπει εφαρμοστεί ο νόμος;  Νόμος και τάξη δεν αντηχεί παντού; Δεν πρέπει να αναλάβει η Αστυνομία τις ευθύνες που της αναλογούν; Και να δράσει όπως διδάσκει η ιστορία της; Αλλά πέραν αυτού, είναι βέβαιο ότι, με τον φόβο της καταστολής, οι περισσότεροι απ’ αυτούς που τους γοητεύει το σπορ της επαναστατικής γυμναστικής, θα το ξανασκεφτούν και θα συμμορφωθούν. Θα αναζητήσουν ένα άλλο σπορ που εν πάση περιπτώσει δεν ενοχλεί τους πολλούς.

Έτσι, στο τέλος θα απομείνουν κάποιοι ελάχιστοι –αριστερόστροφης λογικής και πρακτικής- μόνοι κι απομονωμένοι. Θα έχει όμως αποκατασταθεί πλήρως η ευταξία και η κοινωνική ειρήνη. Και τότε δεν θα χρειάζεται ολόκληρος πρωθυπουργός να αφήνει -για λίγο έστω- τα υψηλά καθήκοντά του στην άκρη για να ασχοληθεί με τις απεργίες. Ένα δικαίωμα παρωχημένο και παρεξηγημένο από την κατάχρηση που το ανακαλούν μνήμη τους και στην επικαιρότητα κάποιοι αμετανόητοι, ματαιόδοξοι και ματαιόπονοι, ζητώντας, επίμονα και μονότονα, και  την άσκησή του, μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να προβλέπεται στο Σύνταγμα και σε κάποια Διεθνή Θέσμια.

Ας το καταλάβουν επιτέλους όλοι σ’ αυτόν τον τόπο: άλλο πράγμα η -σε οποιοδήποτε επίπεδο- πρόβλεψη και διασφάλιση ενός δικαιώματος και άλλο άσκησή του. Αν αυτά τα δύο συνέπιπταν, δεν θα είχε λόγο ο κ. πρωθυπουργός να παρέμβει για να βάλει τα πράγματα στη θέση του.

Τέλος, αξίζει να επισημάνω το πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο της εποχής: με την άποψη του κ. Μητσοτάκη συντάσσονται (άπαγε της απεργίας…) –σιωπηρά έστω- και μερικοί κορυφαίοι και έμπειροι συνδικαλιστικοί παράγοντες τους ευρύτερου ιδεολογικού και πολιτικού φάσματος. Είναι γιατί κι αυτοί, όπως ακριβώς ο κ. Μητσοτάκης, νοιάζονται για τους πολλούς. Και τα συμφέροντά τους.

Κατόπιν όλων αυτών, έχω άδικο, εγώ ο ελάχιστος επαναλαμβάνω, που συντάσσομαι με τους απεργομάχους; Με πρώτον και καλύτερο τον πρωθυπουργό της χώρας;

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ

02/10/2019